Εκτενή αποσπάσματα από την κεντρική τοποθέτηση της ΔΑΣ
Από την άλλη «βρίσκεται ο κόσμος της μεγαλοεργοδοσίας, των κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΝΑΤΟ, των δισεκατομμυρίων ευρώ κερδών, του συμβιβασμού, της μοιρολατρίας, του βούρκου των σκανδάλων και της ρεμούλας, της λογικής που λέει στον εργαζόμενο να σκύβει το κεφάλι, να περιμένει, να ελπίζει σε καλύτερη διαχείριση και σε παλιούς και νέους σωτήρες, να θυσιάζεται για τα κέρδη των εκμεταλλευτών του και να θεωρεί χάρη ό,τι ψίχουλα του πετούν από το τραπέζι τους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν αρμονικά (...) Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι, εχθρικοί και ξένοι».
Γι' αυτό έθεσε το ερώτημα και τον προβληματισμό: Γιατί η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει επιλέξει τη στήριξη της πολιτικής που χτυπάει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης; Γιατί, ενώ φλέγεται ο πλανήτης, η χώρα είναι με τα μπούνια χωμένη στον πόλεμο και εκατομμύρια λαών δολοφονούνται, επιλέγει να στηρίζει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ;
Η ελληνική αστική τάξη αναζητεί αναβαθμισμένο ρόλο στο μοίρασμα της λείας και τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συμφωνία των κομμάτων του ευρωατλαντισμού έχει εμπλέξει τη χώρα βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, στηρίζοντας τη βρώμικη επίθεση ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν» για τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
«Η θέση του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι αταλάντευτη. Δεν υπάρχουν μισόλογα εδώ (...) Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας πόλεμος. Η εμπλοκή της χώρας δεν υπηρετεί τον λαό. Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Εξω οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων. Καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση, καμία ανοχή στους σχεδιασμούς που μακελεύουν λαούς και μετατρέπουν τον τόπο μας σε ορμητήριο πολέμου».
Η πολεμική οικονομία σημαίνει «ένταση της καταστολής για να επικρατήσει σιγή νεκροταφείου. Σημαίνει περιορισμό συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών. Σημαίνει ιδεολογική πίεση να στοιχηθεί ο λαός πίσω από "εθνικούς στόχους", που στην πραγματικότητα είναι στόχοι του κεφαλαίου».
Οι ζωντανές, μαχητικές δυνάμεις του κινήματος απέναντι στη σήψη του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού |
Η ίδια πολιτική «που προετοιμάζει πολεμικές συγκρούσεις στο εξωτερικό απαιτεί και περισσότερη εκμετάλλευση στο εσωτερικό. Είναι εδώ ακριβώς που αποκαλύπτεται ο ρόλος των παρατάξεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ/Νέας Αριστεράς, που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ».
Στο ερώτημα λοιπόν «τι κάνει η ηγεσία της ΓΣΕΕ μπροστά σε όλα αυτά» η απάντηση είναι ότι βρίσκεται «σταθερά απέναντι στους εργαζόμενους και στις ανάγκες τους. Δεν είναι ούτε ανεπαρκής, ούτε κακή. Εχει συγκεκριμένο ρόλο και αποστολή που της έχει ανατεθεί από κυβερνήσεις και επιχειρηματικούς ομίλους. Είναι δύναμη υπονόμευσης των αγώνων, είναι δύναμη ενσωμάτωσης και υποταγής της εργατικής τάξης. Τάσσεται ανοιχτά στο πλευρό και στηρίζει την κυβέρνηση της ΝΔ και των επιχειρηματικών ομίλων. (...)
Εκφραση αυτής της γραμμής είναι και τα σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ με πρωταγωνιστές την κυβερνητική παράταξη της ΠΑΣΚΕ, τον επικεφαλής της και τα υπουργικά στελέχη της ΝΔ, με φόντο το αμαρτωλό ΙΝΕ, που έχουν μετατρέψει τη ΓΣΕΕ σε αστυνομική - δικαστική σαπουνόπερα και αποκρουστική στα μάτια των εργαζομένων.
