Ο Θανάσης Κονταξής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων, αναφέρθηκε στο πρόσφατο 19ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου σημειώνοντας πως «εκεί εκτιμήσαμε, και γιορτάσαμε κιόλας μπορούμε να πούμε, τα 10 χρόνια που το ΕΚ βρίσκεται στα χέρια του ταξικού εργατικού κινήματος της πόλης». Μέσα από μια πλούσια συζήτηση αποτυπώθηκε τι σημαίνει να αλλάζουν οι συσχετισμοί, πώς ένα «κουφάρι» μπορεί να μετατραπεί σε μια κυψέλη αγωνιστικής δράσης, πώς ένα ΕΚ που ήταν εμπόδιο για την εργατική τάξη έγινε εφαλτήριο αγώνων.

Θεμέλιο για να ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός ήταν η δράση των ταξικών συνδικάτων «και όταν ήμασταν μειοψηφία στο ΕΚ», τα οποία την περίοδο της κρίσης συγκρούστηκαν με τη μεγαλοεργοδοσία και έτσι κατάφεραν να δυναμώσουν, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη περισσότερου κόσμου.

Ο Θ. Κονταξής μετέφερε το πώς το ΕΚ Ιωαννίνων αναπτύσσει δράση για όλες τις πτυχές της ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, όπως με τα λαϊκά μαθήματα αλληλεγγύης που οργανώνει εδώ και 13 χρόνια, τη μεγάλη παιδική γιορτή κάθε καλοκαίρι κ.λπ. Αποδεικνύεται - είπε - ότι ζητήματα όπως το μεγάλωμα του παιδιού, η δημιουργική απασχόληση κ.ά. απασχολούν πάρα πολύ την εργατική - λαϊκή οικογένεια.

Ο Σταμάτης Πελάης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας, επεσήμανε ότι το ΠΑΜΕ, αυτό το μέτωπο συνδικάτων και συνδικαλιστών, είναι που μπορεί να εκφράσει την οργή, να την κάνει δημιουργική αντίσταση, να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές. Εχουμε δύο κόσμους που συγκρούονται, είπε: Είναι ο κόσμος αυτής της αδίστακτης πολιτικής και από την άλλη «ο δικός μας ο κόσμος», της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, του αγώνα και της συσπείρωσης. Αυτός ο κόσμος «πρέπει να κερδίσει, και έχουμε τη δύναμη να δώσουμε αυτήν τη μάχη. Βεβαίως ήρθανε σε πολύ κρίσιμη περίοδο οι φωτογραφίες των εκτελεσθέντων κομμουνιστών στην Καισαριανή. Ηρθανε όμως όχι απλά, σαφώς και σαν σύμβολο να μας δείξουνε τον δρόμο, αλλά να μας πούνε κιόλας ότι έχουμε αργήσει και πρέπει να επιταχύνουμε για να 'ρθει η πραγματική δικαίωση σε αυτόν τον τόπο».

Με αναφορά στη διεξαγωγή της Σύσκεψης δίπλα στον χώρο εκτέλεσης των 200 την Πρωτομαγιά του 1944 ξεκίνησε την ομιλία του ο Νίκος Μηνακάκης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λακωνίας, λέγοντας ότι πρόκειται για ιερό ιστορικό χώρο, που θυμίζει ότι οι αγώνες είναι μια πράξη θυσίας και ουσίας.

Ευχαριστώντας για την πρόσκληση συμμετοχής στη μεγάλη Σύσκεψη, τόνισε ότι η ενότητα του εργατικού κινήματος «δεν είναι για εμάς ένα κενό σύνθημα, είναι η πυξίδα μας». Συνεχίζοντας υπογράμμισε πως ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της εργοδοσίας είναι η εσωτερική διάσπαση των εργατών, ενώ αναφερόμενος στις ιδιαιτερότητες της περιοχής ανέδειξε τις δυσκολίες που υπάρχουν λόγω αποστάσεων. «Από τις επιχειρήσεις της Σπάρτης μέχρι το τουριστικό μέτωπο της Μονεμβασιάς - Αρεόπολης κ.λπ. ο εργαζόμενος παλεύει συχνά μόνος. Αυτή η γεωγραφική διάσπαση εργαλειοποιείται από την εργοδοσία και μετατρέπεται σε συνδικαλιστική απομόνωση», είπε χαρακτηριστικά.

Καταλήγοντας σημείωσε ότι όσο μεγάλες και ανηφορικές κι αν είναι οι αποστάσεις, όταν οι εργαζόμενοι τις βαδίζουν μαζί και ενωμένοι, τότε αυτές μπορούν πραγματικά να μειωθούν.

Ο Δημήτρης Μαρμούτας, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, μίλησε για τη δράση του ΕΚ σημειώνοντας ότι μέσα από κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς, στα φραουλοχώραφα της Δυτικής Αχαΐας, στα βαπόρια - κάτεργα της Αδριατικής, στα εργοστάσια και τα γιαπιά, αναδεικνύει τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων, που είναι το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά και την προοπτική ανατροπής του μέσα από ένα μαχητικό, μαζικό κίνημα.

