Γιατί δεν ήταν απλώς η «κακιά στιγμή» που δύο τρένα βρέθηκαν να κινούνται αντίθετα στις ίδιες ράγες για 12 λεπτά, με αποτέλεσμα τη φονική σύγκρουση. Δεν είναι «συμπτώσεις» οι ελλείψεις που ακόμα έρχονται στην επιφάνεια, η κατάσταση στον σιδηρόδρομο που χειροτερεύει, συνολικά οι υποδομές - ρημαδιό και οι χώροι δουλειάς - παγίδες θανάτου.
Τα «μεμονωμένα περιστατικά» και οι «ατυχείς στιγμές» είναι συνεχή και επαναλαμβανόμενα, με παλιότερα και νέα εγκλήματα ή παρολίγον τέτοια που προειδοποιούν για το επερχόμενο μεγάλο κακό. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα διαρκώς αναμετρούνται με τα συντρίμμια που αφήνει πίσω του το κυνήγι του κέρδους από τους επιχειρηματικούς ομίλους, η πολιτική στήριξής τους από κράτος, κυβερνήσεις και ΕΕ.
Οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε αρένες θανάτου, με τους εργαζόμενους να παίζουν την ζωή τους «κορόνα - γράμματα», να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν όρθιοι από το μεροκάματο. Οπως συνέβη με τις 5 εργαζόμενες στο εργοστάσιο - «πρότυπο επιχειρηματικότητας» της «Βιολάντα», αλλά και με πάνω από 200 εργαζόμενους που το 2025 δεν γύρισαν σπίτι λόγω των εργοδοτικών εγκλημάτων.
Γιατί «κάθε χτύπος» της καρδιάς του κέρδους στους χώρους δουλειάς απαιτεί «σκόντο» στα μέτρα υγείας και ασφάλειας, απαιτεί περισσότερη και πιο εντατικοποιημένη εργασία, μεγαλύτερη «ευελιξία», βάρδιες εξόντωσης, δουλειά μέχρι και τα 70, λιγότερους ή και καθόλου ελέγχους για να μη θιγεί η ανταγωνιστικότητα. Αυτά όλα διαμορφώνουν το έδαφος για την εργοδοτική ασυδοσία και θωρακίζονται από τους νόμους των κυβερνήσεων.
Ανάλογα «Τέμπη» είναι διάσπαρτα παντού. Ολόκληρες πολυπληθείς περιοχές είναι σφιχταγκαλιασμένες με τον κίνδυνο Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης. Γιατί και εδώ «κάθε χτύπος» της καρδιάς του κέρδους επιβάλλει την επικίνδυνη βιομηχανική δραστηριότητα δίπλα σε σπίτια, ακόμα και σε σχολεία. Ετσι καθορίζονται οι «χρήσεις γης», με κριτήριο την ευκολία για τους βιομηχάνους και τις fast track επενδύσεις, τον περιορισμό του κόστους τους.
Σε ένα τέτοιο εφιαλτικό φόντο χτύπησε δυνατά η «καμπάνα» της προειδοποίησης με την πρόσφατη φωτιά στα καζάνια του Περάματος, που λίγο έλειψε να τινάξει στον αέρα όλη την περιοχή. Τα σωματεία και οι φορείς καταγγέλλουν εδώ και χρόνια το αίσχος και τον θάνατο που στρογγυλοκάθονται μέσα στις γειτονιές, αλλά η παραμονή των καζανιών (όπως και οι αλλεπάλληλες αδειοδοτήσεις τόσα χρόνια) επιβάλλεται από τα «θέλω» των ενεργειακών ομίλων, με κυβερνήσεις και τοπικές αρχές να μπουρδουκλώνονται στις ...αρμοδιότητες.
Παρόμοια η κατάσταση στο Θριάσιο, στο Λαύριο και αλλού όπου το κέρδος ναρκοθετεί με βραδυφλεγείς βόμβες την υγεία, την ασφάλεια, ακόμα και τη ζωή του λαού.
Το «πάμε κι όπου βγει» είναι το μόνιμο μότο που ζουν επιβάτες και εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, αφού και εδώ η «καρδιά του κέρδους» απαιτεί περιορισμό κόστους και ένταση της «απελευθέρωσης».
Αυτό φάνηκε με τον πιο εμβληματικό τρόπο από το γενικευμένο μπλακάουτ στον ελληνικό εναέριο χώρο, που καθήλωσε σε έδαφος και αέρα εκατοντάδες πτήσεις για να μην πετούν στα «τυφλά», προκαλώντας κινδύνους για την ασφάλεια χιλιάδων επιβατών. Η παραπάνω πολιτική πάει μαζί με την υποστελέχωση της ΥΠΑ, την υποβάθμιση κρίσιμων υποδομών και όλα αυτά που συνομολογούν ότι τα όποια μελλοντικά ατυχήματα μόνο σε «κενό αέρος» δεν θα συμβούν. Τα ίδια βέβαια και στον σιδηρόδρομο, αφού επί της ουσίας τρία χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει, όπως αναδεικνύουν και οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους (βλ. σελ. 8 - 9), ενώ οι κατευθύνσεις της «εγγυήτριας ΕΕ» και η πολιτική της «απελευθέρωσης» γεννούν συχνά - πυκνά «ατυχήματα» και σε άλλες χώρες, όπως πρόσφατα στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία και στη Ρουμανία.
Πανταχού παρούσα η αναμέτρηση με το «πάμε κι όπου βγει» και στις δομές Εκπαίδευσης και Υγείας, αποτέλεσμα της πολιτικής της εμπορευματοποίησης, με το κράτος να γίνεται «τροχονόμος» της επιχειρηματικής δράσης και των χορηγών. Αποτέλεσμα; Ταβάνια που πέφτουν σε σχολικές τάξεις, πλημμυρισμένα αμφιθέατρα, αθλιότητα σε κλινικές, «εγκαινιασμένα» Τμήματα που μπάζουν από παντού... Εικόνες που εξαφανίζονται μόλις το βλέμμα στραφεί σε ιδιωτικά και ακριβοπληρωμένα νοσοκομεία, σε ερευνητικά προγράμματα και ινστιτούτα που χρηματοδοτούνται για την πολεμική οικονομία, καθώς εκεί δεν υπάρχει κανένα ...σκόντο.
Και αν ο λαός γλιτώσει από όλα τα παραπάνω, έχει να αναμετρηθεί με τις ανύπαρκτες υποδομές, που τον αφήνουν εκτεθειμένο σε φυσικούς και αφύσικους κινδύνους: Τον χειμώνα να πνίγεται και το καλοκαίρι να καίγεται. Στις βροχές να πλημμυρίζει και στις λιακάδες να διψάει.
Ετσι, ενώ για τέτοιες ζωτικές λαϊκές ανάγκες δεν περισσεύει ούτε ευρώ και οι δημοσιονομικοί «κόφτες» πάνε κι έρχονται, τα δεκάδες δισ. ευρώ ρέουν ασταμάτητα για την πολεμική οικονομία και τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, στο όνομα της γεωπολιτικής αναβάθμισης της αστικής τάξης.
Την ίδια στιγμή που η «πολιτική προστασία» εξαντλείται στο «τρεχάτε ποδαράκια μου» του 112, από την άλλη εναρμονίζεται με το ευρωΝΑΤΟικό πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας, με το βλέμμα στραμμένο στους ανταγωνισμούς και την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», πάντα στη λογική της «κουλτούρας πολέμου» που πρέπει να έχει ο λαός.
Οσο «ερασιτεχνισμό» δείχνει το κράτος στην ουσιαστική προστασία του λαού και στη συγκρότηση των αναγκαίων υποδομών, τόσο «επαγγελματισμό» και συνέπεια δείχνει όταν τέτοιες υποδομές (κρατικές και ιδιωτικές), π.χ. δρόμοι μεταφοράς Ενέργειας, λιμάνια, βιομηχανίες κ.λπ., γίνονται κρίκοι εμπλοκής και μετατρέπονται σε ειδικές οικονομικές ζώνες.
