Στην τελετή παρευρέθηκε πλήθος κόσμου, ανάμεσά τους πολλοί συνάδελφοί του ηθοποιοί, απόφοιτοι και σπουδαστές της δραματικής σχολής «Μοντέρνοι Καιροί», της οποίας υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής για πολλά χρόνια.
Εκ μέρους του ΚΚΕ παρευρέθηκε η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού της.
Τον Κ. Νταλιάνη αποχαιρέτησε εκ μέρους του ΚΚΕ ο Κώστας Σταματόπουλος, μέλος του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ, ο οποίος σημείωσε:
«Αγαπημένε μας Κώστα, σήμερα σε αποχαιρετούμε με τις καρδιές μας βαριές αλλά γεμάτες αγάπη και ευγνωμοσύνη. Η απώλειά σου αφήνει κενό στον πολιτισμό που παλεύει για να ανθρωπεψει ο άνθρωπος.
Από τα παιδικά σου χρόνια στον Βόλο ένιωσες την έλξη της σκηνής, ανακαλύπτοντας νωρίς πως το θέατρο μπορεί να γίνει δρόμος κατανόησης του κόσμου.
Οι πλούσιες σπουδές σου σε Ελλάδα, Γερμανία και Ιταλία, όπου ήρθες σε επαφή με το έργο του Μπρεχτ και την commedia dell'arte, δεν ήταν μια τυχαία διαδρομή. Το επικό - διαλεκτικό θέατρο και η λαϊκή παράδοση έγιναν οργανικά στοιχεία της δικής σου θεατρικής γλώσσας, της δικής σου στάσης ζωής.
Γνώρισες από μέσα τη δυσκολία, την αγωνία του ηθοποιού. "Ξεκίνησα ως ηθοποιός", έλεγες, "κι αυτό με βοηθάει να κατανοώ τις δυσκολίες των ηθοποιών, τις ανασφάλειές τους... Ο ηθοποιός πρέπει να νιώθει ασφαλής για να είναι δημιουργικός. Να εμπιστεύεται και τον εαυτό του και τον σκηνοθέτη του". Αυτή η βαθιά ανθρώπινη, συντροφική σου σχέση με τον ηθοποιό χαρακτήρισε όλη τη σκηνοθετική και διδακτική σου πορεία.
Ως δάσκαλος πίστευες ότι κάθε νέος μπορεί να ανθίσει όταν καθοδηγηθεί σωστά. Κάθε μαθητής σου ένιωσε πόσο ήθελες να χτίσεις δημιουργούς και ερμηνευτές, ολοκληρωμένους ανθρώπους, ευαίσθητους και συνειδητοποιημένους.
Για σένα το θέατρο ήταν πάντα "μια πορεία μύησης, μια πράξη αντίστασης". Η φράση που ο ίδιος επέλεξες να κοσμεί το βιογραφικό σου συμπυκνώνει την ουσία της ζωής σου. Για σένα το θέατρο ήταν πεδίο μάχης ιδεών, εργαλείο κατανόησης του κόσμου και παρέμβασης πάνω σε αυτόν. Ηταν δρόμος μύησης στη συλλογική σκέψη, στην κριτική στάση, στην αμφισβήτηση του "μοιραίου", στην πίστη ότι "ο άνθρωπος είναι η μοίρα του ανθρώπου".
Στα δεκάδες έργα που ανέβασες, στάθηκες με την ίδια δύναμη στη νεότερη δραματουργία και στο κλασικό ρεπερτόριο, χωρίς ποτέ να το αντιμετωπίσεις ως "μουσειακό". Αναζητούσες σε αυτό τις ζωντανές αντιθέσεις, τα ερωτήματα που συνομιλούν με τον σημερινό άνθρωπο.
Στην τοποθέτησή σου στο Επιστημονικό Συνέδριο για τον Μπρεχτ που κάναμε ως Κόμμα το 2013, μιλούσες για την ανάγκη ενός θεάτρου αντάξιου της "επιστημονικής εποχής" μας, ενός θεάτρου που να καλλιεργεί τη διαλεκτική σκέψη, να οπλίζει τον θεατή με κριτήριο, με ικανότητα να βλέπει πίσω από από τα φαινόμενα.
Κώστα, θα μένεις παρών στο έργο σου, στις σκηνές που σκηνοθέτησες, στα βλέμματα των ηθοποιών που δίδαξες, στις συνειδήσεις που αφύπνισες.
Θα μένεις παρών σε κάθε προσπάθεια να γίνει το θέατρο πράξη αντίστασης. Και το ξέρουμε πως οι δικοί σου άνθρωποι, ο αδελφός και η οικογένειά σου, αυτοί που πορεύτηκαν μαζί σου στην Τέχνη και στη ζωή - ιδιαίτερα η Εβίτα και η Φάνια - θα έχουν για οδηγό το όραμά σου για το θέατρο.
Καλό ταξίδι, Κώστα.
Οι "Μοντέρνοι Καιροί" για τους οποίους πάλεψες θα έρθουν. Και θα έχουν και τη δική σου υπογραφή».
Τον Κ. Νταλιάνη αποχαιρέτησε επίσης ο Ρήγας Αξελός, ο οποίος αναφέρθηκε στα χρόνια της νιότης τους, στις πρώτες προσπάθειες που έκαναν στο θέατρο, στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Οπως είπε ακόμα, αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν η σταθερότητα στις ιδέες του.
Η Ζωή Ρηγοπούλου μίλησε για το χιούμορ του, αλλά και για το ότι φαινόταν από τα χρόνια της σχολής πως θα τον «κέρδιζε» η σκηνοθεσία.
Με λόγια καρδιάς αποχαιρέτησαν τον Κώστα Νταλιάνη οι απόφοιτοι της Σχολής Ματίνα Τζοβέννου, Γιάννης Χατζιδάκις, Μάρω Λεσιώτη και οι μαθητές του, Μαρία Κάκκαρη, Κλαίρη Πιτυλάκη και Δημήτρης Καταβάτης, που με τρυφερότητα και λόγια αγάπης μοιράστηκαν στιγμές από τη διδασκαλία του.