Αντιπαράθεση στον «βούρκο» των σκανδάλων που γεννάει το σύστημά τους | ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Eurokinissi

Στη σκιά των σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, αλλά και της προσπάθειας συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, η συζήτηση την Πέμπτη στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων για την κατάσταση του «κράτους δικαίου» στην Ελλάδα, που προκλήθηκε με αίτημα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη, εξελίχθηκε σε μία ακόμα σκιαμαχία ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα άλλα κόμματα.

Υψηλοί τόνοι, χαρακτηρισμοί, ειρωνείες επιστρατεύτηκαν για να σηκώσουν τον αναγκαίο κουρνιαχτό και να κρυφτεί το αναντίρρητο γεγονός ότι «κράτος δικαίου» άλλο πέραν αυτού που υπαγορεύουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν μπορεί να υπάρξει στον καπιταλισμό.

Να συγκαλυφθεί επίσης ότι αυτό το κράτος είναι από τη φύση του εχθρικό προς τον λαό, επιλεκτικά ανίκανο όταν πρόκειται ακόμα και για στοιχειώδεις ανάγκες του, επειδή ακριβώς είναι ικανότατο στο να προασπίζει τις ανάγκες και τα συμφέροντα των μονοπωλίων, με ένταση της εκμετάλλευσης, προνόμια και επιδοτήσεις στα μονοπώλια, και όταν χρειαστεί με φρεγάτες και Patriot στη Μέση Ανατολή, όπλα στην Ουκρανία, αεροπλάνα να επιτηρούν τους εναέριους χώρους βαλκανικών κρατών.

Αυτό το κράτος αποτελεί και θερμοκήπιο για τη διαφθορά και τη διαπλοκή του κυβερνητικού - κρατικού μηχανισμού με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα.

Μιλώντας στη συνεδρίαση ο Κυρ. Μητσοτάκης παρουσίασε τα σκάνδαλα ως διαχρονική «παθογένεια» του πολιτικού συστήματος, και την κυβέρνησή του ως τη μόνη αποφασισμένη και ικανή να αποκαταστήσει το «κράτος δικαίου». Αντίστροφα, ο Ν. Ανδρουλάκης και ο Σ. Φάμελλος κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι είναι αυτή που «καταλύει το κράτος δικαίου» και μετατρέπει τη χώρα σε μια θλιβερή «ανορθογραφία» της ευρωενωσιακής κανονικότητας.

Υπήρξε βέβαια και κάτι στο οποίο όλοι συμφώνησαν, δηλωτικό ότι τους ενώνουν περισσότερα απ' όσα τους χωρίζουν: Στην ανάγκη να προστατευτεί το αστικό πολιτικό σύστημα και η αξιοπιστία του, να μην τρωθεί παραπέρα η εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς του αστικού κράτους, να ανακτήσουν και να ενισχύσουν την ικανότητα, εν συνόλω ως πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, να χειραγωγούν τον λαό στα άμεσα προτάγματά της και να τον ενσωματώνουν στα μακροπρόθεσμα.

Ολα αυτά είναι πρόκληση πρώτου μεγέθους για τον λαό, που έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά με τις συνέπειες της βάρβαρης πολιτικής τους...

Βέβαια, οι κατά τ' άλλα ένθερμοι θιασώτες του «κράτους δικαίου» τσιμουδιά δεν έβγαλαν για το θεσμικό πλαίσιο που σε επίπεδο ΕΕ έχει διαμορφωθεί με την ψήφο όλων τους τις τελευταίες δεκαετίες, και μέσα στο οποίο εκκολάφτηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών, το νομοθετικό πλαίσιο του «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» και της ελεύθερης εμπορίας κατασκοπευτικών συστημάτων (βλ. και σελ. 28).

Ο μεν Κυρ. Μητσοτάκης υπερασπίστηκε ξανά τις «νόμιμες επισυνδέσεις που κάνουν όλες οι εθνικές υπηρεσίες πληροφοριών», ο δε Ν. Ανδρουλάκης - στόχος και ο ίδιος - υπέδειξε προσωπικά τον πρωθυπουργό και τον ανιψιό του, Γ. Δημητριάδη, ως τους αποκλειστικά υπεύθυνους και γι' αυτό το σκάνδαλο.

Πρόκληση, τέλος, συνιστούν τα λεγόμενα του πρωθυπουργού και οι κομπασμοί του ότι όλα είναι καλώς καμωμένα στη σκιά της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών, με τις καταγγελίες συγγενών, σωματείων και φορέων να βοούν για τις συνθήκες και τους όρους διεξαγωγής της. Εξέλιξη που προστίθεται στο εσπευσμένο κλείσιμο, στα τεράστια κενά της ανάκρισης, στο ελλιπέστατο κατηγορητήριο, στον κατατεμαχισμό της υπόθεσης σε επιμέρους δίκες και στο γεγονός ότι από τη λίστα των κατηγορουμένων απουσιάζουν πολιτικά πρόσωπα και κυβερνητικά στελέχη.

Πρόκειται για κρίκους στην αλυσίδα της συγκάλυψης των υπευθύνων και των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν στην πολύνεκρη εκείνη σύγκρουση των τρένων. Ενα έγκλημα που συνέβη επειδή όλοι τους υλοποίησαν τις κατευθύνσεις της ΕΕ για την «απελευθέρωση», την κατάτμηση και ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, σε συνδυασμό με τη διαχρονική υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση του ΟΣΕ.

Παρά τον κουρνιαχτό και της συνεδρίασης στη Βουλή, τίποτα δεν μπορεί να κρύψει ότι το αστικό κράτος είναι εχθρικό για τον λαό, γιατί είναι μια μηχανή που θωρακίζει την αδικία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που εγγυάται ότι πλάι στη νόμιμη κλεψιά του ιδρώτα του θα ανθίζει και η παράνομη.

Τίποτα δεν έχει ο λαός να περιμένει απ' αυτό το κράτος, τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του. Καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξει σε νέους και παλιούς σωτήρες. Η πιο αποφασιστική μάχη είναι αυτή που ο ίδιος μπορεί και πρέπει να δώσει στον δρόμο, σε σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, για ένα ριζικά διαφορετικό κράτος και μια άλλη εξουσία, που θα είναι πραγματική δική του, γνήσια εργατική - λαϊκή.

Β.