Συγκεκριμένα, στις πολλές εμφανίσεις του στα ΜΜΕ ο υπουργός Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης επιχειρεί να αναποδογυρίσει την πραγματικότητα, μιλώντας για «τη μεγαλύτερη ανάλογη αίθουσα που υπάρχει», όταν σε μια αίθουσα 283,75 τετραγωνικών μέτρων κλήθηκαν να χωρέσουν εκατοντάδες συγγενείς των θυμάτων, 250 δικηγόροι, δημοσιογράφοι και κόσμος που επιθυμούσε να παρακολουθήσει τη δίκη, γεγονός που φυσικά κατέστη αδύνατο και οι συνθήκες σε όλους τους χώρους ήταν ασφυκτικές.
Μάλιστα, η κυβέρνηση διά στόματος υπουργού επιμένει να «διαφημίζει» την αίθουσα που «κόστισε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ευρώ», όταν οι συνήγοροι υπεράσπισης της κατηγορίας, οι συγγενείς θυμάτων και οι τραυματίες δεν είχαν πού να καθίσουν, το ρεύμα έπεφτε, ενώ υπήρχαν προβλήματα και στην ηχητική κάλυψη!
Εξίσου εξοργιστικό είναι και το γεγονός ότι ο υπουργός συνεχίζει να μιλά για παρακολούθηση της ακροαματικής διαδικασίας από τους συγγενείς των θυμάτων εξ αποστάσεως, σε μια πρόσθετη αίθουσα, μέσω οθονών. Γι' αυτό το ζήτημα οι ίδιοι οι συγγενείς είχαν προειδοποιήσει και διαμαρτυρηθεί έγκαιρα και απαιτούσαν μέσω και του Συλλόγου τους να διασφαλιστεί η διά ζώσης παρακολούθηση της διαδικασίας, κάτι που με ευθύνη της κυβέρνησης θα έπρεπε να είχε λυθεί. Αντ' αυτού, ο υπουργός αξιοποιώντας δικονομικά τερτίπια σημείωσε προκλητικά για τους ίδιους πως «έχουν την ιδιότητα του μάρτυρα, του ενάγοντος. Πρώτα τακτοποιούνται όλοι όσοι έχουν τη θεσμική ιδιότητα και στη συνέχεια όλοι οι υπόλοιποι».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η απαράδεκτη ανακοίνωση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, η οποία κάνει λόγο για «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες, που δεν έχουν καμία σχέση με τη δίκη». Επισημαίνει δε τον δήθεν κίνδυνο παραγραφής ορισμένων αδικημάτων, όταν στην δικογραφία δεν συμπεριλαμβάνονται σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία, το κατηγορητήριο είναι ελλιπές, η ανακριτική διαδικασία «έκλεισε» βιαστικά κ.ο.κ.
Με αφορμή όλα αυτά, ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών επισημαίνει σε ανακοίνωσή του:
«Τρία χρόνια μετά, η κυβέρνηση συνεχίζει τον εμπαιγμό και την κοροϊδία απέναντι σε όλους τους συγγενείς. Αυτό έδειξε η πρώτη μέρα διεξαγωγής της μεγάλης δίκης: Οι εικόνες συνωστισμού, οι δικηγόροι χωρίς έδρανα και η προσβολή της μνήμης των νεκρών μας μέσα στην ίδια τη δικαστική αίθουσα δεν ήταν ένα "οργανωτικό λάθος". Ηταν ένας συνειδητός σχεδιασμός αποκλεισμού. Η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της τρία χρόνια και όλα τα δεδομένα (αριθμός παραγόντων, δικηγόρων, κατηγορουμένων κ.λπ.) για να προετοιμάσει, να σχεδιάσει και να διαμορφώσει κατάλληλα κάποια αίθουσα για να φιλοξενήσει τη μεγάλη δίκη. Ωστόσο, η πραγματικότητα δείχνει ότι σκόπιμα απαξιώνεται η σημασία της δίκης. Η όλη προετοιμασία έχει γίνει στο γόνατο. Δαπανήθηκαν 1.200.000 ευρώ για 250 καρέκλες "στοιβαγμένες", με αποκλεισμένους το κοινό και τους δημοσιογράφους, αλλά και τους συνηγόρους των οικογενειών να κάθονται ακόμη και στο εδώλιο των κατηγορουμένων ή να παραμένουν όρθιοι.
Αποκαλύπτεται ότι το κράτος επιχειρεί να διεξαγάγει ουσιαστικά μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών, μακριά από τα μάτια της κοινωνίας. Απαιτούμε την άμεση αλλαγή του χώρου, ώστε να διασφαλιστεί η αξιοπρεπής παρουσία όλων των συγγενών, των δικηγόρων μας και των ΜΜΕ. Η δικαιοσύνη δεν χωράει σε "εκπτώσεις" και στενά δωμάτια.
Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με όλο τον κόσμο που στις 28 Φεβρουαρίου έδειξε ότι δεν επιτρέπει να συγκαλυφθεί αυτό το έγκλημα και απαιτεί την καταδίκη των ενόχων, όσο ψηλά κι αν φτάνουν. Που ήταν μαζί μας και τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, αναδεικνύοντας ακόμα πιο πλατιά την απαράδεκτη μεθόδευση κράτους και κυβέρνησης.
Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα ξεχαστεί. Δεν θα συγκαλυφθεί! Συνεχίζουμε τη μάχη αποκάλυψης όλων των αιτιών και ενόχων για το έγκλημα! Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη!».