Αυτή είναι η γραμμή του "κοινωνικού εταιρισμού", δηλαδή της ανοιχτής υποταγής του εργατικού κινήματος στις ανάγκες του κεφαλαίου». Και αυτή η γραμμή εκφράζεται «με απεργοσπασία, υπονόμευση αγώνων, συναλλαγές πίσω από κλειστές πόρτες, με νομιμοποίηση και ξέπλυμα αντεργατικών πολιτικών.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η λεγόμενη "Κοινωνική Συμφωνία" (...) που δέχεται ως φυσικό δεδομένο ότι οι μισθοί πρέπει να παραμένουν καθηλωμένοι. Οτι οι Συλλογικές Συμβάσεις πρέπει να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα. Οτι οι διεκδικήσεις πρέπει να περνάνε από τα φίλτρα της "ανταγωνιστικότητας". Οτι οι εργαζόμενοι πρέπει να συμβιβαστούν με το λιγότερο.
Απευθυνόμαστε στους αντιπροσώπους και τους καλούμε να σκεφτούν: Γιατί η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στα κλειστά γραφεία την ώρα της συνεδρίασης του ΔΣ της ΓΣΕΕ για τη συμφωνία ντροπής συμπορευόταν και ψήφιζε με την κυβερνητική, νεοδημοκρατική ΠΑΣΚΕ και τους άλλους συνεταίρους της, μετά έβγαζε πύρινους λόγους, ανακοινώσεις, καταγγέλλοντάς την; Πότε έλεγε αλήθεια;
Και όλα αυτά την ώρα που τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων αυξάνονται».
Σε αυτό το σημείο, σχολιάζοντας την τοποθέτηση του Γιάννη Παναγόπουλου, είπε: «Μας είπε ο πρόεδρος ότι η μόνη που κάνει αντιπολίτευση είναι η ακρίβεια. Είναι έτσι; Δεν είναι έτσι». Η ακρίβεια «κατατρώει το εισόδημα και μόνο αντιπολίτευση δεν κάνει. Είναι σύμμαχος των καπιταλιστών, για να μεγαλώνει η κερδοφορία και για να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία από τους έμμεσους φόρους».
Αντιπολίτευση κάνουν «οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες, που εσείς τους πολεμήσατε λυσσασμένα. Και σε αυτούς εκατοντάδες εργατικά στελέχη του ταξικού κινήματος έλιωσαν τα παπούτσια τους στους χώρους δουλειάς για την επιτυχία τους. Η εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που δοκιμάζεται στους δρόμους, και όχι στα σαλόνια του Μαξίμου και των εργοδοτικών ενώσεων. Εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που πάει κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ, κόντρα στους βιομηχάνους.
Ακούσαμε από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ότι "το εργατικό δίκαιο επανήλθε", ότι "επανήλθαν οι ΣΣΕ". Μόνο που δεν μας είπε να στήσουμε γλέντι και να ψήσουμε αρνιά». Ξέχασε εσκεμμένα ότι «για την επαναφορά των ΣΣΕ παραμένουν τα εμπόδια και χρειάζονται προϋποθέσεις. Χρειάζεται έκθεση ανταγωνιστικότητας των κλάδων που πρέπει η συνδικαλιστική οργάνωση να φέρει για τον κλάδο της. Χρειάζεται έκθεση εκπροσώπησης.
Για παράδειγμα, στη ΣΣΕ του Μετάλλου οι βιομήχανοι εκβίαζαν και δεν έφερναν τα στοιχεία. Οσο για τη ΣΣΕ του Επισιτισμού - Τουρισμού, να σας θυμίσουμε ότι ο μισθός της κλαδικής ΣΣΕ είναι 930 ευρώ και ο κατώτατος μισθός είναι 920, δηλαδή 10 ευρώ διαφορά. Ξεχνάει επίσης ότι στη ΣΣΕ υπέγραψαν την 7ήμερη εργασία. Στη Ρόδο υπέγραψαν την κατάργηση της 11ωρης ξεκούρασης από βάρδια σε βάρδια, που πρακτικά σημαίνει 16ωρο».
