Συγκεκριμένα, μιλώντας επί του νομοσχεδίου της κυβέρνησης για την ψήφο των αποδήμων (βλ. αναλυτικό ρεπορτάζ σε άλλη στήλη) αναφέρθηκε και «στα όσα δραματικά εξελίσσονται στο Ιράν, στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα στην περιοχή μας», χαρακτηρίζοντάς τα «πολεμικά γεγονότα μεγάλης έκτασης και μεγάλης έντασης, τα οποία προκαλούν ταυτόχρονα απροσδιόριστες οικονομικές συνέπειες, επιβεβαιώνοντας δυστυχώς την εκτίμηση ότι ο χάρτης των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών διαρκώς μεταβάλλεται και ότι η μόνη βεβαιότητα είναι η διεθνής αβεβαιότητα», όπως προβλέπεται άλλωστε στον κόσμο του κεφαλαίου, όπου δεν ησυχάζουν στιγμή στις κόντρες για τα μερτικά της καπιταλιστικής λείας.

Την ώρα, δε, που στον ευρωατλαντικό καταμερισμό η χώρα σπεύδει να «θωρακίσει» την επίθεση στο Ιράν στέλνοντας φρεγάτες, αεροπλάνα, συστοιχίες, ενώ έχει π.χ. οξύνει (μέσα από δεκάδες κοινές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις) τις τέτοιες ικανότητες Αμερικανών και Ισραηλινών φονιάδων - χώρια τα ορμητήριά τους σε όλη τη χώρα που έχουν πάρει φωτιά - ο Μητσοτάκης πουλώντας τρέλα ισχυριζόταν ότι η κυβέρνηση υποστηρίζει «την αποκλιμάκωση των ενεργών συγκρούσεων και την επιστροφή της διπλωματίας με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελευθερία και την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας». Οπου διεθνές δίκαιο ό,τι ξεσκίζουν με γνώμονα τι συμφέρει κάθε φορά τους σχεδιασμούς τους, ειδικά στην παρούσα φάση τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων Ενέργειας και Διαμετακόμισης.

Αλλωστε, τι σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο συνιστά η πρεμούρα του για ανάμειξη στις υποθέσεις του ιρανικού λαού, εφόσον έβαλε ανερυθρίαστα όρο ότι «η επόμενη μέρα στο Ιράν θα πρέπει να εγγυάται την ελευθερία και την αυτοδιάθεση αυτού του λαού, ο οποίος καταπιέζεται εδώ και δεκαετίες», ενώ αναπαρήγαγε και τα άλλοθι της νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης, ζητώντας «τον απόλυτο έλεγχο και του πυρηνικού αλλά και του βαλλιστικού του προγράμματος, ώστε να πάψει το Ιράν να αποτελεί μια διαρκή απειλή για την περιφερειακή και τη διεθνή ειρήνη».

Για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στέλνονται στο στόμα του λύκου, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Σαουδική Αραβία και την Ερυθρά Θάλασσα, επικαλέστηκε τους κινδύνους που διατρέχει η Κύπρος (την χαρακτήρισε «"βραχίονα" του Ελληνισμού» που «δυστυχώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά από την Ελλάδα στην εμπόλεμη ζώνη»), για να επικαλεστεί το «εθνικό καθήκον» «στην υπηρεσία του οικουμενικού Ελληνισμού», στο πλαίσιο της οποίας έστειλαν ήδη στο νησί δυο φρεγάτες («ΚΙΜΩΝ» και «ΨΑΡΑ») και τέσσερα F-16, ενώ όπως έγραφαν χθες τα «ΝΕΑ» «στον σχεδιασμό προβλέπεται και η πτήση, αν κριθεί απαραίτητο, ελληνικού ιπτάμενου ραντάρ ώστε να υπάρχει μια πιο πλήρης εικόνα ακόμα και για χαμηλά ιπτάμενους στόχους». Επιπλέον, όπως έλεγε χθες στον τ/σ «Alpha» ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας, έχουν αναπτυχθεί και πλοία του Στόλου με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου, χώρια την πυροβολαρχία Patriot που κατέβασαν στην Κάρπαθο κι αυτή που πήγαν στη Σούδα, μετακινώντας την από τη Βόρεια Ελλάδα, σε άλλη μια απόδειξη των κινδύνων.