Ετσι, χιλιάδες εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με φανερούς και αθέατους κινδύνους, γίνονται στόχοι αντιποίνων, ο λαός καλείται σε θυσίες για την αποστολή Ενόπλων Δυνάμεων όπου κρίνεται η ΝΑΤΟική σταθερότητα. Αυτό είναι το δυσβάσταχτο κόστος που πληρώνει για τη θωράκιση των ομίλων και την κερδοφορία τους, για τα ανοίγματά τους σε αγορές.
Ετσι φωτίζεται το πραγματικό δίλημμα για τον λαό και τη νεολαία: «'Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Το δίλημμα αυτό φανερώνει και τον μονόδρομο του αγώνα μέσα από τα σωματεία, ώστε να δυναμώνει η αναμέτρηση με την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Ετσι μπορεί να μετατραπεί η μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια, η δυσπιστία και η αμφισβήτηση, σε σύγκρουση με την πολιτική κυβερνήσεων, κράτους και κεφαλαίου.
Αυτός ο δρόμος, και όχι τα κάλπικα διλήμματα κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης για τη διασφάλιση της αντιλαϊκής σταθερότητας, της «συνοχής» και της συναίνεσης, είναι που μπορεί να δώσει διέξοδο στον λαό. Γιατί όσο οι δυνάμεις του συστήματος τσακώνονται για το ποια μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τη σταθερότητα του κεφαλαίου, τόσο ο λαός μπορεί να είναι σίγουρος ότι φέρνουν αστάθεια στη ζωή του, τον προετοιμάζουν για νέες θυσίες και εγκλήματα. Γιατί όλοι μαζί κρύβουν τους νόμους τους συστήματος της εκμετάλλευσης και της καπιταλιστικής οικονομίας, κρύβουν ότι συγκρούονται διαρκώς δύο αγεφύρωτα συμφέροντα, από τη μια το κυνήγι του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων και από την άλλη οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες.
Τώρα είναι η ώρα να βρεθούν ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι σε θέσεις μάχης, να πυκνώσουν τις γραμμές των σωματείων τους παντού, να ανέβει ο βαθμός οργάνωσης, να ενισχυθεί η γραμμή της διεκδίκησης μέτρων υγείας και ασφάλειας, υπεράσπισης της ζωής απέναντι στο καπιταλιστικό κέρδος, με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, δημόσιες, ασφαλείς και φτηνές μεταφορές, υποδομές στην υπηρεσία του λαού και όχι των μονοπωλίων.
Μέσα από μια τέτοια δράση, απέναντι στα καλέσματα της υποταγής και της εκτόνωσης, μπορεί να δυναμώσει η σύγκρουση με το σύστημα και όλα αυτά που το συγκροτούν, το αστικό κράτος και τους σάπιους θεσμούς που δεν εξυγιαίνονται, τις κυβερνήσεις που η καθεμιά θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την ΕΕ και όλες τις διακρατικές ενώσεις του κεφαλαίου, που παρά τις όποιες αντιθέσεις το κοινό τους έδαφος είναι το ξεζούμισμα των λαών.
Αυτός είναι ο δρόμος για να βρουν οι εργαζόμενοι το δίκιο τους, τη διέξοδο από το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, ανατρέποντας την εξουσία του κεφαλαίου, οικοδομώντας την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, της φιλίας και συνεργασίας των λαών. Την κοινωνία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, όπου οι ζωές δεν «κοστίζουν» αλλά μπαίνουν στο επίκεντρο. Δρόμος ανηφορικός αλλά και ο μόνος νικηφόρος για τους λαούς, στον οποίο βρίσκεται σταθερά δίνοντας όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ, με το επαναστατικό του Πρόγραμμα, τις θέσεις και τη δράση του.