Συνέχισε επισημαίνοντας πως «η νέα γενιά ζει χωρίς προοπτική σταθερής ζωής. Γυναίκες εργαζόμενες καλούνται να σηκώσουν διπλό και τριπλό βάρος, στη δουλειά, την οικογένεια (...) χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη. Μετανάστες εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως φτηνό εργατικό δυναμικό, πολλές φορές χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς χαρτιά, εκτεθειμένοι στην εκμετάλλευση και στον ρατσισμό».
Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, κυβέρνηση και εργοδοσία απαιτούν ακόμα μεγαλύτερη «ευελιξία», περισσότερες ώρες δουλειάς. Ζητούν από τους εργαζόμενους να έχουν περισσότερη πειθαρχία αλλά λιγότερες απαιτήσεις, να θεωρούν φυσιολογικό να δουλεύουν περισσότερο και να ζουν χειρότερα.
«Η θέση μας είναι κατηγορηματική. Δεν αποδεχόμαστε την κανονικότητα της εκμετάλλευσης και της εξόντωσης. Δεν αποδεχόμαστε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο τον 21ο αιώνα. Δεν αποδεχόμαστε να παρουσιάζεται ως πρόοδος η επιστροφή σε συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα.
Απαιτούμε σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που διαλύουν το ωράριο, ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς, μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με πραγματικές αυξήσεις.
Γιατί εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σύγκρουσης με τη χρεοκοπημένη γραμμή του "κοινωνικού εταιρισμού", που έχουν ευαγγέλιο οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ. Διεκδίκηση με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων ή υποταγή στις ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν γίνεται και τα δύο. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Για να βελτιωθεί πραγματικά η ζωή των παιδιών της εργατικής τάξης, πρέπει να αμφισβητηθεί και να ανατραπεί η πολιτική των κερδών και του πολέμου».
Αναφερόμενος στα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως το έγκλημα στα Τέμπη, σημείωσε πως «έβγαλαν στο προσκήνιο αυτό που χρόνια φωνάζουν τα συνδικάτα, ότι όταν η ασφάλεια λογαριάζεται ως κόστος, τότε οι ανθρώπινες ζωές μπαίνουν στη ζυγαριά της κερδοφορίας. Οτι όταν οι υποδομές εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται, όταν λείπει προσωπικό, όταν οι ελλείψεις θεωρούνται "εξοικονόμηση", τότε δεν μιλάμε απλά για τραγωδία αλλά για προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά στους χώρους δουλειάς. (...) Κάτεργα, σφαγεία, όπου οι εργάτες και οι εργάτριες δεν θα γυρνούν στις οικογένειές τους, στα παιδιά τους ζωντανοί, όπως στους οικοδόμους, στο Μέταλλο, στον Τουρισμό, στο Εμπόριο, όπως οι πέντε συναδέλφισσες μας στη "Βιολάντα".
Τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν είναι "κακιά στιγμή". Γι' αυτό το σύνθημα "ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας" δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι συμπέρασμα και κριτήριο. Είναι πυξίδα. Με αυτό κρίνουμε κυβερνήσεις, κόμματα, ηγεσίες, συνδικαλιστικές δυνάμεις, συμφωνίες, θέσεις, στάσεις.
Με αυτό το κριτήριο η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι ένοχη. Γιατί όταν νομιμοποιείς την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, νομιμοποιείς και τα εγκλήματα που αυτή γεννά (...) Οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ έχουν γράψει μαύρη Ιστορία, μια Ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων, που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ώρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων λέγοντας ότι "οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους". Γι' αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ τούς εξασφάλισε ρόλο και ύπαρξη, κάνοντας νόμο την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, βάζοντάς τους "σερίφη" στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Εδώ και χρόνια, τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. (...) Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας γι' αυτόν τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.
Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωράνε η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η "υλοποίηση" των προγραμμάτων που εξασφάλιζε πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.
(...) Από την άλλη, η πείρα των αγώνων δείχνει κάτι πολύ σπουδαίο, οι εργαζόμενοι έχουν δύναμη. Δύναμη να παρεμβαίνουν. Να μπλοκάρουν σχεδιασμούς. Να επιβάλλουν λύσεις. Να εμπνέουν. Να αλλάζουν συσχετισμούς. Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό που θα επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση».
Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών στον Πειραιά και η απόφασή τους να μπλοκάρουν τη φόρτωση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ ήταν πράξη σύγκρουσης με την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, άσκησαν «στην πράξη τη δύναμή τους (...) Εβαλαν εμπόδιο εκεί όπου το κεφάλαιο οργανώνει ψυχρά και μεθοδικά τη μετατροπή των λιμανιών σε κόμβους της πολεμικής εμπλοκής. Και αυτή η πράξη ριζώθηκε μέσα στον λαό του Πειραιά, στηρίχθηκε από σωματεία, φορείς, νεολαία, που με τη στάση τους μετέτρεψαν την ανυπακοή των λιμενεργατών σε λαϊκό γεγονός με μεγάλη ακτινοβολία.
Η απαίτηση να σταματήσει κάθε στήριξη στο κράτος - δολοφόνο Ισραήλ δείχνει ότι η εργατική τάξη μπορεί να χαράσσει τη δική της, ανεξάρτητη γραμμή απέναντι στους ιμπεριαλιστές, να οικοδομεί στην πράξη τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται. Το ΠΑΜΕ βρέθηκε με διεθνιστικές αποστολές στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης, του λαού της Κούβας.
Η ιστορική απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Φλεβάρη, σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, με πρωτοβουλία του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ των λιμενεργατών της COSCO και σε συντονισμό με συνδικάτα από την Ιταλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Τουρκία, το Μαρόκο, τη Γαλλία, ήταν μια πρωτόγνωρη διεθνής δράση, μια συνειδητή εκδήλωση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στους κοινούς της εχθρούς: Τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι εργάτες, πέρα από σύνορα, αμφισβήτησαν στην πράξη τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής που τους θέλει διαιρεμένους στην ειρήνη και αναλώσιμους στον πόλεμο.
Η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, με τη συμμετοχή των Εργατικών Κέντρων, εργαζομένων από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, πήρε χαρακτήρα γενικής απεργιακής κινητοποίησης. Η σημασία της δεν βρισκόταν μόνο στην έκτασή της, αλλά στο ότι συνέδεσε τα επιμέρους αιτήματα των κλάδων με τον συνολικό αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη γίνουν τα λιμάνια της χώρας μας ορμητήριο πολέμου. Ανέδειξε στην πράξη τι σημαίνει να μπαίνουν τα συνδικάτα μπροστά για να αναπτυχθεί ένα μεγάλο, ισχυρό και μαχητικό κίνημα, σε κοινή δράση με τους συλλόγους και τα σωματεία των αυτοαπασχολούμενων, με τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τη νεολαία.
Στην ίδια γραμμή κινείται και ο αγώνας των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ - "ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ". Οι ναυτεργάτες αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των εφοπλιστών και πετούν στα μούτρα τους τα ματωμένα δολάρια που τους προσφέρουν ως αντίτιμο θανάτου για να περνούν από τα Στενά του Ορμούζ. Απαιτούν εδώ και τώρα να γυρίσουν πίσω οι ναυτεργάτες από όλες τις εμπόλεμες ζώνες. Αυτά όταν η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ τάσσονταν με το δίκαιο της αυτοάμυνας του Ισραήλ.
