Φίλες και φίλοι

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το Κόμμα μας τιμά τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τιμάμε όλους όσοι έπεσαν ή τραυματίστηκαν στις ηρωικές μάχες του.

Τιμάμε όλους όσοι πολέμησαν ηρωικά στη μάχη στο Λιτόχωρο, στον Γράμμο και στο Βίτσι, στην Ηπειρο και στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στη Μακεδονία και στη Θράκη, στην Κρήτη, στα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου, παντού όπου βρόντηξε «ο Ολυμπος και πάλι».

Τιμάμε τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό!

Είμαστε περήφανοι και στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, στην Ιστορία του ΚΚΕ και της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός!

Ο αγώνας του ΔΣΕ, αυτή η κορυφαία ταξική σύγκρουση στη χώρα μας, άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης!

Γιατί όπως γράφτηκε και από λογοτέχνη μαχητή μετά την ήττα: «Υπάρχουν μάχες στον πόλεμο που δεν έχουν άλλη δόξα έξω από τη δόξα της κερδισμένης νίκης. Και είναι μάχες χαμένες που μ' αυτές κερδίζεται ο πόλεμος».

Ο αγώνας εκείνος ήταν δίκαιος, ήταν αγώνας αναγκαίος που γέννησε πρότυπα αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν θα πάψουν ποτέ να διαπαιδαγωγούν και να παρακινούν νέους και νέες να μπαίνουν στον στίβο της οργανωμένης πάλης, να εντάσσονται στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Τιμάμε τον ΔΣΕ γιατί ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης.

Γιατί ο ΔΣΕ εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών και καταπιεστών. Εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής συμμαχικής της δύναμης, της αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων των πόλεων.

Η αστική εκμεταλλευτική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της.

Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, με το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων, με το κράτος τους, αλλά και με τα καπιταλιστικά κράτη της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των τελευταίων, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Το Κόμμα μας είναι περήφανο για τη στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε ο ΔΣΕ. Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες που έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να πάρει σάρκα και οστά η εποποιία του ΔΣΕ, πολεμώντας και περπατώντας μερόνυχτα, συχνά δίχως τροφή, πολλοί και ξυπόλητοι, στους πάγους και τις θύελλες.

Είμαστε περήφανοι για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ που η δράση και η αυτοθυσία τους διδάσκουν, διαπαιδαγωγούν ηθικά και πολιτικά.

Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες τραυματίες, φυλακισμένους, για όλους εκείνους που τίμησαν τα όπλα του αγώνα τους στην Ελλάδα και στην πολιτική προσφυγιά.

Είμαστε περήφανοι γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ΔΣΕ, περίπου το 80%, ήταν νεολαίοι, οργανωμένοι στη Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ) και την ΕΠΟΝ.

Είμαστε περήφανοι γιατί το 1/4 της συνολικής δύναμης του ΔΣΕ ήταν γυναίκες, και μάλιστα σε συνθήκες όπου κυριαρχούσε η αντιδραστική αντίληψη για την κατωτερότητα του γυναικείου φύλου, η ανισοτιμία της γυναίκας ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη. Η γυναίκα δεν είχε ακόμα ούτε δικαίωμα ψήφου.

Ο ΔΣΕ εξύψωσε την εργάτρια της πόλης και την κοπέλα του χωριού σε πρωταγωνίστρια των πολιτικών εξελίξεων, που άνοιγε τον δρόμο για μια καλύτερη ζωή.

Είμαστε περήφανοι γιατί ακόμα και στις αρνητικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν για το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα με τον λόγο του Τσόρτσιλ περί «σιδηρού παραπετάσματος» τον Μάρτη του '46, το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ το '47 και την ίδρυση του ΝΑΤΟ τον Απρίλη του 1949, το ΚΚΕ με τον αγώνα του ΔΣΕ, που ήταν αγώνας ταυτόχρονα πατριωτικός και διεθνιστικός, εκπλήρωσε στο ακέραιο το χρέος του απέναντι στην εργατική τάξη της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης, το χρέος του απέναντι στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα.

Φίλες και φίλοι,

Το γεγονός ότι σήμερα το ΚΚΕ, με το πρόσφατο 22ο Συνέδριό του, έθεσε στόχο να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στις βαθιές ρίζες που έχει μέσα στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και στους αγώνες τους.

Ιστορικές ρίζες που εκτείνονται στις σκληρές, αιματηρές ταξικές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στην ηρωική πάλη και στις θυσίες των κομμουνιστών στη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 1940, ανάμεσα στις οποίες περίοπτη θέση κατέχουν εκείνοι και εκείνες που έπεσαν στις μάχες στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους τόπους εξορίας.

Αυτές οι βαθιές ρίζες ήρθαν ξανά στο προσκήνιο με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Στη μία μεριά των φωτογραφιών ήταν ο λαός που πάλευε για τη λευτεριά του από τα καπιταλιστικά δεσμά, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Στην άλλη μεριά ήταν οι εκτελεστές των 200, οι ναζί - φασίστες κατακτητές ιμπεριαλιστές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά το 1936.

Παρακολουθήσαμε τη μάταιη προσπάθεια εκ μέρους του συστήματος και των επιτελείων του να αποχαρακτηριστούν οι εκτελεσμένοι και να παρουσιαστούν με όποια ιδιότητα βόλευε εκτός από την ιδιότητα που τους οδήγησε στην εκτέλεση: Αυτή του κομμουνιστή.

Τη δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ, που αρνήθηκαν να υπογράψουν οι εκτελεσμένοι τότε, τους τη ζητάνε σήμερα. Την ίδια προσπάθεια την έκαναν τόσο κυβερνητικοί βουλευτές όσο και βουλευτές και εκπρόσωποι του λεγόμενου προοδευτικού χώρου, της σοσιαλδημοκρατίας, και φυσικά και οι αστοί επιστήμονές τους.

Είδαμε επίσης ένα αφήγημα που αφορά τη διαμόρφωση μίας δήθεν «συλλογικής εθνικής μνήμης». Ομως σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια μνήμη.

Τίποτα κοινό δεν συνδέει τα αίσχη της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της Κατοχής με τον γίγαντα λαό, που με τις οργανώσεις του και το Κόμμα του κέρδιζε και διατηρούσε τη λευτεριά, παρότι δεν κατάφερε να πάει αυτόν τον αγώνα έως το τέλος μετά το διώξιμο του κατακτητή.

Με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να έρθουν στα μέτρα της δήθεν «εθνικής ομοψυχίας» και του περιβόητου «εθνικού συμφέροντος», δηλαδή στα μέτρα της αστικής πολιτικής και προπαγάνδας, οι 200 της Καισαριανής και η στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε το ΚΚΕ είτε τα χρόνια δράσης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ είτε τα χρόνια δράσης του ΔΣΕ.

Η αστική τάξη της χώρας, παρά τα τόσα εγκλήματα που διέπραξε ενάντια στον λαό, προσπαθεί σταδιακά, μεθοδικά να σβήσει αυτές τις σελίδες της Ιστορίας και τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτή για να ισχυροποιήσει και να εξασφαλίσει σήμερα την εξουσία της.

Γι' αυτόν τον σκοπό επιστρατεύονται πανεπιστημιακά και άλλα ιδρύματα, το αστικό εκπαιδευτικό σύστημα, διάφοροι πολύμορφοι και φαινομενικά ετερόκλητοι μεταξύ τους μηχανισμοί προπαγάνδας και ιδεολογικής χειραγώγησης και, φυσικά, άφθονοι πόροι, χρήμα και υποδομές.

Αλλοι βλέπουν τις φωτογραφίες των 200 ως μουσείο, μάλλον για να καθησυχάσουν τους δικούς τους φόβους. Γιατί 200 θα ξαναγεννηθούν, όπως γεννήθηκαν χιλιάδες στο πέρασμα της Ιστορίας.

Τον ίδιο δρόμο άλλωστε ακολούθησαν και πριν και μετά από αυτούς χιλιάδες αγωνιστές και κομμουνιστές, φτάνοντας στην υπέρτατη θυσία, σίγουροι ότι κάνουν αυτό που πρέπει απέναντι στον λαό και στη δίκαιη υπόθεση στην οποία έχουν στρατευτεί.

Γιατί οι αξίες, τα ιδανικά, ο σκοπός της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, η ένταξη του «εγώ» στο «εμείς» της συλλογικής, οργανωμένης πάλης για τον σοσιαλισμό μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, γέννησαν και θα ξαναγεννήσουν τέτοιους ήρωες.

Ο λαός και τα παιδιά του είδαν με περηφάνια αυτά τα ντοκουμέντα, γιατί είδαν ότι και μέσα στις πιο μεγάλες δυσκολίες, ακόμα και μπροστά στον θάνατο, ο άνθρωπος, ο αγωνιστής της ζωής πηγαίνει με το κεφάλι ψηλά και τη γροθιά υψωμένη. Ακριβώς γιατί παλεύει για ανώτερα ιδανικά, όπως τα ιδανικά του κομμουνισμού, του προλεταριακού διεθνισμού, του λαϊκού πατριωτισμού που αφορούν την πάλη κάθε λαού να παλέψει για να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Γιατί είδαν ότι πράγματι δεν λυγίζουν οι κομμουνιστές. Είδαν ότι τους ήρωες τους κάνει η ενότητα λόγων και έργων, η συμμετοχή στην οργάνωση και τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος.

Εμαθαν ότι ακόμα και στις φυλακές οι κομμουνιστές οργάνωναν την καθημερινότητα, την αλληλεγγύη, το διάβασμα, τη μελέτη της επαναστατικής θεωρίας, όλα αυτά που αποτέλεσαν επίσης υποδομή για να αντέχουν και να παλεύουν παντού.

Τον ίδιο κανόνα θα τον βρούμε άλλωστε και στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, εκεί που το ψωμί μπορεί να έλειπε, αλλά το βιβλίο και η εφημερίδα όχι!

Είδαν πόσο τιποτένιες και φτηνές είναι οι διάφορες θεωρίες - κατασκευάσματα της ΕΕ για τους «δύο ολοκληρωτισμούς», για την ανιστόρητη ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό.

Αυτά τα νοσηρά θεωρήματα τα υποστηρίζουν και οι διάφοροι φιλελεύθεροι δεξιοί αλλά και η αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία, διεθνώς και στη χώρα μας, όλοι οι οπαδοί του σύγχρονου ιστορικού αναθεωρητισμού.

Οι «αναθεωρητές» της Ιστορίας, αναπαράγοντας την επίσημη πολιτική της ΕΕ, τη θεωρία των «δύο άκρων», δεν ξιφουλκούν στο πραγματικό πεδίο της Ιστορίας.

Επιδιώκουν να χτυπήσουν την ταξική πάλη σήμερα, προκειμένου να περάσει δίχως κινδύνους για την καπιταλιστική εξουσία η στρατηγική του κεφαλαίου, η διαιώνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τόσο σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης όσο και σε καιρό ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Είμαστε περήφανοι ως Κόμμα, γιατί μέσα στον ελληνικό λαό αποδείχθηκε ξανά ότι υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις απέναντι σε αυτές τις θεωρίες, παρά τον ορυμαγδό της παραχάραξης και του αντικομμουνισμού.

Και έχουμε βάλει κι εμείς το λιθαράκι μας σε αυτό. Γιατί εδώ υπάρχει ΚΚΕ, υπάρχει εργατικό - λαϊκό κίνημα που δυναμώνει και φουντώνει, αντιστέκεται και προχωρά μπροστά!

Φίλες και φίλοι,

Οι συνθήκες στη μεταπολεμική Ελλάδα, αυτές που γέννησαν και τον ΔΣΕ, αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις συνεχώς οξύνονται.

Τόσο σε περίοδο πολέμου, όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μία ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, των καπιταλιστών που κατέχουν την εξουσία, παράσιτα της κοινωνίας, μία χούφτα μεγάλοι όμιλοι που βγάζουν αμύθητα κέρδη. Και από την άλλη, υπάρχει η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πόλη και την ύπαιθρο, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της, παρακολουθώντας τη ζωή της να γίνεται χειρότερη χρόνο με τον χρόνο, παρότι από τα χέρια και το μυαλό της παράγονται τα πάντα.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη. Κι όποτε εμφανίζεται κάτι ως επιφανειακά κοινό, διαψεύδεται αμέσως από την ίδια τη ζωή και την πραγματικότητα.

Οι εκμεταλλευτές που έχουν την εξουσία, επιστρατεύουν την πιο άθλια και επίμονη προπαγάνδα στις πιο κρίσιμες στιγμές, για να πείσουν ότι τάχα όλοι, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, έχουν κοινό συμφέρον, που το ονομάζουν «εθνικό συμφέρον». Βαφτίζουν εθνικό συμφέρον ό,τι συμφέρει τους ίδιους, ακόμα και αν βυθίζει σε μεγάλους κινδύνους τον λαό.

Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα, σε περίοδο κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, προβάλλει μπροστά μας ένας ενδεχόμενος Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η άρχουσα τάξη της χώρας έχει χωθεί για τα καλά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, στο πλευρό των ΗΠΑ και Ισραήλ. Τα συμφέροντα αυτής της τάξης υπηρετεί η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού. Πατρίδα της αστικής τάξης είναι τα κέρδη της, τα συμφέροντά της, οι μπίζνες της.

