Ενα κάλεσμα μάχης και αγώνα, απέναντι σε όλα όσα μας θυμώνουν καθημερινά, αλλά και για όλη την ομορφιά του κόσμου... Αυτό είναι το περιεχόμενο της συναυλίας - αφιέρωμα που διοργάνωσε την περασμένη Παρασκευή το βράδυ η ΚΕ του ΚΚΕ προς τιμήν της αξέχαστης Μαρίας Δημητριάδη.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού με την επική και συνάμα λυρική φωνή της, η Μαρία Δημητριάδη μας συνοδεύει σε όλες τις μικρές και τις μεγάλες μας στιγμές, γεμίζοντας την καρδιά και τον νου όλων αυτών που «δεν σηκώνουν τ' άδικο», που «βγάζουν τη γλώσσα τους στ' άστρα», θυμίζοντάς μας ότι «τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα»...

Τη συναυλία παρακολούθησαν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, και πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του Κόμματος.

Παραβρέθηκε επίσης ο γιος της Μαρίας Δημητριάδη, Στέργιος Μικρούτσικος.

Το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε από την Βαγγελιώ Πλατανιά, μέλος της ΚΕ.

Στη συναυλία που φιλοξενήθηκε στην κατάμεστη Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ, στον Περισσό, η εξαιρετική ορχήστρα με τους μουσικούς Μιχάλη Ατσάλη, Βαγγέλη Ζαρμπούτη, Γιάννη Καρακασίδη, Δημήτρη Κουφαλάκο, Μαρίνα Τσοκάνη, Αντωνία Τσολάκη, Αντώνη Παπαγγελή, Θύμιο Παπαδόπουλο, Βασίλη Ραψανιώτη, υπό τη διεύθυνση και την καλλιτεχνική επιμέλεια του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, ταξίδεψε τους παρευρισκόμενους στον ωκεανό των τραγουδιών της Μαρίας Δημητριάδη. Τραγούδια επαναστατικά, λυρικά, αλλά και λαϊκά. Εχοντας αυτό κατά νου ο μαέστρος Μ. Ανδρουλιδάκης, όπως ανάφερε προσπάθησε να διαμορφώσει ένα πρόγραμμα με τα - όσο γίνεται - πιο αντιπροσωπευτικά της τραγούδια.

Η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Κώστας Θωμαΐδης και η Αγγελική Τουμπανάκη με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους έγιναν μια φωνή με τον κόσμο όλων των ηλικιών που πραγματικά κατέκλυσε την αίθουσα.

Η συναυλία ξεκίνησε με την Ρίτα Αντωνοπούλου ερμηνεύοντας τον «Μικρόκοσμο», σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και στίχους του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ν. Χικμέτ... «Δεν κατάφερα να τη γνωρίσω, όμως μέσα στα τόσα χρόνια δίπλα στον Θάνο που της είχε τεράστια λατρεία, που δεν τη συνέκρινε με καμία άλλη... Πάντα υπήρχε μέσα μου ως πρόσωπο αναφοράς», ανέφερε η Ρ. Αντωνοπούλου και στη συνέχεια ερμήνευσε μοναδικά εμβληματικά τραγούδια από τη συνεργασία του Θάνου Μικρούτσικου με την Μαρία Δημητριάδη. Τραγούδια από δίσκους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. «Πολιτικά τραγούδια», «Καντάτα για τη Μακρόνησο»...

