Η έκθεση φιλοξενείται στον χώρο της Βιβλιοθήκης της Βουλής (πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο) και με ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα επιδιώκει να «φωτίσει» όλα όσα μένουν αθέατα.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, τον οποίο ξενάγησαν στην έκθεση η Χριστίνα Σκαλούμπακα, πρόεδρος της ΟΓΕ, και ο Νάσος Χαλκίδης, πρόεδρος του ΕΕΤΕ.

Στην έκθεση παρευρέθηκαν επίσης η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού, η Σεμίνα Διγενή, βουλευτής του Κόμματος. Επίσης, εκ μέρους της πολωνικής Πρεσβείας παρευρέθηκε η κ. Σμάτι.

Στα εγκαίνια χαιρετισμούς απηύθυναν η Χριστίνα Σκαλούμπακα και ο Νάσος Χαλκίδης, ενώ η κιθαρίστρια Εύα Φάμπα παρουσίασε το έργο «Παλμοί ζωής σε έξι χορδές».

Οπως είπε ο Νάσος Χαλκίδης, στην έκθεση συμμετέχουν 450 εικαστικοί καλλιτέχνες μέλη του ΕΕΤΕ, καθώς και φοιτητές από όλες τις Σχολές Καλών Τεχνών. Τόνισε πως για τα δεδομένα της χώρας αποτελεί τη μεγαλύτερη έκθεση που έχει γίνει τα τελευταία αρκετά χρόνια, καθώς αφορά «ένα θέμα που συζητιέται πάρα πολύ και αφορά όλους τους ανθρώπους, όλους τους εργαζόμενους. Είναι ένα θέμα στην επικαιρότητα και έχει ανέβει από διάφορες πλευρές».

Και, ευχαριστώντας τους «εκλεκτούς προσκεκλημένους που ανταποκρίθηκαν», σημείωσε πως «οι συνάδελφοί μας με τη δουλειά τους φωτίζουν τις σκοτεινές πλευρές του καιρού μας, του καιρού των δύσκολων εποχών, του πολέμου, της προσφυγιάς, των δικαιωμάτων που λιγοστεύουν και συνέχεια τα στερούμαστε με την πολεμική οικονομία και τους πολέμους ολόγυρά μας, να τους νιώθουμε στην αυλή μας».

Για μια πρωτοβουλία που βρήκε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τους εικαστικούς, που την αγκάλιασαν και της έδωσαν πνοή, μίλησε η Χριστίνα Σκαλούμπακα. Που, όπως είπε, «εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν ακολουθώντας τα χνάρια των γυναικών της δουλειάς και της ζωής, αλλά και ψάχνοντας πίσω από τη σύγχρονη παραμορφωτική βιτρίνα, που κρύβει ότι η γυναικεία ανισοτιμία ζει και βασιλεύει σήμερα τον 21ο αιώνα, με νέα όμως πρόσωπα και σύγχρονες μορφές για τις γυναίκες του μόχθου:

Για τις γυναίκες που βιώνουν τον πόλεμο και την προσφυγιά, αντιμετωπίζοντας το πιο βίαιο πρόσωπο των ανταγωνισμών των ισχυρών, που οξύνονται και θεριεύουν σε όλο τον κόσμο.

Για τις γυναίκες που είναι πρωταθλήτριες στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, που κάνουν τη ζωή τους λάστιχο, με τα 13ωρα και τη δουλειά που έχει ημερομηνία λήξης χωρίς δικαιώματα, με τη νυχτερινή εργασία στη βιομηχανία που άρθηκε η απαγόρευσή της στο όνομα της "ισότητας των φύλων", με την εντατικοποίηση που τις τσακίζει σωματικά και ψυχικά, με την απουσία μέτρων υγείας και ασφάλειας που γεννάει "Βιολάντες".

Για τις γυναίκες που τις απολύουν όταν μείνουν έγκυοι, που εγκαταλείπονται χωρίς προστασία της μητρότητας, για την οποία πρέπει να χρυσοπληρώσουν στους ιδιωτικούς ομίλους της Υγείας, τη στιγμή που το "δημογραφικό" είναι στην πρώτη γραμμή της βιτρίνας.

Για τις γυναίκες που έχουν στις πλάτες τους την ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ και υποχρεώνονται να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη λόγω της εμπορευματοποίησης όλων των βασικών αναγκών της οικογένειας στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Πρόνοια.

Για τις γυναίκες που παραμένουν απροστάτευτες από τα αποκρουστικά φαινόμενα της σεξουαλικής βίας και παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, του βιασμού, όπως και της ενδοοικογενειακής βίας που φτάνει μέχρι και τη δολοφονία τους. Αντιμέτωπες με την ανυπαρξία ή τις μεγάλες ελλείψεις δημόσιων και δωρεάν δομών και υπηρεσιών, καθώς λογαριάζονται ως κόστος για το κράτος. Αντιμέτωπες με την κρατική και αστυνομική αυθαιρεσία και τις μακροχρόνιες και πολυδάπανες νομικές διαδικασίες».

Και αναδεικνύοντας ότι αυτή η έκθεση αφιερώνεται σε όλες τις αγωνίστριες της ζωής, στις γυναίκες που βιώνουν την εκμετάλλευση, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και κάθε μορφής βία, αλλά και στον αγώνα τους για τη ζωή που τους αξίζει τον 21ο αιώνα, τόνισε ότι με την έκθεση στέλνεται «το μήνυμα ότι η τέχνη μπορεί να μετατρέψει την καλλιτεχνική δημιουργία σε συλλογικό ερώτημα. Μπορεί να αποκαλύψει, να συγκινήσει, να ταράξει».

Πρόσθεσε ακόμα ότι η έκθεση, «ως αποτέλεσμα συλλογικής έμπνευσης και δημιουργίας, δίνει μια ηχηρή απάντηση σε όσους μας προτρέπουν στις ατομικές λύσεις και στη σιωπή. Αναδεικνύει ότι η δύναμη βρίσκεται στους πολλούς που ενώνουν τις δυνάμεις τους. Βρίσκεται στους κοινούς αγώνες γυναικών και ανδρών για να διεκδικήσουν όλα όσα είναι αναγκαία και σύγχρονα για τη ζωή τους, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και ανισοτιμία».

«Η ΟΓΕ κλείνει φέτος τα 50 χρόνια ζωής και δράσης της. Σε όλη της τη διαδρομή επέλεξε να "βλέπει πίσω από τη βιτρίνα", φωτίζοντας την ταξική αιτία της γυναικείας ανισοτιμίας και τις πολιτικές που ευθύνονται γι αυτήν. Σε όλη της τη διαδρομή επέλεξε τη σύγκρουση με όλους αυτούς τους φραγμούς που συναντά η γυναίκα στην εργασία, στη μητρότητα, στον ελεύθερο χρόνο, στη συμμετοχή της στην κοινωνική δράση, σε κάθε πλευρά της ζωής της.

Σήμερα λοιπόν είναι μεγάλη χαρά για μας να γιορτάζουμε τα 50 μας χρόνια μαζί με τους εικαστικούς καλλιτέχνες και το ΕΕΤΕ, ακολουθώντας κοινή περπατησιά σε μονοπάτια που μόνο η τέχνη μπορεί να μας προσφέρει», κατέληξε η Χριστίνα Σκαλούμπακα.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 31 Μάρτη και λειτουργεί Δευτέρα - Πέμπτη: 10.00-18.00, Παρασκευή: 10.00-20.00, Σάββατο και Κυριακή: 10.00-18.00. Η είσοδος είναι ελεύθερη, απαραίτητη η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας.