Είκοσι μέρες μετά, τα επιτελεία των ΗΠΑ διαρρέουν όρους για «τερματισμό του πολέμου» και λένε ότι ο σχεδιασμός τους περιλαμβάνει «ανταλλάγματα» προς το Ιράν. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ λέει ότι οι Ιρανοί «μου έκαναν ένα δώρο» αφήνοντας δέκα αμερικανικά τάνκερ να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ. Και οι Ιρανοί διαρρέουν ότι δεν διαπραγματεύονται τίποτα παρά μόνο τους δικούς τους όρους.

Ολα δείχνουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που έχει πάψει πλέον να προσδιορίζεται ως τέτοιος, δεν εξελίσσεται όπως επεδίωκαν και όπως προέβλεπαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, που μιλούσαν για μια «γρήγορη» και «αποτελεσματική» επέμβαση.

Σήμερα, με υπόβαθρο τη σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τον έλεγχο των ενεργειακών και άλλων δρόμων, των αγορών, των «σφαιρών επιρροής» και του «ζωτικού χώρου», ο πόλεμος συνεχίζεται και έχουν πλέον δημιουργηθεί νέα δεδομένα, που τροφοδοτούν ανεπίστρεπτα την παραπέρα κλιμάκωση και γενίκευσή του.

• Πάνω από 20 χώρες έχουν ενεργή συμμετοχή στις πολεμικές συγκρούσεις, που απλώνονται σε όλη τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο. Η συγκέντρωση και διάταξη των ΝΑΤΟικών και άλλων στρατών στην περιοχή, μεταξύ αυτών και ελληνικών δυνάμεων, έχει περάσει σε νέα φάση. Τα έτοιμα από πριν σχέδια για ανάπτυξη ευρωατλαντικών στρατιωτικών δυνάμεων στα Στενά του Ορμούζ και στην περιοχή του Ινδικού έχουν πλέον δρομολογηθεί, οι «ρήτρες αμυντικής συνδρομής» - όπως αυτές της Ελλάδας με τη Σαουδική Αραβία - έχουν ενεργοποιηθεί, η ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου ως «στρατηγικό βάθος» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ισραήλ για τη Μέση Ανατολή «τρέχει με σπασμένα φρένα», συμπαρασύροντας εξελίξεις και στο Κυπριακό. Οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύονται παραπέρα, την ώρα που μόνο την περασμένη χρονιά και μόνο για τους ΝΑΤΟικούς σκοπούς έφτασαν τα 1,4 τρισ.
• Οι χτυπημένες ενεργειακές και άλλες υποδομές από τον Περσικό Κόλπο έως την Ερυθρά Θάλασσα, από τη Χάιφα έως το Ιράν, από τα ουκρανο-ΝΑΤΟικά χτυπήματα σε ρωσικές υποδομές στη Βαλτική Θάλασσα έως τα «ατυχήματα» στα διυλιστήρια των ΗΠΑ, η πολεμική διαχείριση των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν, έχουν οξύνει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου σε παγκόσμια κλίμακα και μαζί τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και στο εσωτερικό τους. Τα «εφιαλτικά» σενάρια στασιμοπληθωρισμού που εξετάζουν η ΕΚΤ και λοιπά επιτελεία, για πληθωρισμό στην Ευρωζώνη 6% και «ανάπτυξη» 0,7% (στο μισό δηλαδή από τις προηγούμενες εκτιμήσεις τους), «γράφουν» ήδη τα επόμενα πολεμικά προσχήματα. Οπως αυτά της ελληνικής κυβέρνησης ότι οι Patriot στη Σαουδική Αραβία «προστατεύουν το επίπεδο ζωής στην Ευρώπη». Οι οικονομικές συνέπειες σφίγγουν κι άλλο τον κόμπο των ανταγωνισμών στην ΕΕ: Από το «καταλληλότερο ενεργειακό μείγμα» έως την «επιλογή» ενεργειακής εξάρτησης. Και από το μαλλιοτράβηγμα για το πώς θα μοιραστεί η χασούρα στους κρατικούς προϋπολογισμούς, μέχρι το πώς θα στηριχτούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και θα μοιραστούν τα νέα κέρδη. Ενώ την ίδια ώρα «ναρκοθετούν» παραπέρα τις «παραπαίουσες» σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ.
• Οι αντιθέσεις τους είναι σήμερα ακόμη πιο μπλεγμένες στα πολλά διαφορετικά σχέδια που εκτυλίσσονται και στη Μέση Ανατολή. Τα πολεμικά μέτωπα πιο «ενωμένα» από ποτέ, τα παζάρια των ιμπεριαλιστών πιο «απλωμένα» σε όλα τα μήκη και πλάτη: Η ΕΕ παζαρεύει για την Ουκρανία μέσω των Στενών του Ορμούζ, οι ΗΠΑ για τον Ινδο-Ειρηνικό μέσω Δανίας, η Ρωσία παζαρεύει τις στέπες της Ουκρανίας κάπου στην Ινδία και στην Αρκτική, το μέλλον της Ταϊβάν κρίνεται κάπου στη μακρινή Μέση Ανατολή και στη Βενεζουέλα. Σε αυτήν την πυριτιδαποθήκη κάθε πιόνι που κινείται κουνάει όλα τα κομμάτια, ενώ τα ανταγωνιστικά σχέδια, π.χ. ο IMEC και ο «Δρόμος του Μεταξιού», γίνονται σήμερα ακόμα πιο «ασύμβατα» μεταξύ τους.