Η εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ σε βάρος των ανταγωνιστών τους, του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού άξονα με επικεφαλής την Κίνα, είναι «τρόπος ύπαρξης» για την ελληνική αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό.

Για να προστατεύει τους εφοπλιστές βρίσκεται φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα, την ώρα που η ΕΕ και η κυβέρνηση εξετάζουν τα πώς και πότε μπορεί να σταλεί πιο πέρα, στα Στενά του Ορμούζ.

Για να προστατεύουν τις υποδομές της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Κύπρο, βρίσκονται ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στο νησί που παραμένει υπό κατοχή από τη ΝΑΤΟική σύμμαχο Τουρκία και με την ανοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Δεν υπάρχει πιο προκλητικό ψέμα ότι όλοι αυτοί που ευθύνονται για τη διαιώνιση της κατοχής, τώρα ξαφνικά νοιάζονται για την προστασία του κυπριακού λαού!

Για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες της Σαουδικής Αραβίας, ελληνικοί Patriot όχι μόνο έχουν σταλεί σε αυτή τη χώρα, αλλά χρησιμοποιήθηκαν κιόλας για να αναχαιτίσουν ιρανικούς πυραύλους, σηματοδοτώντας πλέον την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε έναν πόλεμο βρώμικο, ιμπεριαλιστικό.

Μάλιστα η κυβέρνηση της ΝΔ με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ είχαν από κοινού ψηφίσει υπέρ της αποστολής. Είχαν μάλιστα στο κείμενο της συμφωνίας μεριμνήσει και τι θα γίνει με τις σορούς, αν συμβεί οτιδήποτε στη συγκεκριμένη αποστολή. Τέτοιο αίσχος!

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: Ποια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα υπερασπίζονται οι Patriot στη Σαουδική Αραβία; Τι σχέση έχει αυτή η αποστολή με τη διαφύλαξη των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας και του λαού μας; Καμία απολύτως.

Την ίδια ώρα, τα κυβερνητικά στελέχη επιστρατεύουν όλο και πιο άθλια προσχήματα προκειμένου να στρατεύσουν τον λαό, να τον πείσουν να αποδεχτεί τη συμμετοχή στον πόλεμο.

Ακούσαμε - και μάλιστα από τον υπουργό Αμυνας - μέχρι και ότι η χρήση των Patriot στη Σαουδική Αραβία, δηλαδή η συμμετοχή στον πόλεμο, γίνεται για τις ανατιμήσεις. Δεν είναι γελοίο, είναι επικίνδυνο!

Καρφάκι δεν τους καίγεται για την ακρίβεια και το λαϊκό εισόδημα και τους μισθούς, που οι ίδιοι με νόμους τους έχουν καθηλώσει στα επίπεδα του 2010. Εχουν μάλιστα το θράσος να διαφημίζουν τη νέα αύξηση - κοροϊδία του κατώτατου μισθού, όταν μάλιστα η ακρίβεια καλπάζει.

Καρφάκι δεν τους καίγεται για το εισόδημα των βιοπαλαιστών αγροτών και επαγγελματιών, για τους οποίους έχουν θεσπίσει άδικους, υψηλούς φόρους τη στιγμή που εφοπλιστές και βιομήχανοι απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές και άλλα κρατικά προνόμια.

Οι ίδιοι που νοιάζονται τάχα για την ευημερία του λαού έχουν εμπορευματοποιήσει με την πολιτική τους εδώ και χρόνια ζωτικές ανάγκες του λαού, όπως την υγεία, τη μόρφωση, τις μεταφορές, την πρόνοια. Η λεγόμενη εξωτερική πολιτική είναι συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής.

Τι φιλολαϊκή πολιτική στα διεθνή θέματα μπορεί να κάνει μία κυβέρνηση που έχει νομοθετήσει 13ωρα, πλειστηριασμούς για τις λαϊκές οικογένειες, καθηλωμένους μισθούς και συντάξεις; Με τα ίδια κριτήρια διαμορφώνουν και την εξωτερική πολιτική, δηλαδή με κριτήριο τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Εδώ συναντιούνται με την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα, που μπορεί να σηκώνουν τον τόνο σε κάποια θέματα, αλλά στα βασικά, σε αυτά που καθορίζουν την πορεία της χώρας και του λαού, συμφωνούν και επαυξάνουν. Εχουν υπηρετήσει άλλωστε την ίδια πολιτική και ως κυβερνήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, άλλοι.

Γι' αυτό και όλοι τους είναι ζυγισμένοι, στοιχισμένοι με την αποστολή Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας εκτός συνόρων, για να υπηρετούν τα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και τα σχέδια της αστικής τάξης.

