Eurokinissi |
Με βάση τα παραπάνω, το ΔΣ της ΑΣΓΜΕ θα προχωρήσει σε μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης γονέων, κοινής δράσης με μαθητές και εκπαιδευτικούς, για να τεθεί στο επίκεντρο το σχολείο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας, ένα σχολείο δημιουργικό που θα δίνει διέξοδο στα όνειρά τους, ένα σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα και δεν θα εξοντώνει.
Η ΑΣΓΜΕ αναφέρεται αναλυτικά σε όσα έχουν δει τη δημοσιότητα αναφορικά με τα κυβερνητικά σχέδια και στέκεται σε «επιχειρήματα» που προβάλλονται αποδομώντας τα. Μεταξύ άλλων σημειώνει:
"Το κάνουμε για το καλό των παιδιών, για να μην κρίνεται η ζωή τους από μία τρίωρη εξέταση".
Αυτά έλεγαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήδη από τη δεκαετία του 1990 (ν. Αρσένη 1997) και ως "λύση" έφεραν περισσότερες εξετάσεις, με αποτέλεσμα η πίεση όχι μόνο να μη μειωθεί αλλά να μεγαλώσει.
Αν πραγματικά η κυβέρνηση ήθελε να μην κρίνεται η ζωή των παιδιών από ένα τρίωρο, θα δεχόταν το αίτημα των γονιών και των εκπαιδευτικών: Να μπορούν οι μαθητές να κρατούν τους βαθμούς στα μαθήματα που πήγαν καλά και να ξαναδίνουν σε όσα δεν τους ικανοποιεί η βαθμολογία.
Αυτό είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν και έδωσε ανακούφιση σε πολλά παιδιά.
Ηξερες ότι:
Το 19,4% των εφήβων στην Ελλάδα παρουσιάζουν αγχώδη διαταραχή! Μπορεί το σχολείο να μην δημιουργεί όλα τα προβλήματα, αλλά συχνά τα επιβαρύνει. Ταυτόχρονα, το φροντιστήριο από μικρή ηλικία στερεί από τα παιδιά χρόνο για παιχνίδι, φίλους και ξεκούραση, μέσα σε οικογένειες που ήδη δυσκολεύονται οικονομικά.
Το μόνο που δεν έλειπε είναι ακόμα περισσότερο άγχος και κυρίως από ακόμα πιο νωρίς στα παιδιά μας και στις οικογένειές μας!
"Το Λύκειο έχει χάσει τον ρόλο του. Οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται για τα μαθήματα που δεν είναι πανελλαδικώς εξεταζόμενα".
Ποια είναι η πραγματικότητα:
Ποιος φταίει που στο Λύκειο τα καλλιτεχνικά μαθήματα δεν υπάρχουν στο πρόγραμμά του; Ποιος φταίει για το ότι το περιεχόμενο και η μεθοδολογία της διδασκαλίας στα γλωσσικά μαθήματα είναι εντελώς χρηστικά, άδεια, κενά από νόημα για τους εφήβους, που ακριβώς σε αυτή την περίοδο της ζωής τους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστούν, να δημιουργήσουν;
Μας λένε ότι το Λύκειο "έχει χάσει τον ρόλο του" και πρέπει να σωθεί με εξετάσεις. Αυτό όμως είναι παραδοχή αποτυχίας. Ενα σχολείο που χρειάζεται συνεχώς εξετάσεις για να λειτουργήσει, δεν μορφώνει· πιέζει και εξαντλεί.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι Πανελλαδικές. Είναι ότι το Λύκειο έχει γίνει εξεταστικό κέντρο, που αποκλείει πολλά παιδιά από τη γνώση και τα σπρώχνει νωρίς στον ανταγωνισμό. Το εθνικό απολυτήριο δεν διορθώνει αυτή την κατάσταση· τη χειροτερεύει, βάζοντας κοινωνικούς φραγμούς νωρίτερα, από την Α' Λυκείου.
Ετσι το Λύκειο μοιάζει όλο και περισσότερο με φροντιστήριο, χωρίς όμως να μπορεί να λειτουργήσει σωστά μέσα σε τάξεις με 27 μαθητές».
Επίσης, η ΑΣΓΜΕ αναφέρεται στο θέμα των φροντιστηρίων που είναι δεδομένο ότι θα γιγαντωθούν, παραθέτοντας και στοιχεία από χώρες του εξωτερικού που ήδη έχουν εφαρμοστεί ανάλογες αναδιαρθρώσεις και επισημαίνει παρακάτω:
"Με την Τράπεζα Θεμάτων σταματάει να υπάρχει αχανής εξεταστέα ύλη και έτσι μειώνεται η ανάγκη για φροντιστήριο".