Και μόνο η εικόνα βέβαια των διαπραγματεύσεων, πλάι στους τίτλους για «νύχτες κόλασης σε Ισραήλ και Ιράν», εντολές για «δέκα χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες» που στέλνονται στην περιοχή, εμπορικά πλοία να καίγονται στα Στενά του Ορμούζ και «τελεσίγραφα δέκα ημερών», μιλάει από μόνη της για το πόση αξία έχει η επιχείρηση εφησυχασμού. Οπως και οι ίδιοι οι όροι του παζαριού (ακόμα και αυτοί που παρουσιάζονται δημοσίως), που αφορούν από τη διαχείριση των Στενών μέχρι την «κατάσταση ασφαλείας» την επόμενη μέρα στην περιοχή, αποτελούν στην πραγματικότητα όρους διαφωνίας, παραπέρα κλιμάκωσης, είτε άμεσα είτε στον αμέσως επόμενο, ακόμα πιο σφοδρό «γύρο».

Το βάθος των ανταγωνισμών κάνει τις εξελίξεις να επιταχύνονται. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και το «μοτίβο» των προσωρινών και εύθραυστων συμβιβασμών, που συσσώρευαν παραπέρα καύσιμη ύλη για έναν νέο γύρο σύγκρουσης, σήμερα είναι επί της ουσίας «πολυκαιρισμένο». Αν πριν από δέκα χρόνια οι «ειρηνικές» συμφωνίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και οι «συμφωνίες του Αβραάμ» ήταν απλά το «πρελούδιο» των όσων συμβαίνουν σήμερα στη Μέση Ανατολή, συσσωρεύοντας νέες αντιθέσεις, αυτές έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η «προσωρινή» εκεχειρία του «πολέμου των 12 ημερών» να κρατάει μόλις 10 μήνες πριν δώσει τη θέση της στην ακόμα πιο σφοδρή και γενικευμένη σύγκρουση που ξεδιπλώνεται.

Αν «μια φορά κι έναν καιρό» (μόλις την περασμένη δεκαετία) οι «συμφωνίες του Μινσκ» «πάγωναν» προσωρινά τη σύγκρουση ΝΑΤΟ - Ρωσίας στην Ουκρανία, στην πραγματικότητα για να ανασυνταχθούν οι δυνάμεις που σήμερα συγκρούονται επί 4 συναπτά χρόνια, οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί στις μέρες μας είναι τέτοιοι και τόσο μπλεγμένοι, που ούτε μια «Σύνοδος της Αλάσκας» δεν αρκεί για να σβήσει τη φλόγα του πολέμου.

Οταν κόντρα στον επικίνδυνο εφησυχασμό και στις «διαταγές» για «τα κεφάλια μέσα» οργανώνονται, δυναμώνουν τον αγώνα για καμία συμμετοχή στον πόλεμο, για να επιστρέψουν φρεγάτες, αεροσκάφη και πυροβολαρχία από τις πολεμικές αποστολές, να κλείσουν όλες οι ξένες βάσεις - ορμητήρια πολέμου, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ με τον λαό πρωταγωνιστή. Οταν διεκδικούν ΣΣΕ με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, δουλειά με δικαιώματα, κατάργηση της φοροληστείας, κόντρα στα pass της κοροϊδίας που προστατεύουν τα κέρδη των καπιταλιστών και το ταμείο του αστικού κράτους.

Αυτός είναι ο δρόμος και το δείχνει η ίδια η αγωνία των κυβερνητικών αξιωματούχων, αλλά και των κομμάτων της αστικής αντιπολίτευσης, να στοιχίσουν τον λαό στους «εθνικούς» στόχους του κεφαλαίου, στην πολεμική εμπλοκή και τις αποστολές εκτός συνόρων: «Αυτήν την εθνική ισχύ που εκπέμπεται και πέραν των συνόρων μας (...) οφείλει να τη σφυρηλατεί και η εσωτερική σταθερότητα και η ενότητα», έλεγε την Πέμπτη ο πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο, και πανηγύριζαν όλοι μαζί για την εμπλοκή που βρίσκεται σε «ιστορικά υψηλά».

Το δείχνουν όσα λένε (και όσα δεν λένε) στα ΜΜΕ τους για το αμερικανικό αεροπλανοφόρο, που όπως οι ίδιοι γράφουν ξεκουμπίστηκε από τη βάση της Σούδας εξαιτίας και των αντιιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων και εκδηλώσεων. Τα κατεβατά που γράφουν για να ρίξουν λάσπη και να λοιδορήσουν τις μεγάλες κινητοποιήσεις, όπως οι απεργίες ενάντια στον πόλεμο, το μπλοκάρισμα των πολεμικών φορτίων από τους λιμενεργάτες, ακόμα και τα τουρνουά Συλλόγων Γονέων (!), διαψεύδοντας τους εαυτούς τους όταν μηρυκάζουν ότι «με τις κινητοποιήσεις δεν βγαίνει τίποτα».

Το δείχνουν όλοι όσοι ενοχλούνται από τις θέσεις του ΚΚΕ για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο: Φορείς της «εθνικής» ενότητας των εκμεταλλευτών, ομάδες που θέλουν τον λαό να διαλέγει στρατόπεδο ιμπεριαλιστών, «φιλειρηνιστές» της ...ταξικής ειρήνης που θέλουν το εργατικό κίνημα να καταθέσει τα όπλα του και να μη στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Αυτό δηλαδή που χρειάζεται να σημαδέψει τώρα ακόμα πιο δυνατά η εργατική - λαϊκή πάλη, με ακόμα πιο αποφασιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ.