Οπως είπε, «ο Πειραιάς, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, αποτελεί κόμβο μεταφορών, βρίσκεται στην καρδιά αυτών των εξελίξεων. Δεν είναι απλά μια περιοχή με χιλιάδες εργαζόμενους, αλλά κρίσιμος κρίκος στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου για το εμπόριο, την Ενέργεια και τη στρατιωτική αξιοποίηση. Αυτό δεν αφορά τις ανάγκες του λαού και των εργαζομένων. Αξιοποιείται για να θησαυρίζουν από τον δικό μας κόπο, ιδρώτα και αίμα οι εφοπλιστές, ντόπιες και ξένες πολυεθνικές, το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος, όλα αυτά μαζί, μέσα στις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις που έχουν και που εκφράζονται εδώ μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας. Μας τσακίζουν στη δουλειά, ενώ μας μετατρέπουν και σε πιθανό στόχο αντιποίνων, είτε το ίδιο το λιμάνι, είτε τις βιομηχανικές μονάδες, τα πετρέλαια και τα καζάνια που έχουμε μέσα στα σπίτια μας».

«Αυτός ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα να κερδίσει διαλέγοντας στρατόπεδο ανάμεσα σε αυτούς που από τη μία μας πίνουν το αίμα στη δουλειά και μας δίνουν να υπογράψουμε θανατόχαρτα, όπως στους ναυτεργάτες, και από την άλλη μας ετοιμάζουν για λίπασμα στα πολεμικά τους σχέδια», ανέφερε και πρόσθεσε:

«Γι' αυτό είναι επικίνδυνη η αντίληψη ότι υπάρχει "καλός" και "κακός" ιμπεριαλιστής, "καλή" και "κακή" κυβέρνηση, ότι κάποια λυκοσυμμαχία μπορεί να φέρει ειρήνη στους λαούς. Η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο. Οσο στον παρονομαστή της παραγωγής υπάρχει το καπιταλιστικό κέρδος, θα γεννιούνται κρίσεις και πόλεμοι, θάνατος και προσφυγιά».

Και, αφού ανέφερε ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής που τσακίζει δικαιώματα, όπως και ότι η πολεμική οικονομία πάει μαζί με την ένταση της εκμετάλλευσης, σημείωσε: «Χάνουν όλοι από αυτή την κατάσταση; Οχι. Οι εφοπλιστικοί όμιλοι, οι ενεργειακοί κολοσσοί, οι πολεμικές βιομηχανίες και άλλοι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι αυξάνουν τα κέρδη τους μέσα από την ένταση των συγκρούσεων».

Παρακάτω, απαντώντας στο ερώτημα που έρχεται από χώρους δουλειάς για το «τι μπορούμε να κάνουμε. Πώς μπορεί να τερματιστεί ο πόλεμος;», ανέφερε: «Μήπως διαλέγοντας πλευρά σύγκρουσης; Μήπως να πάμε με τον πιο ισχυρό ή με τον αναδυόμενο που διεκδικεί θέση πιο ισχυρού; Είναι δυνατόν να προσμένουμε πότε θα επέλθει κάποια ισορροπία μεταξύ τους, για να γευτούμε μια περίοδο ειρήνης με πιστόλι στον κρόταφο;

Τίποτα από όλα αυτά. Ο πόλεμος είναι στο DNA του συστήματος της εκμετάλλευσης, είναι τρόπος ύπαρξής του. Οταν οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί, οι αντιθέσεις δεν είναι δυνατόν να λυθούν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, οδηγούνται, αντικειμενικά, σε πόλεμο. Για αυτό και συνθήματα όπως "τερματισμός του πολέμου τώρα" είναι ευχολόγια που αφήνουν στο απυρόβλητο την πραγματική αιτία πολέμου.

Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι τερματισμός του πολέμου υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων σημαίνει ξερίζωμα και ανατροπή της αιτίας του. Δηλαδή του συστήματος που διψά για κέρδη. Για αυτό το εργατικό κίνημα πρέπει να κατευθύνεται στην πραγματική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, του κράτους και των διεθνών συμμαχιών τους. Της σημερινής και όποιας κυβέρνησης διαχειρίζεται τις υποθέσεις του».

Τονίζοντας λοιπόν ότι ο αγώνας πρέπει να στοχεύει στον εχθρό της εργατικής τάξης, στην ίδια δηλαδή την αστική τάξη, ξεχώρισε ότι αυτή η διαδικασία «χτίζεται με την πάλη για απεμπλοκή τώρα από τον πόλεμο, έξω η Ελλάδα από τη σφαγή και συγκεκριμένα: Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου. Να μη χρησιμοποιούνται οι υποδομές της χώρας - τα λιμάνια, τα μέσα μεταφοράς - για τις ανάγκες του πολέμου. Δεν θα γίνουμε οι εργαζόμενοι γρανάζι της πολεμικής μηχανής, όπως με περίσσιο θάρρος έχουν διατρανώσει οι λιμενεργάτες και οι ναυτεργάτες.

Να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές αποστολές από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, όπως και τα οπλικά συστήματα που βρίσκονται έξω από τα σύνορα της χώρας.

Χωρίς τους στόχους αυτούς, ένα εύηχο σύνθημα περί "τερματισμού του πολέμου" το μόνο που κάνει είναι να αθωώνει όσους μας σέρνουν στον πόλεμο, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών εκατέρωθεν.

Η πάλη ενάντια στον πόλεμο σημαίνει ταυτόχρονα οργάνωση της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς. Ενίσχυση των σωματείων. Σύγκρουση με την εργοδοσία και τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό που καλλιεργεί τη συναίνεση και την υποταγή, που κλείνει το μάτι στο καπιταλιστικό κράτος ψάχνοντας διαρκώς για νέους σωτήρες, όπως κάνουν οι άλλες παρατάξεις στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου.

Χρειάζεται αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών του πολέμου και όχι να σέρνεται το εργατικό κίνημα πίσω από κυβερνήσεις ή να δημιουργείς αυταπάτες για φιλολαϊκές κυβερνήσεις όπως κάνει, για παράδειγμα, η πλειοψηφία της διοίκησης της ΠΕΝΕΝ που με αναρτήσεις αφήνει να εννοηθεί ότι η Ισπανία αντιτίθεται στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ότι η Κίνα αποτελεί το αντίπαλο δέος του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ότι είναι θετική η στάση της IMO, που το μόνο που κάνει είναι να παρακαλά τους εφοπλιστές να αποφεύγουν τα Στενά του Ορμούζ.

Ποιον συμφέρει να καλλιεργεί τέτοιες αυταπάτες ώστε το κίνημα να στηρίζει τέτοιες κυβερνήσεις; Συμφέρει τους ίδιους τους καπιταλιστές, γιατί αυτοί διατηρούν την εξουσία τους και με την πολιτική τους μας σκοτώνουν στη δουλειά και τον πόλεμό τους».

«Η προοπτική και η διέξοδος βρίσκεται στην πάλη των εργαζομένων, των λαών σε κάθε χώρα και στη δική μας, στη διεθνιστική αλληλεγγύη. Οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες έχουμε κοινά συμφέροντα. Ο εχθρός δεν είναι οι λαοί των άλλων χωρών, αλλά οι εκμεταλλευτές μας σε κάθε χώρα», σημείωσε, αναδεικνύοντας τις «δυο πατρίδες» που είναι σε σύγκρουση: «Αυτή των εκμεταλλευτών και αυτή των εργατών και του λαού, γιατί τα αντιτιθέμενα ταξικά συμφέροντα δεν γεφυρώνονται.

Τώρα πρέπει να σημάνει λαϊκός - εργατικός ξεσηκωμός. Να δυναμώσει η πάλη για ξερίζωμα και ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά φτώχεια, κρίσεις και πολέμους. Για μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν, όπου η οικονομία θα λειτουργεί με κριτήριο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων. Παλεύοντας για όλα αυτά που σήμερα μας κλέβουν. Για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για δημόσια Υγεία και Παιδεία», κατέληξε ο Γ. Καλαμαράς.