Υπενθυμίζεται ότι το κρούσμα αφθώδους πυρετού ήταν το πρώτο στη χώρα μας από το 2000 - 2001 (!), ενώ πρόκειται για μια νόσο εξαιρετικά μεταδοτική σε δίχηλα ζώα (βοοειδή, αιγοπρόβατα, χοίρους), που αν και δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, όσο δεν αντιμετωπίζεται απειλεί με οικονομική καταστροφή την κτηνοτροφία.

Ετσι, η εξάπλωση και κυρίως η διαχείρισή της φέρνουν τους βιοπαλαιστές κτηνοτρόφους αντιμέτωπους με την απειλή του αφανισμού, και με την επώδυνη εμπειρία της θανάτωσης και ταφής ολόκληρων των κοπαδιών τους. Ωστόσο, το νέο μεγάλο πλήγμα που δέχονται στην παραγωγή και στο εισόδημά τους από την εξάπλωση της νόσου οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου δεν είναι ένα πρωτοφανές και μεμονωμένο περιστατικό. Συμπληρώνει τη λίστα με τις καταστροφικές συνέπειες που βιώνουν χιλιάδες βιοπαλαιστές της υπαίθρου σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι οποίοι είδαν τα ζώα τους να σφαγιάζονται εν μία νυκτί εξαιτίας της πανώλης, της ευλογιάς, του καταρροϊκού πυρετού κ.ο.κ.

Πώς όμως έφτασε η συγκεκριμένη ζωονόσος στη Λέσβο; Ουσιαστικά πρόκειται για το αποτέλεσμα της πλήρους έλλειψης μέτρων βιοασφάλειας από το κράτος, της μεγάλης υποστελέχωσης των αρμόδιων υπηρεσιών και της μετακύλισης των κρατικών ευθυνών στην «ατομική ευθύνη» των κτηνοτρόφων.

Οπως συμβαίνει και με τις υπόλοιπες ζωονόσους, αποτελεί συνέπεια της μετατροπής της χώρας σε «ξέφραγο αμπέλι», με βάση την ΚΑΠ της ΕΕ, που προωθεί τις αθρόες εισαγωγές κτηνοτροφικού κεφαλαίου και άλλων εμπορευμάτων, με στόχο να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των μεταποιητικών και εμπορικών μονοπωλίων, τα οποία θησαυρίζουν από τις φτηνές, ανεξέλεγκτες, έως και παράνομες εισαγωγές.

Ετσι, ενώ υπήρχε πρόβλεψη - προειδοποίηση για πιθανή «εισαγωγή» και εξάπλωση της νόσου, που τεκμηριωνόταν από ειδικούς κτηνιάτρους, επιστημονικούς φορείς, ακόμα και από τους ίδιους τους κτηνοτρόφους (αφού η νόσος είναι ενδημική στη γειτονική Τουρκία και είχε ήδη μεταδοθεί και στην Κύπρο), η κυβέρνηση δεν έλαβε κανένα απολύτως μέτρο ώστε να προληφθεί και να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, αφού η προστασία της παραγωγής θεωρείται «κόστος».

Αντ' αυτού, τι έκαναν το κράτος και η κυβέρνηση; Κατόπιν εορτής ακολούθησαν και σε αυτήν την περίπτωση τη γνώριμη συνταγή της «ατομικής ευθύνης», κουνώντας το δάχτυλο στους βιοπαλαιστές, για να απαλλαγούν από τις δικές τους ευθύνες. Την ίδια στιγμή που τινάζεται στον αέρα το βιος τους η κυβέρνηση φορτώνει στις πλάτες τους το κόστος της «βιοασφάλειας» και των απολυμαντικών μέτρων στις κτηνοτροφικές μονάδες, αναλαμβάνοντας μόνο αυτό της θανάτωσης των κοπαδιών.

Μάλιστα, στην περίπτωση της εν λόγω ζωονόσου η κυβέρνηση επέβαλε τον πλήρη αποκλεισμό (lockdown) του νησιού, «παγώνοντας» ουσιαστικά κάθε κτηνοτροφική δραστηριότητα και απαγορεύοντας τη μετακίνηση ζώντων ζώων, προϊόντων, υποπροϊόντων (ακόμα κι αυτών που είχαν παραχθεί μήνες πριν) και ζωοτροφών εκτός του νησιού, καθώς και τις σφαγές. Δεν πρόκειται, φυσικά, για μέτρο που πάρθηκε με κριτήριο τον περιορισμό της νόσου, κάθε άλλο - οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό τους παραγωγούς, που δεν μπορούν να σφάξουν, να πουλήσουν τα κτηνοτροφικά προϊόντα τους (γάλα, τυρί κ.λπ.). Μάλιστα, ενώ με την κατάλληλη θερμική επεξεργασία και συσκευασία αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, εν έτει 2026 γίνεται αντιεπιστημονικά λόγος για ταφή εκατοντάδων τόνων γάλακτος σε χωματερή!

