Στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ για άλλη μια φορά είναι φανεροί δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μία είναι ο δικός μας κόσμος, των εργαζομένων και των αγωνιστικών συνδικάτων, που από κοινού δώσαμε και αυτήν την τριετία μεγάλους αγώνες για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας στην εργασία και να προστατεύσουμε τη ζωή μας. Από την άλλη είναι η γνωστή, με σχέση μονιμότητας από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, ηγεσία της ΓΣΕΕ, την οποία συντηρούν με νύχια και με δόντια, με έναν φανερό πλέον σε όλους μηχανισμό χειραγώγησης, ενσωμάτωσης και εξαγοράς.

Η ζωή μας, οι ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών μας θέτουν επιτακτικά το καθήκον να ανατρέψουμε αυτήν τη νοσηρή κατάσταση και στη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, όπως έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γίνεται στα πρωτοβάθμια σωματεία, στα Εργατικά Κέντρα, στις Ομοσπονδίες σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Να μην αποδεχτούμε τους σάπιους μηχανισμούς που είναι η τελική έκφραση της γραμμής του «κοινωνικού εταιρισμού», του συμβιβασμού και της υποταγής στα κέρδη του κεφαλαίου και των πολιτικών του δυνάμεων.

Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, σε μια ζωή όπου μεγαλώνουν η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια, η φτώχεια και τα αδιέξοδα, τώρα είναι αναγκαία όσο ποτέ η διαμόρφωση ενός ενιαίου, πανελλαδικού, μαχητικού κινήματος που θα υπερασπιστεί τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα και θα ανοίξει τον δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας.

Οι συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της πολεμικής οικονομίας, αποτυπώνονται καθημερινά στις ανατιμήσεις και την ακρίβεια, στα καύσιμα, στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, στις τιμές των προϊόντων πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Αυτή η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται με τα διάφορα fuel pass της κυβέρνησης, ούτε με την αύξηση - κοροϊδία στον κατώτατο μισθό, που έχει νομιμοποιήσει ως διαδικασία η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ εδώ και χρόνια, στηρίζοντας κυβερνήσεις και αφεντικά για να κρατάνε τον πραγματικό κατώτατο μισθό στα επίπεδα προ 15 ετών, ενώ το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί, το ίδιο και τα κέρδη των λίγων.

Απέναντι στον πόλεμο, στην εμπλοκή και τις συνέπειές τους, χρειάζεται καθαρή γραμμή και στάση. Ο πόλεμος των εκμεταλλευτών δεν είναι δικός μας. Εξω η Ελλάδα από τον βρώμικο πόλεμο. Εξω οι βάσεις των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ από τη χώρα μας. Να ανακληθεί η πυροβολαρχία Patriot από τη Σ. Αραβία. Να επιστρέψουν πίσω οι φρεγάτες, τα F-16, κάθε στρατιωτική δύναμη που είναι έξω από τα σύνορα. Να μη σταλούν στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.

Η «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής, για το χτύπημα των κλαδικών Συμβάσεων σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας, αποδεικνύει τη στόχευση να συμπιεστούν οι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του κατώτατου μισθού αλλά και να μπει φραγμός στις διεκδικήσεις των συνδικάτων, ώστε να μην αμφισβητούν τα όρια της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των δημοσιονομικών στόχων. Θέλουν να επιβάλουν την υποταγή στην πολεμική οικονομία και στους στόχους της.

Αυτό αποκαλύπτουν οι δύο κλαδικές Συμβάσεις που υπογράφτηκαν και περιλαμβάνουν αύξηση σε σχέση με τον γενικό κατώτατο μισθό μόλις 1 ευρώ στο κατώτατο μεροκάματο στα Ζαχαρώδη και 10 ευρώ αύξηση στον κατώτατο κλαδικό μισθό στον Επισιτισμό, κατοχυρώνοντας ταυτόχρονα δουλειά 7 μέρες τη βδομάδα.