«Μια συναυλία που τιμούμε την δασκάλα μου... Την γνώρισα στα 20 μου χρόνια. Και την επόμενη με γνώρισε στον Θάνο... Η Μαίρη είχε μια εξαιρετικά μεγάλη τεχνική στη φωνή της, αλλά και μια εξαιρετική ψυχή. Οι ερμηνείες της ειδικά μετά τη μεταπολίτευση ήταν πολύ μπροστά και σε αυτό βοήθησε και η συνεργασία της με τον Θάνο. Είμαστε τυχεροί που στη μνήμη μας έχουμε τη φωνή της και θα την έχουμε». Αυτά σημείωσε μεταξύ άλλων ο Κώστας Θωμαΐδης, ο οποίος πότε ξεσήκωνε, όπως με την «Μπαλάντα του ξεσηκωμού» από τη «Φουέντε Οβεχούνα» ή το «Κι ήθελε ακόμη» από «Τα τραγούδια της Λευτεριάς», και πότε γινόταν μια φωνή με όλους όσοι γέμισαν την αίθουσα τραγουδώντας το τόσο επίκαιρο «Αννα μην κλαις».

«Πραγματικά ψάχνω εδώ και καιρό ανθρώπους που έχουν γνωρίσει την Μαρία Δημητριάδη. Η φωνή της ήταν τέλεια. Χαίρομαι πολύ που μέσα από τα τραγούδια που μελέτησα προσπάθησα να την αφουγκραστώ... Μακάρι να την είχα γνωρίσει!», είπε από τη μεριά της η Αγγελική Τουμπανάκη, η οποία ανάμεσα σε άλλα ερμήνευσε και το πρώτο τραγούδι της Μαρίας Δημητριάδη σε ηλικία 16 ετών, την «Αναμπελ (Ενα πρωινό)» σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, αλλά και το τελευταίο της, το «Ναύπλιο» σε μουσική του Μανόλη Ανδρουλιδάκη και στίχους του Βασίλη Κανιάρη. Μάλιστα, σε αυτό το σημείο ακούστηκε και ένα σύντομο ηχητικό απόσπασμα με τη φωνή της Μ. Δημητριάδη, που αφιέρωσε τούτο το τραγούδι στο Κόμμα. Και ακολούθησαν τόσα και τόσα αγαπημένα τραγούδια... «Κάτω στης Μαργαρίτας τ' Αλωνάκι» σε μουσική του άλλου μεγάλου Γιάννη Μαρκόπουλου, «Ο καημός της φυσαρμόνικας» του Γιώργου Σταυριανού...

Στη συνέχεια ακούστηκαν τα τραγούδια του Μίκη, με όλους τους ερμηνευτές να βρίσκονται στη σκηνή χαρίζοντας μοναδικές στιγμές... «Το παλικάρι έχει καημό», «Σε αυτή τη γειτονιά», «Το τρένο φεύγει στις 8»...

«Λεβέντης εροβόλαγε»... Η αίθουσα σείεται και ακολουθούν οι «Ηρωες». Χειροκρότημα, γροθιές υψωμένες, φωνές δυνατές. Σειρά πήραν τα αντάρτικα που οι επόμενες γενιές έμαθαν να τα τραγουδούν μέσα από τη φωνή της Δημητριάδη από τον δίσκο «Αντάρτικα» σε ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου.

Αυτή ήταν η συναυλία για την Μαρία Δημητριάδη. Τραγούδια δικά μας, τραγούδια όλων των λαών που αγωνίζονται... Για αυτό και στο τραγούδι του Ναζίμ Χικμέτ και του Θάνου Μικρούτσικου, «Αν η μισή μου καρδιά», έγινε δεκτή με θερμό χειροκρότημα η παράφραση ότι η μισή καρδιά μας στην Κούβα βρίσκεται.

Ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης ευχαρίστησε όλους τους συντελεστές, το ΚΚΕ, το μόνο Κόμμα που κάνει τέτοιες εκδηλώσεις, τον Στέργιο, τον γιο της Μαρίας Δημητριάδη για την παρουσία του και την ίδια την μεγάλη μας ερμηνεύτρια.

«Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα»... Με αυτό το τραγούδι - υπόμνηση και όλοι μαζί, μια πολύβουη χορωδία, ολοκληρώθηκε η συναυλία που γέμισε καρδιά και νου...