Σε ό,τι αφορά την ολοένα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, προειδοποίησε την κυβέρνηση να μην τολμήσει να χρησιμοποιήσει το λιμάνι της Πάτρας για τα βρώμικα σχέδια των ιμπεριαλιστών: «Θα μας βρουν απέναντι, ναυτεργάτες και εργάτες μαζί».

Μεταφέροντας πείρα από την περιοχή ο Νίκος Νατζμέ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ημαθίας, ξεχώρισε τη συμβολή στη δημιουργία νέων σωματείων, όπως στον κλάδο του Επισιτισμού - Τουρισμού αλλά και στον «Σκλαβενίτη».

«Συνειδητοποιούμε το δικό μας εθνικό συμφέρον, κόντρα σ' αυτό των βιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων και της πολεμικής οικονομίας», τόνισε σε άλλο σημείο της ομιλίας του, γι' αυτό και το Εργατικό Κέντρο παίρνει μια σειρά πρωτοβουλίες οργάνωσης της πάλης ώστε να μην πληρώσει ο λαός τις συνέπειες της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ολα τα παραπάνω, σημείωσε, είναι αποτέλεσμα της γραμμής που πλειοψηφεί στο Εργατικό Κέντρο, με αγωνιστικό πλαίσιο, με στόχους για αύξηση της οργάνωσης των εργαζομένων, με νέα σωματεία και με αγώνες στους χώρους δουλειάς, σε αντιδιαστολή με τα Εργατικά Κέντρα της Αλεξάνδρειας και της Βέροιας, που ταυτίζονται με τα «θέλω» των βιομηχάνων, όπως κάνουν στα «κομποστάδικα». «Εχουν συμμάχους την εργοδοσία και τα κόμματά της για να εμφανίζουν δεκάδες χιλιάδες ψηφίσαντες και να αλλοιώνουν τους συσχετισμούς. Τη στιγμή που ο κόσμος φλέγεται, δεν βγάζουν τσιμουδιά για τον πόλεμο, θαρρείς και ζούμε σε άλλον πλανήτη», είπε και πρόσθεσε πως ο ρόλος τους είναι διαχρονικός, καθώς στην κρίση έλεγαν να βάλουν οι εργάτες πλάτη, στην ανάπτυξη ότι πρέπει να ανέβει η ανταγωνιστικότητα και τώρα στον πόλεμο καλούν σε νέες θυσίες.

Από το Εργατικό Κέντρο Λάρισας ο αντιπρόεδρός του, Στέλιος Μπάρμπας, ξεχώρισε ως ενθαρρυντικό στοιχείο το ότι στις διοικήσεις των σωματείων είναι εκατοντάδες οι νέοι συνδικαλιστές.

Μίλησε για τη δράση που αναπτύχθηκε στη Θεσσαλία από το ΕΚ και τα συνδικάτα, με τον λαό να αναγνωρίζει «τη στάση και τη δράση μας σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής του». Θύμισε π.χ. πως όταν κρατικές υπηρεσίες και επιτελεία επιδείκνυαν την επιλεκτική ανικανότητά τους σε κρίσιμες στιγμές, «οι δυνάμεις μας ήταν μπροστά, κινητοποιώντας λαϊκές δυνάμεις: Στους σεισμούς, στις πλημμύρες, στα Τέμπη, στη "Βιολάντα", στο ξεκλήρισμα και τον ξεσηκωμό των αγροτών και κτηνοτρόφων, για την Υγεία, τα σχολεία και σε ένα σωρό άλλους αγώνες και άλλων στρωμάτων».

Οπως είπε, πάντα «η πρωτοβουλία ξεκούμπωνε διαθέσεις. Αυτοί είναι και οι λόγοι που καταφέρνουμε τα τελευταία χρόνια μια πιο σταθερή - όχι άνευ όρων, βέβαια, αλλά πιο γερή - συμμαχία και με άλλους φορείς του λαϊκού κινήματος.

Σχεδόν σταθερά δρουν μαζί μας Αγροτικοί Σύλλογοι, ο Σύλλογος Ιδιοκτητών Εστίασης, ο Σύλλογος Ιδιοκτητών Ταξί, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος, ο Εμπορικός Σύλλογος, η Ομοσπονδία Εμποροβιοτεχνών και περιστασιακά άλλοι φορείς, αναγνωρίζοντας και σεβόμενοι την πρωτοπορία του Εργατικού Κέντρου και του εργατικού κινήματος.

Δεν είναι δεδομένο, αλλά η σταθερή μας θέση ότι οι αυτοαπασχολούμενοι έχουν ελπίδα μόνο στο πλάι της εργατικής τάξης και απέναντι στα μονοπώλια αφήνει το αποτύπωμά της».

Στάθηκε επίσης στην εμπλοκή της Λάρισας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, με τους κατοίκους να βλέπουν διαρκώς βομβαρδιστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη να περνούν πάνω από τα κεφάλια τους. «Τα ιπτάμενα και τα κατασκοπευτικά είναι πλέον αναγνωρίσιμα ακόμη και από τα παιδιά», ανέφερε, προσθέτοντας: «Δεν θα δεχτούμε καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους. Με κινητοποιήσεις και συλλογή υπογραφών για να ξεκουμπιστούν οι αμερικανικές και ΝΑΤΟικές δυνάμεις από την πόλη μας, που την κάνουν και στόχο αντιποίνων».