Σε έναν κόσμο που φλέγεται από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη βαρβαρότητα ενός συστήματος ιστορικά ξεπερασμένου, γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να ισχυροποιείται το ΚΚΕ ως κόμμα «παντός καιρού», ικανό να δρα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με αντοχή, σταθερότητα και μαχητική αισιοδοξία. Σε μια περίοδο που χιλιάδες εργαζόμενοι στρέφουν «αυτιά και μάτια» στη δράση των κομμουνιστών, αναζητώντας απαντήσεις στα αδιέξοδα που γεννά το σύστημα της εκμετάλλευσης, το προσωπικό παράδειγμα του κάθε μέλους αποκτά ξεχωριστή σημασία. Γιατί αυτό είναι που δίνει περιεχόμενο στις συλλογικές αποφάσεις, δείχνοντας στην πράξη τι σημαίνει ανιδιοτελής δράση και ταύτιση της ζωής με την υπόθεση του Κόμματος.

Πολύτιμο παράδειγμα μιας τέτοιας στάσης αποτελεί η ζωή και η προσφορά του συντρόφου Ντίνου Αδάμ από την ΚΟ Πρέβεζας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 7 Γενάρη 2026, λίγες μόλις μέρες πριν το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Η παράδοση στην ΚΟ Πρέβεζας, μετά τον θάνατό του, της τελευταίας - πολύ σημαντικής - οικονομικής προσφοράς του, από τον ανιψιό του, Ανδρέα Αδάμ, δεν αποτελεί απλώς μια συγκινητική κίνηση. Φωτίζει μια ολόκληρη στάση ζωής, μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να δίνεις όλες σου τις δυνάμεις για την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, έως το τέλος.

Ο Ντίνος Αδάμ, γεννημένος το 1937, ανήκε σε εκείνη τη γενιά που σφραγίστηκε από τις μεγάλες στιγμές και τις σκληρές δοκιμασίες του λαϊκού κινήματος. Παιδί της Κατοχής, αργότερα ναυτικός, γνώρισε από κοντά τόσο τον κόσμο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης όσο και τις κατακτήσεις που γνώρισαν οι λαοί στις σοσιαλιστικές χώρες. Αυτή η πείρα έγινε βαθιά πεποίθηση, πίστη στον σκοπό του Κόμματος και αισιοδοξία για τη δύναμη της οργανωμένης πάλης. Επιστρέφοντας στην Πρέβεζα, συνδέθηκε με το αγροτικό κίνημα και με τη δράση του ΚΚΕ, μένοντας σταθερός χωρίς ταλαντεύσεις ακόμα και στις δύσκολες καμπές.

Αυτή η σταθερότητα δεν εκφράστηκε μόνο με τη συμμετοχή του στις καθημερινές μάχες, στις συγκεντρώσεις, στις απεργίες, στις εξορμήσεις. Εκφράστηκε και σε ένα πεδίο που αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της κομματικής ισχυροποίησης: Την οικονομική και υλική στήριξη του Κόμματος.

Ο Ντίνος Αδάμ είχε κατανοήσει ότι ένα Κόμμα που θέλει να ανταποκρίνεται στην αποστολή του χρειάζεται όχι μόνο αφοσιωμένα μέλη, αλλά και στέρεη υλική βάση, δικά του στηρίγματα, δυνατότητα να οργανώνει απρόσκοπτα τη δράση του. Γι' αυτό και όταν του ανατέθηκε, μετά τη νομιμοποίηση του Κόμματος, να βρεθούν γραφεία για την Οργάνωση στην Πρέβεζα, έβαλε πλάτη για να λυθεί ένα ουσιαστικό ζήτημα λειτουργίας και παρέμβασης. Χρόνια αργότερα, φρόντισε ώστε το Κόμμα να αποκτήσει ιδιόκτητα γραφεία στην Πρέβεζα, εξασφαλίζοντας μια μόνιμη και πολύτιμη υποδομή για τις ανάγκες των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Γι' αυτό και η τελευταία του προσφορά αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα. Ακόμα και στις τελευταίες δύσκολες στιγμές της ζωής του, μέσα στο νοσοκομείο, η έγνοια του ήταν ξανά το Κόμμα, η οικονομική του ενίσχυση, η συμβολή του στην προσπάθεια ισχυροποίησής του μπροστά στο 22ο Συνέδριο. Δεν επρόκειτο για μια πράξη της τελευταίας στιγμής, αλλά για τη φυσική συνέχεια μιας ζωής πλήρως δεμένης με την υπόθεση του ΚΚΕ.

Το προσωπικό παράδειγμα του Ντίνου Αδάμ δίνει ακριβώς αυτό το περιεχόμενο στις Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου. Δείχνει τι σημαίνει κομμουνιστής που δεν ξεχωρίζει την προσωπική του ζωή από τις ανάγκες του αγώνα. Που δεν περιορίζει τη στήριξη στο «ό,τι περισσεύει», αλλά μετρά τη συμβολή του με βάση το τι απαιτεί η υπόθεση που υπηρετεί, πάντα βέβαια σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Που καταλαβαίνει ότι η ισχυροποίηση του Κόμματος περνά και μέσα από την προσωπική ευθύνη να διαθέτει γερά πολιτικά, οργανωτικά και υλικά στηρίγματα.

Ετσι έζησε ο σύντροφος Ντίνος Αδάμ: Σεμνά, αταλάντευτα, ανιδιοτελώς. Και γι' αυτό η ζωή και η προσφορά του αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη, γιατί δείχνουν στην πράξη πώς οι αποφάσεις του Κόμματος γίνονται στάση ζωής, καθημερινή δράση και προσφορά έως το τέλος.