Μάλιστα, ενοχλημένος από την εμπεριστατωμένη κριτική που άσκησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, ο Μητσοτάκης προσπάθησε ξεκινώντας αργότερα τη δευτερολογία του να του απαντήσει τάχα, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνηση «παράσχει αμυντική στήριξη στην Κύπρο, και όχι στις βρετανικές βάσεις», ζητώντας μάλιστα με θράσος «μεγαλύτερη υπευθυνότητα» από το Κόμμα.

Ο κόσμος (και ο αστικός) το 'χει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι. Π.χ. τα «ΝΕΑ» έγραφαν χτες στο κύριο άρθρο τους, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Συνδρομή», ότι η χώρα τάχα «έχει κάθε λόγο να είναι ενεργητικά αποτρεπτική και ειλικρινής στις συμφωνίες και στους οργανισμούς όπου μετέχει (βλ. ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ). Δεν αρκεί ρητορικά να λες πως είσαι πυλώνας ασφαλείας. Εμπράκτως οφείλεις να το αποδεικνύεις», ενώ σε άλλη στήλη έλεγαν ότι «η υπεράσπιση της Κύπρου συνεπάγεται εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, έστω και σε μη επιθετικό ρόλο, από την στιγμή που πηγαίνουμε μαζί με εκείνους που αποκρούουν τα βλήματα που εκτοξεύουν το Ιράν και οι σύμμαχοί του».

Και έχουν μαζευτεί πολλοί στην περιοχή. Πηγές του ΥΠΕΘΑ περιγράφουν μια τεράστια συγκέντρωση πυρός (κόντρα φυσικά στη διείσδυση και δράση άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων), που π.χ. σε ό,τι αφορά τους Αμερικανούς έχουν πολλά αντιτορπιλικά τους (τύπου Arleigh Burke) απλωμένα στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, με 96 κελιά εκτόξευσης πυραύλων το καθένα, συν το αεροπλανοφόρο «Gerald R. Ford», που προηγούμενα έδεσε στη Σούδα, από όπου κι ανεφοδιάζονται άλλωστε όλα αυτά τα πλοία του θανάτου.

Διόλου τυχαία, και ο ίδιος ο Μητσοτάκης έσπευσε να χαιρετίσει το γεγονός ότι δυνάμεις στην Κύπρο στέλνει και η Γαλλία, «ενδεχομένως η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο», πανηγυρίζοντας ουσιαστικά για τη νέα ανάπτυξη δυνάμεων του ευρωατλαντικού άξονα στην ευρύτερη ζώνη, κόντρα στη διείσδυση και δράση εκεί άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων (π.χ. Κίνα).

Παραδεχόμενος, εξάλλου, τους κινδύνους που φέρνουν για τον λαό αυτά τα σχέδια, ομολόγησε ότι «ασφαλώς και η φρούρηση ευαίσθητων στρατιωτικών υποδομών είναι αυξημένη και το ίδιο ισχύει και από πλευράς υπουργείου Προστασίας του Πολίτη σε ό,τι αφορά πιθανούς στόχους συνδεδεμένους με τα αντιμαχόμενα κράτη», ενώ προανήγγειλε και σκληρότερα μέτρα καταστολής στα σύνορα («σενάρια εξετάζει και το υπουργείο Μετανάστευσης, καθώς ξέρουμε καλά ότι τις συρράξεις, δυστυχώς, τις ακολουθούν πάντα και μετακινήσεις πληθυσμών, ροές αμάχων δηλαδή, μέσω όμορων χωρών προς την ασφαλέστερη Δύση» είπε).

Συνέπειες έρχονται και για την τσέπη του λαού, όπου θα φορτώσουν τα κόστη του πολέμου τους: «Οι εξελίξεις επηρεάζουν και τη διεθνή οικονομία, τα ευρωπαϊκά ομόλογα, τις τιμές Ενέργειες, που κινούνται απότομα προς τα πάνω, όπως πάντα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις» είπε, παραπέμποντας στα γνωστά μέτρα - κοροϊδία που κατά καιρούς εξαγγέλλει η κυβέρνηση, «ώστε να απορροφηθούν κατά το δυνατόν οι όποιες αρνητικές συνέπειες από την κρίση στην οικονομία», όπως σημείωσε μην αφήνοντας περιθώρια ανάσας μπρος στο νέο ράλι ανατιμήσεων, προσθέτοντας ότι «τυχόν αυξήσεις στα καύσιμα θα πρέπει να τις θεωρούμε δεδομένες», με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μιλώντας άλλωστε και ο ίδιος περί «ενδεχόμενων υπερβολικών ανατιμήσεων».

Παραπέρα, αναζητώντας άθροιση των αστικών κομμάτων και μορφωμάτων στον «εθνικό κορμό» ώστε να υπερασπιστούν από κοινού τα ζωτικά συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης σε συνθήκες κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων, προέταξε την «εσωτερική σταθερότητα της χώρας» και τη «συναίνεση», εγκαλώντας μάλιστα, με τον κυνισμό του κεφαλαίου, τους «"επαγγελματίες ανησυχούντες", πότε για την υπεύθυνη θέση της χώρας, πότε και για το Διεθνές Δίκαιο» και καλώντας τους να «αντιληφθούν, επιτέλους, ότι η εξωτερική και η αμυντική πολιτική δεν ασκείται με ιδεολογικά αλλά ασκείται με εθνικά κριτήρια», όπου εθνικό το συμφέρον των αστών, με ό,τι έχει απομείνει από το κουρελόχαρτο που ονομάζουν Διεθνές Δίκαιο να πηγαίνει κι αυτό περίπατο εφόσον έτσι επιτάσσει το συμφέρον τους.

Σε αυτό το φόντο άλλωστε χαρακτήρισε «λογικό το Ισραήλ να επιχειρήσει (σ.σ. στον νότιο Λίβανο) να αντιδράσει σε απρόκλητες επιθέσεις που δέχθηκε από τη Χεζμπολάχ» κ.λπ., αναπαράγοντας ξανά γνωστά άλλοθι του κράτους - μακελάρη που πραγματοποιεί νέα επέμβαση.

Στο μεταξύ, «τσάι και συμπάθεια» σέρβιρε στους χιλιάδες εγκλωβισμένους, Ελληνες ταξιδιώτες και εργαζόμενους σε χώρες του Κόλπου, αλλά και σε άλλες περιοχές όπου οι αερομεταφορές έχουν πληγεί από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με το αστικό κράτος να εμφανίζεται ξανά «επιλεκτικά ανίκανο» να τους φέρει πίσω και την κυβέρνηση να συνιστά «υπομονή» και ...ατομική ευθύνη.

Ενδεικτικά, παρέπεμψε γενικά κι αόριστα σε ένα «ειδικό σχέδιο» που θα ενεργοποιηθεί «μόλις αυτό καταστεί εφικτό, μόλις η ασφάλεια των πτήσεων μπορεί να εξασφαλιστεί και ανοίξουν οι εναέριοι χώροι» για να ξεκινήσει «οργανωμένη επιστροφή όσων το επιθυμούν με ευθύνη της πολιτείας», ζητώντας από τους εγκλωβισμένους στο ενδιάμεσο «να δείξουν υπομονή και κατανόηση, να φροντίσουν, πρώτα και πάνω απ' όλα, για την προσωπική τους ασφάλεια και να γνωρίζουν ότι η ελληνική πολιτεία θα μεριμνήσει το συντομότερο δυνατόν, όταν αυτό καταστεί εφικτό, όσοι το επιθυμούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στην πατρίδα μας».

Σε αυτό το φόντο, και με θέμα τις «εξελίξεις στη Μέση Ανατολή», χτες συνεδρίασε στο ΥΠΕΞ υπό την προεδρία του υπουργού Γ. Γεραπετρίτη το λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, όργανο που έστησαν με τα άλλα αστικά κόμματα προκειμένου να «προσυπογράφει» την «εθνική» πολιτική της εμπλοκής για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Εξάλλου, σήμερα ο Γεραπετρίτης μετέχει σε τηλεδιάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ «για το Ιράν και την ευρύτερη Μέση Ανατολή στο φως των πρόσφατων εξελίξεων», όπως λένε για την ατζέντα. Θα μετέχουν επίσης ο γγ του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών του (Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα).

