Στο πώς ένιωσε βλέποντας τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, όταν αυτές ήρθαν στη δημοσιότητα, αναφέρθηκε ο Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός ενός από τους εκτελεσμένους από τον οποίο έχει πάρει και το όνομα, του Δημήτρη Κυριακούδη.

Οπως είπε, αυτές οι φωτογραφίες «μας μετέφεραν από μια μυθική, σχεδόν μεταφυσική κατάσταση σε μια πραγματικότητα. Αυτοί οι 200, για τους οποίους τόσα πολλά έχουν ειπωθεί, τόσα πολλά έχουν γραφτεί, βιβλία, άρθρα, τραγούδια, ποιήματα, ταινίες, χαρακτικά, δεν είχαν πρόσωπο και ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά μας. Και όπως έχω ξαναπεί, όταν τους βλέπει κανείς, είναι σαν να βλέπει μια παρέα ανθρώπων, φίλων οι οποίοι έχουν βγει ένα κυριακάτικο πρωινό στο πάρκο της Καισαριανής για βόλτα».

Ανέδειξε ότι αυτά τα ντοκουμέντα αντανακλούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το περίσσιο θάρρος και θράσος, αλλά και «το ηθικό ανάστημα που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει και θα χαρακτηρίζει πάντα τους κομμουνιστές».

Πρόσθεσε επίσης ότι οι φωτογραφίες δίνουν απάντηση στην ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, που αποτελεί επίσημη πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της.

Παρακάτω, και συνδέοντας το «τότε με το τώρα», ανέδειξε τους «δύο κόσμους» που συγκρούονται και αποτυπώνονται και μέσα από τις φωτογραφίες. Οπως είπε, από τη μία είναι οι πέντε Σερραίοι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944. Και από την άλλη οι «τέσσερις στους τέσσερις βουλευτές της ΝΔ του νομού Σερρών που εμφανίζονται στις τρεις δικογραφίες». «Αυτοί λοιπόν είναι οι δύο κόσμοι. Οι δύο κόσμοι τόσο αντίθετοι», τόνισε, προσθέτοντας πως «μένει στον λαό, στον καθένα να αποφασίσει με ποια πλευρά θέλει να σταθεί, ποιος δίνει το υπόδειγμα, ποιο είναι το παράδειγμα, τι είναι αυτό που μπορεί να δώσει πνοή στις επόμενες γενιές, στο σήμερα, στο αύριο».

Σε έναν ακόμα παραλληλισμό τού «τότε με το τώρα», ανέφερε πως τότε ήταν ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, για μια άλλη κοινωνία... Και όπως ανέδειξε, σήμερα, το «τώρα» «έγινε ρατσισμός και ξενοφοβία. Εγινε Πύλος με τους 650 νεκρούς αγνοούμενους, έγινε Χίος, έγινε Τέμπη. Εγινε Γάζα με τους 70-80.000 νεκρούς, εκ των οποίων 20.000 παιδιά. Εγινε Κούβα. Προσπαθούν να τη στραγγαλίσουν. Εγινε Βενεζουέλα. Αρπαγή εκλεγμένου Προέδρου από το κρεβάτι του χωρίς να ανοίγει μύτη. Εγινε Ιράν. Απροκάλυπτη, απροσχημάτιστη, εγκληματική επιδρομή γκάνγκστερ».

Και κατέληξε λέγοντας πως «αυτές είναι οι πραγματικές προκλήσεις του σήμερα. Αυτός είναι ο ανεκπλήρωτος αγώνας, ο οποίος μας καλεί με κάποιο τρόπο, κάποια στιγμή να τον εκπληρώσουμε». Απέναντι σε «μια θλιβερή καθημερινότητα και μια πολιτεία η οποία παρακμάζει», «αν υπάρχει ένα μήνυμα το οποίο έρχεται από αυτές τις φωτογραφίες και το εμβληματικό του γεγονότος της εκτέλεσης των 200 της Καισαριανής είναι αυτό, το μήνυμα ότι πρέπει να αντισταθούμε.

Αυτοί οι άνθρωποι φύγανε με ψηλά το κεφάλι γιατί ήταν σίγουροι ότι δώσαν τη ζωή τους για το Κόμμα τους, για τους ίδιους τους εαυτούς, για τις οικογένειές τους, όντας σίγουροι ότι η σκυτάλη περνάει στους επόμενους. Και κάποια στιγμή αυτά για τα οποία αυτοί στήθηκαν στον τοίχο θα εκπληρωθούν. Γι' αυτό και έφυγαν με το κεφάλι ψηλά, χαμογελώντας και τραγουδώντας».