Οι 31 μέρες που πέρασαν αποτελούν ένα διάστημα ικανό ώστε να είχαν δοθεί όλες οι απαντήσεις για τους υπαίτιους του εργοδοτικού εγκλήματος, πρώτα απ' όλα στην οικογένεια του σακατεμένου εργάτη, αλλά και στους χιλιάδες άλλους που δουλεύουν στο ίδιο εργοτάξιο, σε κατασκευαστικές εργασίες και στην εξόρυξη.

Ομως ακόμα δεν έχει δοθεί καμία απάντηση.

Δεν δόθηκε απάντηση στην Επίκαιρη Ερώτηση που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι αυτή είχε οριστεί προς συζήτηση στις 30/3.

Δεν δόθηκε απάντηση ούτε στη συνεδρίαση της Επιτροπής Υγείας και Ασφάλειας της «Ελληνικός Χρυσός», όπου το Σωματείο Μεταλλωρύχων απαίτησε η συγκεκριμένη συνεδρίαση να αφορά μόνο το συγκεκριμένο συμβάν. Τα στελέχη της εταιρείας, μάλιστα, όπως καταγγέλλει το Σωματείο σε ανακοίνωσή του (με ημερομηνία 30/3), ανέφεραν ότι δεσμεύονται με ρήτρα εμπιστευτικότητας και αρνήθηκαν να απαντήσουν σε οποιοδήποτε σχετικό ερώτημα.

Σε αυτό το διάστημα όμως ραγίζει όλο και περισσότερο η «γυάλα» που με μεγάλη επιμέλεια στήνουν η «Ελληνικός Χρυσός» και οι εργολάβοι της. Μια βιτρίνα στημένη για να κρύβει τα δεκάδες άλλα συμβάντα που έχουν υπάρξει κατά τη διάρκεια της κατασκευής, με ιδιαίτερη αύξηση τους τελευταίους μήνες.

Για να κρύβει και μια σειρά ερωτήματα που γεννιούνται αντικειμενικά αυτό το διάστημα: Ποιο είναι το καθεστώς απασχόλησης ολόκληρων ομάδων εργαζομένων στο έργο, προερχόμενων από σύγχρονα δουλεμπορικά γραφεία, που κανένας (;) δεν γνωρίζει αν δουλεύουν νόμιμα ή παράνομα; Ποιος είναι ο εργοδότης τους και ποιος τους ασφαλίζει; Με τι συμφωνίες έρχονται; Είναι καταρτισμένοι να αναλάβουν τις εργασίες που τους ανατίθενται; Πώς συνεννοούνται οι εργοδηγοί με τους εργάτες, οι εργάτες μεταξύ τους, όταν έχουν 10 διαφορετικές μητρικές γλώσσες; Μια πραγματική εργασιακή και γλωσσική Βαβέλ, που δημιουργεί ασάφεια και σύγχυση για το τι ακριβώς αναλαμβάνουν και σε τι κινδύνους εκτίθενται.

Ερωτήματα αμείλικτα, που οφείλουν άμεση απάντηση από τις εταιρίες και την κυβέρνηση. Ομως, όσο κρίσιμες κι αν είναι αυτές οι απαντήσεις, όσο αναγκαία κι αν είναι η τιμωρία των ενόχων, εξίσου κρίσιμο είναι να αναγνωρίσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός της περιοχής την πραγματική αιτία που γεννά αυτές τις συνθήκες. Και αυτή δεν είναι άλλη από το αμείλικτο κυνήγι του μέγιστου κέρδους, της «Ελληνικός Χρυσός» και όλων των εργολάβων - τρωκτικών που θησαυρίζουν στο έργο.

Η πίεση και η εντατικοποίηση που εκφράζεται στο έργο, τόσο στο κατασκευαστικό κομμάτι, με ατελείωτες ώρες εργασίας, με 10ωρα και 12ωρα, για 6 ακόμα και 7 μέρες τη βδομάδα για τους πάνω από 1.500 εργαζόμενους, όσο και στην εξόρυξη, με τις 11ωρες βάρδιες εργολαβικών εργαζομένων στο υπόγειο μεταλλείο, είναι απαίτηση της «Ελληνικός Χρυσός» για την όσο το δυνατόν πιο άμεση και με κάθε κόστος έναρξη της εμπορικής λειτουργίας του μεταλλείου.

Για να προχωρήσει η εξόρυξη του - κρίσιμου στην περίοδο της πολεμικής προετοιμασίας - χαλκού και να υλοποιηθεί η συμφωνία προπώλησής του σε ευρωπαϊκή μεταλλουργία, που εξασφαλίζει εγγυημένη κερδοφορία.

Το κέρδος, που σε αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης και της αδικίας αποτελεί το μόνο κριτήριο παραγωγής και υλοποίησης κάθε επένδυσης, χρειάζεται να βάλουν στο στόχαστρο οι εργαζόμενοι στο έργο, συνολικά ο λαός της περιοχής.

Για το κυνήγι του δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα, εργατικό, κοινωνικό ή περιβαλλοντικό. Για το κυνήγι του δεν διστάζουν να εμπλέκουν τη χώρα ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, να μετατρέπεται ο λαός μας σε στόχο αντιποίνων και την ίδια ώρα να πληρώνει ήδη τις οικονομικές συνέπειες, μέσω των ανατιμήσεων στην Ενέργεια, στα καύσιμα και στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Καμία θυσία λοιπόν για τα κέρδη τους και τους πολέμους τους. Οι εργαζόμενοι της περιοχής έχουν αποκτήσει πλούσια πείρα, δοκιμάζοντας πετυχημένα τη δύναμη της οργάνωσης και του αγώνα. Τη δύναμη της ταξικής ενότητας, αφήνοντας πίσω πλαστούς και επιζήμιους διαχωρισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση χρειάζεται να συνεχίσουν πιο αποφασιστικά, με πρώτο σταθμό την απεργία της Πρωτομαγιάς.