Ο, δε, υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας, μιλώντας χτες το βράδυ στον τ/σ «Alpha», αποδείκνυε τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς τους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, παραδεχόμενος ότι η «ΚΙΜΩΝ» έφυγε σε αποστολή χωρίς προηγουμένως να έχει ενταχθεί «απολύτως επιχειρησιακά στον Στόλο», αφού «η επιχειρησιακή ένταξή της στο σύνολο του Στόλου, καθώς αυτό αφορά διαλειτουργικότητες, είχε προγραμματιστεί να γίνει εντός 4-6 μηνών», περιγράφοντας μια κατάσταση όπου αν έπρεπε να επιχειρήσει με τα υπόλοιπα πλοία του θα είχαν «δυσκολία τα συστήματα να συνομιλήσουν», εξ ου και «θα χρειάζονταν μακρά σειρά μηνών» μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία, αλλά απεστάλη καθώς είχαμε «έκτακτες συνθήκες», όπου το πλοίο τάχα θα μπορεί να επιχειρήσει «ως μονάδα», όπως είπε, αποσιωπώντας ότι θα πρέπει να συνεργαστεί με την «ΨΑΡΑ», τα F-16, τα πλοία της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου, άλλους «δρώντες» στην περιοχή, π.χ. τη γαλλική φρεγάτα «Languedoc» και αργότερα το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» και τα πλοία συνοδείας του, που επίσης πλέουν προς την περιοχή.

Επιπλέον δεν απέκλεισε συμμετοχή αργότερα σε κάποια ευρωατλαντική ναυτική δύναμη που θα ελέγχει στα Στενά του Ορμούζ (ανέφερε την πρόθεση των Γάλλων για αυτό), έστω κι αν παραδέχτηκε ότι δεν θα είναι κάτι «εύκολο», βάζοντας κάτι προϋποθέσεις του τύπου «να είναι ο κίνδυνος απολύτως υπολογισμένος»!

Σε κάθε περίπτωση, αναδεικνύοντας την πρεμούρα της ντόπιας αστικής τάξης να «παίξει» στους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου όπου Γης, είπε ότι οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι αυτή τη στιγμή σε 5 αποστολές και επιχειρήσεις εκτός συνόρων: Η φρεγάτα «ΥΔΡΑ» πλέει στην Ερυθρά Θάλασσα έξω από το Τζιμπουτί «για τα συμφέροντα της Ελλάδας και της ελληνόκτητης ναυτιλίας» όπως είπε. Επίσης, είναι σε εξέλιξη οι δυο αποστολές στην Κύπρο (μια στον αέρα και μια στη θάλασσα). Ελληνική φρεγάτα πλέει και ανοικτά της Λιβύης, όπως επίσης δύναμη είναι ανεπτυγμένη και στο Κόσοβο, σε «μια νέα πραγματικότητα», όπως περιέγραψε την ακόμα πιο ενεργό εμπλοκή.

Τέλος ο Δένδιας απέρριψε, χλιαρά ομολογουμένως, όσα είπε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας σε κοινοβουλευτικούς συντάκτες (ότι δύο από τα τέσσερα drones που αναχαιτίστηκαν στον εναέριο χώρο της Κύπρου φέρονται να είχαν κατεύθυνση προς τη βάση της Σούδας στην Κρήτη - βλ. ρεπορτάζ σε άλλη στήλη), λέγοντας ότι «δεν έχουμε καμία τέτοια πληροφόρηση. Θεωρώ ότι θα την είχαμε». «Βλέπουμε τις τροχιές οποιουδήποτε πυραύλου ή συστήματος ξεκινά από Λίβανο ή το Ιράν και κατευθύνεται προς Κρήτη, την ελληνική επικράτεια και την Κύπρο. Δεν έχουμε δει οτιδήποτε τέτοιο», είπε.