Οι κρίκοι στην αλυσίδα των κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν αυτά τα χρόνια (...). Οργανώνοντας τη δράση από τα κάτω εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα προσπέρασαν την οργανωμένη απεργοσπασία των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ και οργάνωσαν αυτούς τους σημαντικούς αγώνες κόντρα σε νόμους - εκτρώματα όπως του Γεωργιάδη και της Κεραμέως.
Οι κινητοποιήσεις αυτές σημείωσαν ρεκόρ αποφάσεων συμμετοχής δεκάδων Συνδικάτων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, πολύ ευρύτερων δυνάμεων που συμπαρατάχθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι δεν συμφωνούν σε όλα με τις θέσεις μας. Ομως ξεκινούσαν από μια κοινή αφετηρία, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία άλλη ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα, ότι πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις δικές μας ανάγκες. Οτι στις συνθήκες της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ψηφιακής επανάστασης, σύγχρονο και αναγκαίο είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου και η εξασφάλιση μιας ζωής με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ελεύθερο - δημιουργικό χρόνο.
Ξεσπούν αγώνες μαχητικοί, που αφήνουν το αποτύπωμά τους. Είναι αγώνες που με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων κατακτούν σωστό προσανατολισμό, γεννάνε και πολλαπλασιάζουν την οργάνωση, τις μαζικές συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες.
(...) Τα Συνδικάτα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έμπρακτη στήριξη του αγώνα των αγροτών και στην κοινή δράση (...). Η αλληλεγγύη και η κοινή δράση δυνάμωσε εκεί ειδικά που τα Εργατικά Κέντρα και τα συνδικάτα έχουν έναν πιο μόνιμο προσανατολισμό για δουλειά και κοινή δράση με μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος μέσα από μεγάλα λαϊκά προβλήματα, όπως φανερώνει η πείρα των Εργατικών Κέντρων της Θεσσαλίας, ειδικά της Λάρισας».
«Για αυτό ακριβώς χρειάζεται να στηριχθεί η ΔΑΣ για να αλλάξει πορεία το συνδικαλιστικό κίνημα. Για να αποκτήσει προσανατολισμό αντάξιο των αναγκών των εργαζομένων. Για να δυναμώσει μέσα στη Συνομοσπονδία η φωνή των συνδικάτων και των αγώνων. Για να γίνει πιο ισχυρή η γραμμή που λέει ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να σταθεί απέναντι στην εργοδοσία, απέναντι στις κυβερνήσεις, απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ, απέναντι στην πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια.
(...) Γι' αυτό το μήνυμα αυτού του Συνεδρίου πρέπει να είναι καθαρό. Οχι άλλος χρόνος χαμένος. Οχι άλλες αυταπάτες. Οχι άλλη ανοχή στη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Οχι άλλη ομηρία των εργαζομένων από μηχανισμούς που δουλεύουν για το κεφάλαιο. Χρειάζεται ενίσχυση της ΔΑΣ. Χρειάζεται ενίσχυση της γραμμής της σύγκρουσης, για συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών.
Σήμερα ο αντίπαλος είναι ισχυρός, οργανωμένος, επιθετικός. Αλλά δεν είναι παντοδύναμος, ούτε ανίκητος. Η πείρα το αποδεικνύει. (...) Αυτό είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του κινήματος. Η συνειδητοποίηση ότι χωρίς εμάς τίποτα δεν κινείται. Οτι εμείς παράγουμε τον πλούτο. (...) Και άρα εμείς μπορούμε και να μπλοκάρουμε, και να απαιτήσουμε, και να επιβάλουμε.
Με αυτήν τη βεβαιότητα πρέπει να βγούμε από το Συνέδριο. Με καθαρή δέσμευση να δυναμώσουμε την οργάνωση παντού, να μαζικοποιήσουμε τα συνδικάτα (...)
Να παλέψουμε για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, να συγκρουστούμε με το 13ωρο και κάθε μορφή εξόντωσης, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, να διεκδικήσουμε μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, να παλέψουμε ενάντια στην ακρίβεια και τη φοροληστεία.