Η λογική της «εθνικής ομοψυχίας», που καλλιεργείται αυτήν την περίοδο, υπηρετεί αποκλειστικά τους στόχους και τα συμφέροντα των αφεντικών, που δεν ταυτίζονται με τις ανάγκες των εργαζομένων. Η κατεύθυνση που υλοποιεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι «τα κεφάλια μέσα». Η αποδοχή του ασφυκτικού πλαισίου, που καθορίζει ότι τα σπασμένα του πολέμου θα τα πληρώσουν για μια ακόμα φορά οι εργαζόμενοι, πρέπει να βρει απέναντί της τη μαχητική απάντηση και διεκδίκηση των συνδικάτων και των εργαζομένων. Σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, σύσσωμη η πλειοψηφία της ηγεσία της ΓΣΕΕ λειτούργησε ως η παράταξη της κυβέρνησης της ΝΔ μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Τα ζωντανά συνδικάτα του αγώνα και της διεκδίκησης, της σύγκρουσης με την πολιτική του κεφαλαίου και των δυνάμεών του, είναι η εγγύηση του αγώνα που θέτει στο επίκεντρο τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Η μεγάλη Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη στην Καισαριανή, με τη συμμετοχή πάνω από 700 πρωτοβάθμιων συνδικάτων, Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και 1.500 συνδικαλιστών, επιβεβαιώνει ότι αναβαθμίζεται μέσα στην πορεία της πάλης και των αγώνων η ικανότητα της εργατικής τάξης να αντιμετωπίζει την επίθεση της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Ανεβαίνει η αποτελεσματικότητα των αγώνων, οικοδομούνται οι προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί ένα ισχυρό εργατικό κίνημα, που θα αλλάξει τα σημερινά αρνητικά δεδομένα, θα βάλει σφραγίδα στις εξελίξεις προς όφελος των εργαζομένων και της ζωής τους.

Αυτή η πορεία πρέπει να ενισχυθεί και συνεχιστεί ακόμη περισσότερο στις σημερινές συνθήκες.

Την προηγούμενη τριετία, τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μαζί με σωματεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις που κατανοούν την ανάγκη της μαχητικής διεκδίκησης και σύγκρουσης, παραμερίζοντας την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ πρωταγωνιστήσαμε σε αγώνες που αφήνουν μεγάλη παρακαταθήκη, στέρεη ελπίδα και προσδοκία ότι το εργατικό κίνημα μπορεί να αποκρούσει την επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας, να περάσει στην αντεπίθεση, βάζοντας τη δική του σφραγίδα προς όφελος της ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.

Μαζί βρεθήκαμε:

• Στις απεργίες για τον εργάσιμο χρόνο, για να κατοχυρώσουμε σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, με Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς. Απέναντι στα αντιδραστικά σχέδια για την επιβολή της 13ωρης εργασίας, ενάντια στον νόμο - μνημόνιο της τρόικας για τις κλαδικές ΣΣΕ. Για να υπερασπιστούμε τον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων, τη δουλειά με δικαιώματα, τη ζωή με αξιοπρέπεια.
• Στις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών, για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών και να καταδικαστεί η εγκληματική πολιτική κόστους - οφέλους. Να αποδοθούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες σε όσους ευθύνονται, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. Μαζί φωνάξαμε το σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
• Σε πέντε πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες, συσπειρωμένοι στις αποφάσεις εκατοντάδων Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και συνδικάτων, έχοντας την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να κάνει τα πάντα για να τις εμποδίσει και να περάσουν ανεμπόδιστα τα σχέδια κυβέρνησης και εργοδοσίας.
• Στα συλλαλητήρια για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, που σφαγιάζεται από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ.
• Σε μικρότερες ή μεγαλύτερες μάχες και παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς για να αντιμετωπιστεί η εργοδοτική αυθαιρεσία, να παρθούν μέτρα υγείας και ασφάλειας, για να προστατευτεί η ζωή των εργαζομένων.

Βήμα - βήμα, αγώνα με τον αγώνα, με σεβασμό απέναντι σε κάθε συνδικάτο και την πορεία του, χωρίς προκαταλήψεις, με οδηγό την αναγκαιότητα να δοθεί απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε από τη σκοπιά των αναγκών των εργαζομένων, καταφέραμε να αξιοποιήσουμε δυνατότητες και να εκφραστούν αγωνιστικά.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ απούσα από τους αγώνες, όλο και πιο βαθιά χωμένη στα προγράμματα κατάρτισης, στον πακτωλό των εκατομμυρίων που λαμβάνει από κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα για να διατηρεί τον χρήσιμο ρόλο της στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρούν η ενσωμάτωση, η εξαγορά συνδικαλιστών και η υλοποίηση των προγραμμάτων που εξασφάλιζαν πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.

Τώρα είναι η ώρα να αναβαθμίσουμε και να δυναμώσουμε τους αγώνες που έχουν ανάγκη τα συνδικάτα, που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.