Γιατί γίνεται αυτό; Για να συνεχίζεται απρόσκοπτα η κερδοφορία των γαλακτοβιομηχανιών και εξαγωγέων, παρουσιάζοντας ότι το πρόβλημα έχει απομονωθεί στη Λέσβο ενώ η υπόλοιπη χώρα είναι επιδημιολογικά ανέπαφη. Με αυτό το κριτήριο άλλωστε απορρίπτεται και ο εμβολιασμός των προβάτων από την ευλογιά κ.ο.κ.

Η γύμνια και η επιλεκτική ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να προστατεύσει την κτηνοτροφία αποδεικνύονται και στην περίπτωση της Λέσβου από την υποστελέχωση στην οποία έχουν αφεθεί διαχρονικά οι κτηνιατρικές υπηρεσίες, στο πλαίσιο της πολιτικής ιδιωτικοποίησης των αρμοδιοτήτων τους με βάση τους ευρωενωσιακούς κανονισμούς. Είναι εγκληματική ομολογία ότι μόλις 9 είναι οι κτηνίατροι που υπηρετούν μέχρι και σήμερα σε όλο το νησί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια τόσο σοβαρή ασθένεια και τους ελέγχους που απαιτούνται στα περισσότερα από 400.000 παραγωγικά ζώα.

Την ίδια ώρα, εδώ και έναν μήνα οι βιοπαλαιστές κτηνοτρόφοι του νησιού δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ αποζημίωση για το πλήγμα που έχουν δεχτεί, παρά μόνο υποσχέσεις από την κυβέρνηση.

Απέναντι στην κρίσιμη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο νησί, από την πρώτη στιγμή με οργανωτή την Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Λέσβου πραγματοποιούνται μαζικές κινητοποιήσεις που αποτελούν κραυγή επιβίωσης, με τους κτηνοτρόφους να στέλνουν σαφές μήνυμα ότι «ο κόμπος έφτασε στο χτένι».

Οι ίδιοι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, μετατρέποντας την οργή και την απόγνωση που γεννούν η αβεβαιότητα και το αυξανόμενο κόστος παραγωγής σε οργανωμένη δράση. Πραγματοποιήθηκαν μαχητικές συγκεντρώσεις, όπως ο αποκλεισμός του λιμανιού, κατά τον οποίο οι κτηνοτρόφοι μπλόκαραν τη διέλευση φορτηγών, κ.λπ. Με τη στάση τους αποκαλύπτουν τον ένοχο, τις διαχρονικές ευθύνες των κυβερνήσεων και της πολιτικής που βάζει διαρκώς την επιβίωσή τους στο ζύγι των κερδών των λίγων.

Διαμορφώθηκαν αιτήματα πάλης που αποκτούν ζωτικό χαρακτήρα, αφού αφορούν τη λήψη ουσιαστικών μέτρων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου και την προστασία της παραγωγής, με απόλυτη κρατική χρηματοδότηση αλλά και αποζημιώσεις στο 100% για τη χαμένη παραγωγή και το ζωικό κεφάλαιο. Η ικανοποίηση των αιτημάτων τους είναι καθοριστικός παράγοντας για να μπορέσουν να μείνουν στο νησί και στην παραγωγή.

Ο αγώνας των κτηνοτρόφων της Λέσβου έγινε υπόθεση των εργαζομένων και όλου του λαού του νησιού, ο οποίος μέσα από το Εργατικό Κέντρο και τους μαζικούς φορείς του εξέφρασε έμπρακτα την αλληλεγγύη του, κάνοντας σε κάθε κινητοποίηση πράξη το σύνθημα «ο αγώνας των κτηνοτρόφων είναι αγώνας όλων μας!».

Και στην περίπτωση αυτής της νόσου αποδεικνύεται περίτρανα ότι η παραγωγή του κτηνοτρόφου είναι απόλυτα υποταγμένη στην κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων της μεταποίησης, στραγγαλίζεται και εξαρτάται από τις προτεραιότητες μιας χούφτας μεγαλοβιομηχάνων της φέτας, που για να προστατεύσουν τα κέρδη τους βάζουν σε ...lockdown την επιβίωση χιλιάδων βιοπαλαιστών.

Γι' αυτό και μαζί με τη διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων επιστημονικής, υλικοτεχνικής και οικονομικής στήριξης, μονόδρομος για τους κτηνοτρόφους είναι να βάλουν στο στόχαστρο το «παραγωγικό μοντέλο» της ΚΑΠ, την άγρια πολιτική ΕΕ - κυβερνήσεων που λογαριάζει ως «κόστος» τις ανάγκες του λαού και ως «όφελος» ό,τι αφορά τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, εμποδίζοντας την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων των βιοπαλαιστών.

Να συγκρουστούν αποφασιστικά με την πολιτική αυτή, που ενώ σήμερα υπάρχουν οι δυνατότητες να ελέγχονται αποτελεσματικά οι ζωονόσοι, τις αφήνει αναξιοποίητες, θυσιάζοντας έτσι ζωτικές λαϊκές ανάγκες στον βωμό της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Σε συμμαχία με τους εργαζόμενους και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα να δυναμώσουν την πάλη απέναντι στον κοινό τους αντίπαλο, ανοίγοντας ταυτόχρονα την προοπτική για μια διαφορετική οργάνωση της παραγωγής, με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.