Να βάλουμε στο στόχαστρο την πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, να δυναμώσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται, με την Παλαιστίνη, την Κούβα, τους λαούς του Ιράν και της Βενεζουέλας.
Να δυναμώσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες που βιώνουν τον ξεριζωμό από τις πατρίδες τους, ως απόρροια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των επεμβάσεων και των πολέμων.
(...) Εμείς αντιμετωπίζουμε το μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα ως ταξικό πρόβλημα και όχι ως κάτι που προέκυψε τυχαία ή όπως οι άλλοι το ονομάζουν "εθνικό", "ευρωπαϊκό".
Εμείς τους εργάτες - μετανάστες τους θεωρούμε κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας, που πρέπει να έχουν ίδια εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Η οργάνωση των μεταναστών εργατών πρέπει να είναι μέλημα πρώτης γραμμής για τα συνδικάτα, για να παλέψουν ενωμένοι με τους Ελληνες εργάτες ενάντια στον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις που το υπηρετούν. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και η παρακαταθήκη του διεθνισμού της εργατικής τάξης, οι εργάτες μόνο ενωμένοι μπορούν να νικήσουν».
Μιλώντας για το μήνυμα της Πρωτομαγιάς τόνισε πως το 8ωρο δεν χαρίστηκε, «κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Τότε που οι εργάτες του Σικάγου ύψωσαν το ανάστημά τους και απαίτησαν να πάψουν να ζουν σαν μηχανές. Πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους».
Το σύνθημα «Συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών» σημαίνει συνδικάτα που δεν λογαριάζουν ως «εθνικό συμφέρον» τα κέρδη των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων, δεν χειροκροτούν την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη, δεν υπογράφουν τη φτώχεια μας, δεν βάζουν πλάτη στους πολέμους και στις σφαγές.
Σημαίνει συνδικάτα που θα παλεύουν για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος, «είναι όμως ο μόνος τίμιος δρόμος, ο μόνος που μπορεί να δώσει προοπτική για το μέλλον, ο μόνος που είναι αντάξιος της ιστορίας της εργατικής τάξης της χώρας μας.
Των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης του Μάη του 1936. Εκεί όπου βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας σφαίρες και καταστολή. Εκεί όπου το αίμα έβαψε το οδόστρωμα, αλλά δεν έσβησε την ελπίδα. Της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, των διακοσίων κομμουνιστών, στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι εργάτες - συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, που στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα των ναζί κατακτητών με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να λυγίσουν. (...)
Από αυτό εδώ το βήμα απευθυνόμαστε σε κάθε τίμιο εργαζόμενο, σε κάθε αντιπρόσωπο που δεν θέλει να βλέπει το εργατικό κίνημα να σέρνεται άλλο πίσω από τις ανάγκες του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του».
Τώρα είναι η ώρα να πάρει θέση, «να ζυγίσει και να σκεφτεί καλά πώς θα χρησιμοποιηθεί και για ποιον σκοπό η ψήφος του την επόμενη ημέρα του Συνεδρίου.
Θα κατατεθεί ως ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση της ΝΔ, τις παρατάξεις που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και στα κόμματά τους, των οποίων την πολιτική έχουν στηρίξει με τα μπούνια.
`Η θα κατατεθεί στους αγώνες, για περισσότερα ζωντανά σωματεία, με μεγαλύτερη οργάνωση στους χώρους δουλειάς, με περισσότερη τόλμη και αδιαλλαξία απέναντι σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΕΕ και ΝΑΤΟ για να έχουμε νίκες.
Ψήφος στη ΔΑΣ σημαίνει πίστη στη δύναμη της τάξης μας, για να περάσουμε από την άμυνα στην αντεπίθεση. Για να μπουν στο προσκήνιο οι δικές μας ανάγκες. Για να μη δεχτούμε άλλες θυσίες για τα κέρδη τους. Για να δυναμώσει παντού το μήνυμα της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της βαρβαρότητας».