Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί, με δήλωσή του που επιβεβαιώνεται από τα ξένα δημοσιογραφικά μέσα, καλεί τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα να πάρει θέση για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Μόνο έτσι θα μπορούσε να ξεκινήσει αυτή η εβδομάδα των παθών για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, γιατί δεν είναι μόνο το Ιράν και ο Λίβανος, είναι και η συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στη Γάζα και τη Δυτική Οχθη, που κάθε μέρα μετράνε τις πληγές τους... Κι αν κάτι μάθαμε αυτά τα χρόνια, είναι ότι αυτοί οι πανάρχαιοι λαοί περνούν την ιστορία και τον πολιτισμό τους από γενιά σε γενιά με κάθε πέτρα, με κάθε νότα και με κάθε φθόγγο της ψυχής τους. Κι αν οι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν ολοσχερώς το σπίτι του Αμπάς Κιαροστάμι στην Τεχεράνη, δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταστρέψουν τις εικόνες και τα πλάνα του, που είναι χαραγμένα ανεξίτηλα στο μυαλό μας. Οι λαοί θα νικήσουν.
Ας περάσουμε στις ταινίες αυτής της εβδομάδας. Βέβαια, σας συμβουλεύουμε να περιμένετε την επόμενη εβδομάδα, που βγαίνουν αρκετές νέες ταινίες ή να δείτε κάτι από τις προηγούμενες εβδομάδες που έχετε χάσει!
16ος αιώνας. Ο Μαγγελάνος, ένας νέος και φιλόδοξος Πορτογάλος θαλασσοπόρος, επαναστατεί απέναντι στην εξουσία του βασιλιά, ο οποίος δεν υποστηρίζει το όνειρό του να ανακαλύψει τον κόσμο. Πείθει όμως το ισπανικό στέμμα να χρηματοδοτήσει την τολμηρή του αποστολή προς τις μυθικές χώρες της Ανατολής. Το ταξίδι αποδεικνύεται πολύ πιο εξαντλητικό απ' ό,τι αναμενόταν, με την πείνα και την ανταρσία να ωθούν το πλήρωμα στα όριά του. Οταν φτάνουν στα νησιά του Μαλαισιανού Αρχιπελάγους, η σκέψη του Μαγγελάνου αλλάζει. Γίνεται εμμονικός με την κατάκτηση και τον προσηλυτισμό, κάτι που πυροδοτεί βίαιες εξεγέρσεις πέρα από τον έλεγχό του.
Κάθε ταινία με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σου δίνει έναν πολύ καλό λόγο να τη δεις. Εκτός από τον Μαγγελάνο. Η ταινία δεν έχει σενάριο και ούτε κάποιο ίχνος αφηγηματικής δομής. Ο σκηνοθέτης παραθέτει σκηνές που δεν δένουν μεταξύ τους με κανέναν τρόπο και δεν βγάζουν κανένα νόημα στον θεατή. Ιδιαίτερα όταν επιχειρεί κανείς να φτιάξει μια βιογραφία, πρέπει τουλάχιστον να ακολουθεί ένα υποτυπώδες χρονολόγιο ή έστω να εντάξει φλασμπάκ στην αφήγησή του, αλλιώς δεν θα καταλάβουμε ούτε την πορεία του ανθρώπου που βιογραφείται, πόσο δε μάλλον τις προθέσεις, τον χαρακτήρα και το τι καθόρισε τις επιλογές του. Δεν συζητάμε καν για το πλαίσιο της εποχής στη συγκεκριμένη περίπτωση... Εδώ δεν υπάρχει καμία τέτοια πρόθεση, ούτε να μάθουμε ποιος ήταν ο Μαγγελάνος, ούτε να μιλήσουμε για τους θαλάσσιους δρόμους εμπορίου, ούτε να αναπτύξουμε λίγο τι ήταν η αποικιοκρατία, πόση σκληρότητα έχει το κεφάλαιο και σε τι βαθμό σφαγιάστηκαν οι ιθαγενείς λαοί για να διασφαλιστεί η κυριαρχία των ποντοπόρων κατακτητών. Αντιθέτως, παρακολουθούμε τρεις ώρες αργών στατικών σκηνών, στην πλειοψηφία τους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν «βινιέτες», εάν θέλουμε να είμαστε ευγενικοί, οι οποίες όμως δυστυχώς δεν μας αποκαλύπτουν τίποτα από τα παραπάνω.
Ο Ματ αποταμίευε χρήματα για χρόνια για να πραγματοποιήσει τον γάμο των ονείρων της αγαπημένης του στην Ιταλία, και να σχεδιάσει ένα πολυτελές ταξίδι του μέλιτος. Οταν η αρραβωνιαστικιά του δεν εμφανίζεται στην εκκλησία, ο Ματ αναγκάζεται να πάει μόνος του στο ταξίδι του μέλιτος, κάτι που τον φέρνει σε επαφή με την όμορφη κουλτούρα της Ιταλίας και ανανεώνει το πάθος του για τη ζωή. Στην πορεία, γνωρίζει την Τζία, μια Ιταλίδα που τον βοηθά να ξαναβρεί την πίστη του στην πιθανότητα της αγάπης και της αληθινής ευτυχίας.
Η σύνοψη της ταινίας τα είπε όλα... Ενα χιλιοειπωμένο ρομάντζο. Παρ' όλα αυτά, η ταινία είναι συμπαθέστατη και ιδιαίτερα τρυφερή, μιας και συμπονάς τον παρατημένο γαμπρό που βρίσκει την ευτυχία, αν και πικραμένος από τον πρώην έρωτά του, στα μάτια της Τζία...