Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από το κύριο άρθρο μιας από τις «ναυαρχίδες» του αστικού Τύπου στο χτεσινό της φύλλο (που προφανώς είχε τυπωθεί πριν τη νέα επέμβαση ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν).
Πέτυχε ...διάνα ο ευρωατλαντικός εφησυχασμός, που από προχθές έχει δώσει τη θέση του στην ευρωατλαντική εξαχρείωση.
Ξεκαπίστρωτοι και πάλι οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί «αναλυτές»... Ενα σινιάλο περιμένουν για να μπουκάρουν στην Τεχεράνη και να επιβάλουν την ειρήνη, τη σταθερότητα και τη δημοκρατία απέναντι στο απάνθρωπο καθεστώς των μουλάδων!
«Δυστυχώς η ανθρωπότητα δεν θα δει ειρήνη όσο πριονίζει τα πόδια της και γυρνάει σε διάφορους φασισμούς», έλεγε ο ένας, με ύφος Κλιντ Ιστγουντ που κυνηγάει τον κακό και τον άσχημο μαζί. Εως την Πιονγιάνγκ έφτασε ο αθεόφοβος...
«Ο πόλεμος θα κρατήσει εβδομάδες, γιατί οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί έχουν πάρα πολλά πυρομαχικά και πολύ μεγάλες λίστες με ανθρώπους του καθεστώτος που εξοντώνουν», έλεγε από δίπλα μια διασταύρωση Σταλόνε και Λίαμ Νίσον, που θα πνίξει τους κακούς με γυμνά χέρια μέχρι ενός.
«Τους πολίτες του Ιράν έχει στοχοποιήσει το ίδιο το θεοκρατικό καθεστώς», έλεγε ένας άθλιος τρίτος για το «χειρουργικό» χτύπημα σε παιδιά σχολείου. Αυτοί είναι οι «φίλοι του ιρανικού λαού», που τον θέλουν - όπως και τους άλλους λαούς - κλοτσοσκούφι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Καλά θα κάνουν πάντως ορισμένοι «δημοσιογράφοι» να κόψουν κάτι από τα σεμινάρια της πρεσβείας, γιατί η γραφικότητα έχει πάει σε άλλα επίπεδα. Είπαμε, κάπως πρέπει να βγαίνει το μεροκάματο της εμπλοκής, αλλά κάπου όπα...
Εξάλλου, αν υπάρχει τόσο πάθος ενάντια στον φονταμενταλισμό, στη θεοκρατία και στα αυταρχικά καθεστώτα, που καμία σχέση δεν έχουν - όπως ισχυρίζονται - με τις κοινοβουλευτικές «δημοκρατίες» τους, ας ξεκινήσουν από τους συμμάχους Σαουδάραβες και λοιπούς υπέρμαχους της δημοκρατίας και των ελευθεριών των λαών.
Για να μην πούμε για τη «μόνη δημοκρατία της Μ. Ανατολής», το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που απ' τα χέρια του στάζει το αίμα 20.000 νεκρών Παλαιστίνιων παιδιών... Χώρια τα άλλα εγκλήματα πολέμου.
Παρεμπιπτόντως, τα χέρια τους τρίβουν επιχειρηματικοί όμιλοι, που βλέπουν «ευκαιρίες» πίσω από τις βόμβες στη Μέση Ανατολή. Ετσι κι αλλιώς, η πολύπλευρη ελληνική εμπλοκή δεν γίνεται «στον αέρα», αλλά για λογαριασμό της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της αστικής τάξης...
Από τους εφοπλιστές, που έχουν ομολογήσει πως στην αναμπουμπούλα κερδίζουν και δεν διστάζουν να στέλνουν ναυτεργάτες στο στόμα του λύκου, μέχρι τους ενεργειακούς ομίλους, που στελέχη τους μιλάνε για τα «οφέλη» από τη σύγκρουση ΗΠΑ - Ιράν.
Κάτι τέτοια μας θυμίζουν τα λόγια ενός θεατρικού έργου, ότι «το πετρέλαιο καλύπτει και τη μυρωδιά των πτωμάτων». Οπως και το χρήμα, θα συμπληρώσουμε εμείς.
«Τι συνδέει την Ελλάδα με το Ισραήλ, τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν», αποκάλυπτε εφημερίδα από το πρωτοσέλιδό της, γράφοντας για το «νέο περιφερειακό μπλοκ που είναι στα σκαριά».
Τη μέρα που κυκλοφορούσε η συγκεκριμένη εφημερίδα, αυτό που συνέδεε τις παραπάνω χώρες (πλην Ελλάδας) ήταν το εξής: Αφού πρώτα έγιναν ορμητήρια της επέμβασης, αμέσως μετά έγιναν και στόχος, με πυραυλικές επιθέσεις στο έδαφός τους και στις αμερικανικές βάσεις που φιλοξενούν.