Γι' αυτό υιοθετούν τα άθλια ιμπεριαλιστικά προσχήματα. Από τη μία μιλούν για έλλειμμα δημοκρατίας στο Ιράν και από την άλλη ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ μια χαρά στηρίζουν τις σχέσεις της αστικής τάξης της χώρας με τις μοναρχίες του Κόλπου και με το κράτος κατακτητή - εισβολέα - γενοκτόνο και τρομοκράτη, το Ισραήλ.

Και αν η μία πλευρά του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος απαιτεί τη συμφωνία με τις βρώμικες δουλειές της αστικής τάξης όπου Γης, με απρόβλεπτες συνέπειες για τον λαό, όπως είναι τα στρατιωτικά αντίποινα, η άλλη πλευρά του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος απαιτεί ανακωχή από τις διεκδικήσεις και την πάλη, τη στιγμή που πάλι ο λαός καλείται να πληρώσει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου.

Ομως, η άλλη πλευρά της ακρίβειας είναι τα μυθικά κέρδη των ενεργειακών κολοσσών. Η άλλη πλευρά των εγκλωβισμένων ναυτεργατών που καλούνται να υπογράφουν ότι με δική τους ευθύνη πλέουν κάτω από πυραύλους στα Στενά του Ορμούζ, είναι τα κέρδη των εφοπλιστών που έχουν πάρει την ανηφόρα από την έναρξη του πολέμου. Η άλλη πλευρά του λαϊκού εισοδήματος που εξανεμίζεται είναι η αύξηση των επιτοκίων για να μη χάσουν δεκάρα οι τραπεζικοί όμιλοι.

Η κυβέρνηση μπροστά στο νέο κύμα ανατιμήσεων παριστάνει την «αθώα του αίματος». Μιλάει για εισαγόμενο πληθωρισμό λες και δεν ξέρει πώς ο πόλεμος στον οποίο συμμετέχει συνέβαλε στην αύξηση των τιμών. Μιλάει για μέτρα στήριξης τη στιγμή που όχι μόνο δεν δίνει, αλλά παίρνει κι άλλα από τον λαό.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν διατηρούνται οι άδικοι έμμεσοι φόροι και αυξάνονται οι τιμές. Περισσότερα κρατικά έσοδα προερχόμενα από τα λαϊκά στρώματα. Μιλάει για μέτρα ανάσχεσης της ακρίβειας και εννοεί ξανά την επιδότηση των υψηλών τιμών και των κερδών των ομίλων της Ενέργειας με κρατικό χρήμα.

Τώρα όμως χρειάζεται να δυναμώσει ο εργατικός - λαϊκός αγώνας για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής.

Το ελάχιστο σήμερα είναι η κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, του ΕΦΚ στην Ενέργεια, που στο πλαίσιο των ανατιμήσεων αυξάνουν και τη φοροληστεία του λαού, τα ματωμένα πλεονάσματα. Είναι το πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και της Ενέργειας στη χονδρική αγορά και τους ενεργειακούς ομίλους, οι ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς με πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά στην οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης για την έξοδο της Ελλάδας από τον πόλεμο και την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Για την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τον λαό κυρίαρχο και με σχέσεις αμοιβαίου οφέλους κι αλληλεγγύης με τους άλλους λαούς.

Η Ιστορία διδάσκει ότι όποτε ο λαός μας μπήκε κάτω από «ξένη σημαία», όποτε στήριξε τα σχέδια της αστικής τάξης στον ρόλο του πρωτοπαλίκαρου των «ισχυρών συμμάχων», υπέστη ο ίδιος μεγάλες καταστροφές.

Τώρα ο λαός να απορρίψει κάθε είδους αστικούς σχεδιασμούς που του παρουσιάζονται ως «εθνικοί στόχοι». Να υπερασπιστεί τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα και να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.

Η πάλη του λαού για τη δική του πατρίδα, η πάλη για την υπεράσπιση της ζωής του, της οικογένειάς του, του σπιτιού του, για την ικανοποίηση των αναγκών του, είναι πάλη για ένα άλλο μέλλον χωρίς την εξουσία του κεφαλαίου, το οποίο έχει ως «πατρίδα» την εκμετάλλευση και τα κέρδη και όπου αυτά υπηρετούνται.

Ο λαός, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του και να βάλει πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους. Μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

Σε έναν κόσμο που «φλέγεται», σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά!

Το ΚΚΕ φωτίζει την προοπτική του νικηφόρου αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Δόξα και τιμή στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας!

Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ!