Είναι αλήθεια πως είναι κάπως σαν να την χρωστούσαμε αυτή τη σημερινή συναυλία. Κι αν ίσως αργήσαμε λιγάκι να την πραγματοποιήσουμε είναι γιατί η φωνή της μας συντρόφευε διαρκώς, έτσι που να μη νιώθαμε πως περάσαν κιόλας 17 χρόνια από το φευγιό της. Με τα τραγούδια της προβληματιζόμαστε και σκεφτόμαστε, με τα τραγούδια της θυμώνουμε, με τα τραγούδια της ηρεμούμε, με τα τραγούδια της διαδηλώνουμε, με τα τραγούδια της τιμάμε την Ιστορία μας.

Την χρωστούσαμε λοιπόν αυτή τη συναυλία. Οχι τόσο στην ίδια. Αλλωστε, η ίδια ήξερε και είχαμε ευκαιρίες να της δείξουμε τη μεγάλη εκτίμηση που είχε το ΚΚΕ στην καλλιτεχνική της προσφορά, αλλά και στο ήθος της, στη στάση της συνολικότερα. Την χρωστούσαμε σε όλους μας που είμαστε σήμερα εδώ και σε πολλούς ακόμα που θέλησαν να έρθουν. Στις διάφορες γενιές κομμουνιστών και φίλων του Κόμματος που μεγάλωσαν με τα αντάρτικα τραγούδια τραγουδισμένα από τη φωνή της, σε όλους αυτούς που εξακολουθούν να βγάζουν τη γλώσσα τους στ' άστρα γιατί πιστεύουν πως το πιο εκπληκτικό είναι «ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει».

Η Μαρία Δημητριάδη ήταν μία υπέροχη ερμηνεύτρια. Γι' αυτό και την τίμησαν με το ρεπερτόριό τους οι πιο σπουδαίοι συνθέτες. Τραγούδησε Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Σπανό, Μαμαγκάκη, Σταυριανό κ.ά. Εγινε η πιο εμβληματική ερμηνεύτρια του μεγάλου, του αγαπημένου μας Θάνου Μικρούτσικου, δισκογραφώντας μαζί ορισμένους από τους πιο εμβληματικούς δίσκους όπως «Τα πολιτικά τραγούδια», «Τα τραγούδια της λευτεριάς», «Τα αντάρτικα», «Φουέντε Οβεχούνα», «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Τροπάρια για Φονιάδες» κ.ά. Ολα τα προηγούμενα χρόνια στις μεγάλες συναυλίες που έκανε το ΚΚΕ τιμώντας τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, τον Μικρούτσικο, τον Θεοδωράκη, την νιώθαμε κοντά μας, σαν ένα αξεπέραστο μέτρο που προσπαθούσαμε να πλησιάσουμε.

Γιατί η Μαρία Δημητριάδη δεν είχε απλά μία σπουδαία φωνή. Είχε μία μοναδική δυνατότητα να μεταμορφώνει και σχεδόν να πλάθει τη μουσική. Τη μία στιγμή μπορούσες να την ακούσεις να τραγουδά σαν να χαϊδεύει τις νότες και αμέσως μετά σαν να τις διατάζει να παραταχθούν έτοιμες για μάχη, ενώ λίγο αργότερα τις άφηνε να ξεχυθούν σαν χείμαρρος από το μοναδικό της λαρύγγι. Αυτή η ικανότητά της να φτάνει σε μεγάλα ερμηνευτικά βάθη, η δραματικότητά της την κατέταξε οριστικά σε μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ερμηνεύτριες.

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την Μαρία Δημητριάδη πέρα από το αστείρευτο ταλέντο της είναι η συνειδητή της στράτευση σε μία τέχνη που έχει στόχο να εκφράσει τις αγωνίες και κυρίως τους αγώνες του λαού μας. Η στράτευσή της σε μια τέχνη που συνειδητά τάσσεται με αυτούς που αντιστέκονται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με αυτούς που παλεύουν για να ανατρέψουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα. Γι' αυτό, όπως έλεγε και η ίδια, «συναυλίες, απεργίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, θέατρο, σινεμά, μπουάτ, φεστιβάλ» είναι όλα μέρη όπου τραγουδούσε. Αξεχώριστοι οι αγώνες από τη μουσική, αφού οι συναυλίες ήταν για αυτήν και μέσο πάλης, όπως όταν τραγουδούσε στη Λάρυμνα σε ένα καλοκαιρινό σινεμά χειμωνιάτικα. `Η όπως όταν τραγούδησε το 1998 στη Χίο στο 7ο Πανελλαδικό Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο μαζί με χιλιάδες ΚΝίτες και ΚΝίτισσες, αλλά και με αντιπροσωπείες από Νεολαίες της Τουρκίας και της Κύπρου, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους μαζί. Γι' αυτό μάλιστα και την πρώτη της εμφάνιση μετά από μία παύση που είχε κάνει, την πραγματοποίησε στο 23ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», τραγουδώντας ανάμεσα στα άλλα με νεανική ζωντάνια και περηφάνια τον Υμνο της Κομμουνιστικής Νεολαίας.

Η Μαρία Δημητριάδη, συμμετέχοντας στον εορτασμό των 80 χρόνων του ΚΚΕ, δήλωνε τότε: «Είναι τιμή, αλλά και καθήκον μου η συμμετοχή μου στην εκδήλωση για τα 80 χρόνια του ΚΚΕ. Το να τραγουδήσω.... Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για το Κόμμα που στηρίζει 80 χρόνια τους αγώνες του λαού μας. Το Κόμμα της εργατικής τάξης, των αγροτικών διεκδικήσεων, της πρωτοπορίας στην Τέχνη και τα Γράμματα. Το Κόμμα του καπνεργάτη που δολοφονημένος καταμεσής του δρόμου ξεψύχησε στην αγκαλιά της μάνας του. Ας στηρίξουμε το ΚΚΕ για εκείνους που αγωνίστηκαν και έδωσαν τις ζωές τους, για τους τωρινούς και τους επόμενους... Τα 80χρονα ας γίνουν μία καινούρια αρχή για τους αγώνες μας».

Κοντά 30 χρόνια αργότερα βεβαιώνουμε πως οι αγώνες δυναμώνουν, συνεχίζουν τους παλιότερους και θα συνεχίζουν μέχρι να φτάσουμε στην ανατροπή του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, κομμουνισμού. Σε αυτούς τους αγώνες με εμπροσθοφυλακή το ΚΚΕ η φωνή της Μαρίας Δημητριάδη είναι σαν ένα καθημερινό σημάδι εκκίνησης για τη μάχη μέχρι, όπως λέει ένα ίσως λιγότερο γνωστό τραγούδι της... Θα ρθει καιρός που το ρολόι θα γυρίσει εμπρός. Θα 'ρθει στιγμή που τ' όνειρο θα 'χει πάρει ζωή.

Ευχαριστούμε πολύ όλους τους καλλιτέχνες μουσικούς και τραγουδιστές, ορισμένοι μάλιστα ήταν και συνεργάτες της Μαρίας Δημητριάδη, που συνέβαλαν καθοριστικά για τη σημερινή εκδήλωση.