Θέλουμε συνδικάτα των εργατών και όχι των κυβερνήσεων και των εργοδοτών:

• Που θα οργανώνουν τον αγώνα για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τη ζωή των εργαζομένων. Τα μεροκάματα, την ασφάλιση, τα μέτρα υγείας και ασφάλειας, για την Υγεία του λαού, την κατάσταση των νοσοκομείων, τη μόρφωση των παιδιών. Θα αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην εμπλοκή της χώρας και τις συνέπειές τους.
• Συνδικάτα βαθιά ριζωμένα στους χώρους δουλειάς. Που θα πρωτοστατούν στον αγώνα στο εργοστάσιο, στο εργοτάξιο, στους κλάδους και τις περιοχές σε όλη τη χώρα. Που θα χτίζουν τη συμμαχία με την αγροτιά, τους επαγγελματοβιοτέχνες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την ίδια πολιτική, αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους.
• Που θα αποκαλύπτουν, θα ξεμπροστιάζουν κάθε αφήγημα που συσκοτίζει τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων και επιχειρεί να εντάξει την εργατική τάξη κάτω από τη σημαία των συμφερόντων του κεφαλαίου.
• Που δεν θα είναι υποστηρικτές της εκάστοτε κυβέρνησης και της μεγαλοεργοδοσίας, όπως είναι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.
• Που με δημοκρατική και συλλογική λειτουργία θα ανεβάζουν τον βαθμό οργάνωσης των εργαζομένων και την ενεργή συμμετοχή τους στην οργάνωση των αγώνων.

Η ΔΑΣ απευθύνει κάλεσμα σε συνδικάτα και συνδικαλιστές, στους εργαζόμενους που βρεθήκαμε μαζί στους αγώνες, να βαδίσουμε τον όμορφο και τίμιο δρόμο του αγώνα, με επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων, σε σύγκρουση με τη σαπίλα και τη σήψη του συστήματος της εκμετάλλευσης. Απευθυνόμαστε στους αντιπροσώπους του 39ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ που δεν συμβιβάζονται με αυτήν την άσχημη κατάσταση, αγωνιούν, προβληματίζονται για την πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και των αγώνων των εργαζομένων.

Να κάνουν τώρα το βήμα, να στηρίξουν τη ΔΑΣ στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ! Να δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης στην κυρίαρχη πολιτική, όπως εκφράστηκε με την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε εκατοντάδες συνδικάτα, Εργατικά και Ομοσπονδίες, στην ΑΔΕΔΥ. Η δύναμη αυτή κατατέθηκε στους αγώνες της εργατικής τάξης και στην ουσιαστική βελτίωση της λειτουργίας των συνδικάτων, που από νεκροταφεία μεταμορφώθηκαν σε ζωντανές κυψέλες συσπείρωσης και δράσης των εργαζομένων.

Ολοι μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους αντεργατικούς νόμους, την κυβερνητική πολιτική και τα κόμματα, τις δυνάμεις της εμπλοκής στον πόλεμο, τα κόμματα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της προσαρμογής στα όρια της πολεμικής οικονομίας, των αιματοβαμμένων πλεονασμάτων για να διασφαλιστούν τα κέρδη των λίγων και η στήριξη της καπιταλιστικής οικονομίας.

Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν να αλλάξει ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα προς όφελος των ταξικών δυνάμεων, των ταξικών αγώνων. Ο καθένας και η καθεμιά από εμάς πρέπει με το παράδειγμά μας να βοηθήσουμε τους εργαζόμενους να κάνουν τις σωστές επιλογές και να πάρουν απόφαση να αγωνιστούν για την υπεράσπιση της ζωής τους. Να τους βοηθήσουμε να συνδέσουν τον αγώνα αυτόν με τον αγώνα για την ανατροπή, που θα κάνει πραγματικότητα όσα αξίζουν και όσα ονειρεύονται οι εργαζόμενοι.

Η δικαιολογημένη οργή των εργαζομένων δεν μπορεί να οδηγεί σε αδράνεια. Με τη συμβολή μας, να μετατραπεί σε μαχητική δύναμη και αντεπίθεση. Τα μεγάλα καθήκοντα είναι μπροστά μας, δεν υπάρχει χρόνος αναμονής. Η ενίσχυση της ταξικής γραμμής μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, στο ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ, είναι η εγγύηση ότι οι εργαζόμενοι δυναμώνουν τη φωνή και τον αγώνα τους και θέτουν τις βάσεις για εφ' όλης της ύλης σύγκρουση με τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της φτώχειας, της προσφυγιάς και όλων όσα στέκονται απέναντι στη ζωή και στο μέλλον μας.