Τόση «ασφάλεια και σταθερότητα» έχει να φιλοξενείς αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις στο έδαφός σου, όπως παίζει μονότονα η κασέτα της εμπλοκής.
Το έδειξαν άλλωστε και τα ...«συνήθη μέτρα προστασίας» στη Σούδα, που περιλάμβαναν το κλείσιμό της, κόκκινους συναγερμούς αντιαεροπορικών και άλλων συστημάτων και πάει λέγοντας.
Τόση «ασφάλεια και σταθερότητα» έχει να συμμετέχεις στις διάφορες στρατηγικές συμμαχίες με τις αστικές τάξεις των άλλων χωρών.
Τέτοιος «πυλώνας» γίνεσαι για να στηρίζεις τους σχεδιασμούς «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ και τον «δρόμο της ευλογίας» IMEC, απέναντι στον «άξονα του κακού» και τον κινεζικό δρόμο του μεταξιού.
Ολα αυτά προσπαθούν να κρύψουν εκεί στην κυβέρνηση... Δεν άφησαν πρόσχημα για πρόσχημα, αναμασώντας την ελεεινή επιχειρηματολογία που έχουν επιστρατεύσει οι ΗΠΑ για να δικαιολογήσουν την επέμβαση: Από τα πυρηνικά του Ιράν μέχρι τους «μουλάδες» που «σπέρνουν την αστάθεια στην περιοχή» και οδηγούν στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Ποιος ξέρει... Αυτήν τη φορά μπορεί τα προσχήματα να κρατήσουν λίγο παραπάνω από εκείνα για τη «ναρκω-τρομοκρατία» της Βενεζουέλας, που μέσα σε δυο μέρες έγιναν επέμβαση για τον έλεγχο του πετρελαίου, από τα χείλη του ίδιου του Τραμπ.
Στο μεταξύ, αφού το πυρηνικό πρόγραμμα (του Ιράν) το εξαφάνισαν πέρυσι τον Ιούνη, και αφού τότε απλά έκαναν μια «παράσταση» ένθεν κακείθεν (σύμφωνα με διάφορους εγχώριους φωστήρες αναλυτές), από πού προέκυψαν τα σημερινά πυρηνικά; Ιδού η απορία...
Οσο και να το παιδεύουν, όπως και να το μασκαρέψουν, η πραγματικότητα δεν κρύβεται: Η πορεία κλιμάκωσης είναι ανεπίστρεπτη, γιατί αγιάτρευτοι είναι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο (και το ξαναμοίρασμα) της Ενέργειας, του Εμπορίου, των σφαιρών επιρροής, αδυσώπητη η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Γι' αυτό η κυβέρνηση, όπως και τα άλλα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εμπλοκής, αναλαμβάνουν εγκληματικές ευθύνες απέναντι στον λαό, για τα κέρδη μιας χούφτας παράσιτων, εφοπλιστών, ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων.
Υπάρχουν βέβαια και οι «ρεαλιστές». Αυτοί ζητάνε να λείπουν τα πολλά φρουφρού και να συνειδητοποιήσουμε μια ώρα αρχύτερα πως «δεν ζούμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο». Πως «υπάρχει το δίκιο του ισχυρού», με τον οποίο πρέπει να πάμε. Πως τα πράγματα «δυστυχώς είναι κυνικά».
«Η στάση μας μας ξεχωρίζει», έλεγε ένας από αυτούς για την επίσκεψη Γεραπετρίτη στις ΗΠΑ την περασμένη βδομάδα, ενώ κάτι άλλοι πάλευαν να δικαιολογήσουν την εμπλοκή ως «αναβάθμιση» απέναντι «στην Τουρκία, που πάντα στήριζε το Ιράν και τώρα βρίσκεται σε δεινή θέση». Μιλάμε για αναλύσεις της οκάς...
Το μόνο που ξεχωρίζει είναι ότι η «αναβάθμιση» της αστικής τάξης περνάει μέσα από τη βαθύτερη συμμετοχή στους πολέμους, αλλά και τις «κολιγιές» και «διευθετήσεις» σε βάρος των λαών και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, για τα κέρδη μιας χούφτας ομίλων.
Μέσα στον κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, το μόνο ρεαλιστικό για τον λαό είναι να οργανώσει την πάλη του με το ΚΚΕ. Για να σπάσει τον φαύλο κύκλο των πολέμων και της εκμετάλλευσης, να επιβάλει το δίκιο του σε σύγκρουση με την αστική τάξη και τις συμμαχίες της!