Ο Γιώργος Μανουσάκης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕΔΗΝ, χαιρετίζοντας τη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ μετέφερε το κλίμα αισιοδοξίας από συναδέλφους του, που όπως είπε στο άκουσμα της συμμετοχής στη Σύσκεψη είπαν: «Αυτοί είναι που αγωνίζονται, όχι σαν τον Παναγόπουλο και τον Γιαννάκο».
«Αυτό δείχνει ότι πάμε καλά. Οτι το κίνημα είναι σε μια λογική να δείχνει ποιος είναι με ποιον. "Which side are you on?". Εμείς είμαστε με τους εργαζόμενους, αυτοί είναι με τους εργοδότες και την κυβέρνηση», είπε χαρακτηριστικά.
Πρόσθεσε ότι αυτές τις δύο γραμμές τις ξέρουν για τα καλά και στην Ομοσπονδία των Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία, αφού εκεί όπως είπε έχουν «δύο υπουργούς»: Ο ένας είναι ο υπουργός «εμπορίας της Υγείας» και ο άλλος ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Γιαννάκος, που φέρεται σαν υπουργός...
Ανέδειξε όμως ότι αυτό δεν το κάνει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ ως πρόσωπο: «Δεν είναι η πολιτική που εκφράζεται από το πρόσωπο αυτό, είναι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Γιατί είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και όλοι όσοι συμμετέχουν από την ΠΑΣΚΕ στην Εκτελεστική της ΠΟΕΔΗΝ είναι μέλη του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ. Είναι ξεκάθαρο ότι στην Υγεία αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια - δεν είναι τα τελευταία 8 χρόνια, είναι τουλάχιστον μια εικοσαετία - είναι μια ενιαία πολιτική αποδυνάμωσης του δημόσιου συστήματος Υγείας. Ξεκίνησε από τον Αλέκο Παπαδόπουλο, συνεχίστηκε τα χρόνια των μνημονίων, συνεχίστηκε και στον ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα τα τελευταία χρόνια έχει πάρει την πιο ακραία μορφή».
Η πιο ακραία μορφή, εξήγησε, είναι «να έχουμε νοσοκομεία στην επαρχία "φαντάσματα". Νοσοκομεία που εφημερεύουν χωρίς να εφημερεύει αναισθησιολόγος, νοσοκομεία που εφημερεύουν χωρίς να εφημερεύει ακτινολόγος».
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση τα σωματεία στην Κρήτη κατάφεραν να ενωθούν και να δώσουν μεγάλους αγώνες, σημείωσε, ξεχωρίζοντας ως ημέρα - σταθμό τις 27 Νοέμβρη, όπου σε 6 πόλεις του νησιού έγιναν μεγάλες συγκεντρώσεις για δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας.
Χαιρέτισε ακόμα τη μεγάλη αλλαγή στο Δημόσιο, τη νίκη των ταξικών δυνάμεων στην ΑΔΕΔΥ. Οπως είπε, ήταν μια μεγάλη ανατροπή, που μαζί με τις υπόλοιπες ανατροπές, μαζί και με το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, δείχνει ότι αυτός είναι ο δρόμος από δω και πέρα. «Είμαστε δυνατοί, δεν φοβόμαστε», σημείωσε και μιλώντας για την προοπτική του αγώνα τόνισε ότι «εμείς μπορούμε να μη ζήσουμε... Να αλλάξουμε στα μέσα παραγωγής χέρια. Μπορούμε να μη ζήσουμε... Να πάρουν οι εργαζόμενοι την πραγματική τους αξία. Αλλά μας αξίζει να αγωνιζόμαστε, να λέμε την αλήθεια στον κόσμο, στον κόσμο της δουλειάς, στον κόσμο της γενιάς».
Τέλος, στάθηκε στο θετικό παράδειγμα της απόφασης που πήραν τα τέσσερα Νομαρχιακά Τμήματα της Κρήτης, «με τις δικές μας δυνάμεις μπροστά, και να γίνουν οι πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο. Γιατί και η Κρήτη, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, πληρώνει και θα πληρώσει πολύ ακριβά αυτόν τον πόλεμο. Και με την τιμή της βενζίνης, που φτάνει τα 2,15 ευρώ στην Κρήτη, αλλά και με τον Τουρισμό. Και τώρα θα δουν οι απλοί άνθρωποι ότι όσο είναι ενωμένοι οι λαοί, καταφέρνουν το σωστό».
Ο Γ. Γαλανόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, αναδεικνύοντας τη σημασία της Σύσκεψης υπογράμμισε ότι είναι είναι πολύ μεγάλη κατάκτηση «να μπορούμε να μαζευόμαστε, να ανταλλάσσουμε πείρα και να βγάζουμε συλλογικά συμπεράσματα για την ίδια μας τη ζωή».
Οι νοσοκομειακοί γιατροί, είπε, έρχονται από έναν μήνα απεργιακών κινητοποιήσεων για το μισθολόγιο, τη στελέχωση, τις συνθήκες εργασίας, τα προβλήματα των νέων γιατρών, των ειδικευόμενων, αυτών που δυσκολεύονται πολύ, που τρώνε τη λάντζα στο κεφάλι για να δουλέψουν και να κρατήσουν όρθια τα νοσοκομεία.
Η κυβέρνηση, συνέχισε, προσπαθεί να κρύψει ότι βαθαίνει η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Αναφερόμενος σε μία από τις μάχες που είχε δώσει ο κλάδος τα προηγούμενα χρόνια για την αυτοτελή φορολόγηση των εφημεριών, στόχος που τελικά επιτεύχθηκε, είπε πως συνάδελφος που πέρυσι είχε πληρώσει 4.000 ευρώ (!) φέτος θα πληρώσει 250 ευρώ. Και αυτό «το πετύχαμε με τον αγώνα μας με μπροστάρη την Ομοσπονδία, η οποία δεν είχε πάντοτε αυτόν τον συσχετισμό δυνάμεων που έχει τώρα. Αυτή η αλλαγή, που ήρθε περίπου μια δεκαετία πριν, αποδεικνύεται σήμερα πολύτιμη». Πρόσθεσε δε ότι αυτοί οι συσχετισμοί δυνάμεων μπορούν να φέρουν νέους εργαζόμενους στον αγώνα.