Ποια είναι η πραγματικότητα:
Το φροντιστήριο είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού των Πανελλαδικών και της αδυναμίας του σχολείου να προετοιμάσει τα παιδιά γι' αυτές. Το διαδικτυακό φροντιστήριο με μαθήματα "κονσέρβα" που διαφημίζει η κυβέρνηση δεν αποτελεί λύση, αφού στα παιδιά που έχουν ανάγκη για εξωσχολική κρατική στήριξη πρέπει να δίνεται προσωπική βοήθεια, να υπάρχει δηλαδή ισχυρή παιδαγωγική σχέση για να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να εντοπίζουν αδυναμίες.
Οι εξετάσεις δεν διαλέγουν "τους καλύτερους γενικά", αλλά τόσους όσους έχει αποφασιστεί να μπουν σε ένα Τμήμα. Δεν μετράει αν ένα παιδί "ξέρει", αλλά αν θα είναι μέσα στους "πρώτους". Γι' αυτό και τα θέματα δεν μπαίνουν για να ελέγξουν ουσιαστικά τη γνώση, αλλά για να ξεχωρίσουν τους μαθητές μεταξύ τους.
Η Τράπεζα Θεμάτων κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η ύλη πρέπει να "βγει πάση θυσία", με γρήγορους ρυθμούς που πολλά παιδιά δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Αποτέλεσμα; Κενά, απογοήτευση, παπαγαλία αντί για κατανόηση. Παιδιά που κουράζονται, χάνουν το ενδιαφέρον ή μένουν πίσω.
Και εδώ φαίνεται καθαρά η κοινωνική αδικία. Τα παιδιά που δεν έχουν φροντιστήριο, που το σχολείο τους είχε ελλείψεις σε καθηγητές ή που ξεκινούν από πιο δύσκολη αφετηρία, είναι αυτά που χτυπιούνται πρώτα. Δεν είναι τυχαίο ότι με την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων (τη δεκαετία του 2010) αυξήθηκαν απότομα οι αποτυχίες στην Α' Λυκείου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επίσης, ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει. Αντί να είναι παιδαγωγός, γίνεται "προπονητής εξετάσεων". Χάνει τη δυνατότητα να προσαρμόσει το μάθημα στις ανάγκες της τάξης του και των μαθητών.
Το υπουργείο μιλάει για "αντικειμενικότητα", όμως τελικά ευνοεί την άνιση μεταχείριση. Είναι γνωστό το παράδειγμα, όπου δίνεται σε τρία παιδιά ένα βάθρο 50 εκατοστών για να δουν πέρα από έναν φράχτη ύψους δύο μέτρων, μόνο που ο ένας έχει ύψος 1,50, ο άλλος 1,80 και ο άλλος 1,40. Ποιος θα μπορούσε να δει, λοιπόν,πέρα από τον φράχτη; Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας χρειαζόταν διαφορετική υποστήριξη για να το επιτύχει. Αυτό ισχύει και με τον εκπαιδευτικό της τάξης. Ομως, σε αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος του εκπαιδευτικού ακυρώνεται. Η παιδαγωγική κρίση αντικαθίσταται από προκαθορισμένα θέματα και μηχανιστικές διαδικασίες. Το σχολείο χάνει τον ζωντανό του χαρακτήρα και προσαρμόζεται πλήρως στη λογική της επίδοσης και της κατάταξης.
"Με το νέο σύστημα το απολυτήριο από μόνο του θα έχει αξία".
Ποια είναι η πραγματικότητα:
Δεν μας εξηγούν πώς ακριβώς αυξάνεται η "αξία" του απολυτηρίου επειδή μπαίνουν περισσότερες και πιο δύσκολες εξετάσεις. Και δεν μπορούν να το εξηγήσουν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Σήμερα κανένα πανεπιστήμιο και κανένας φορέας δεν αμφισβητεί το απολυτήριο Λυκείου - παντού αναγνωρίζεται κανονικά.
Το σε ποιες δουλειές μπορεί να εργαστεί κάποιος με απολυτήριο Λυκείου δεν εξαρτάται από το πόσες εξετάσεις έδωσε για να το πάρει. Οι πιο δύσκολες εξετάσεις δεν σημαίνουν περισσότερες επαγγελματικές δυνατότητες. Αντίθετα, όσο η επιστήμη μπαίνει σε όλο και περισσότερα επαγγέλματα, τόσο λιγοστεύουν οι δουλειές που μπορεί να κάνει κάποιος χωρίς ειδίκευση».
Η ΑΣΓΜΕ τονίζει: «Το "Εθνικό Απολυτήριο" είναι κομμάτι ενός παζλ που στήνει ένα σχολείο ταξικών φραγμών. Δίπλα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στα επί πληρωμή τμήματα των δημόσιων ιδρυμάτων, στήνεται ένα σύστημα όπου το μέλλον δεν θα το καθορίζει η γνώση, αλλά το πορτοφόλι. Οι λίγοι θα αγοράζουν πτυχία και προοπτική, ενώ οι πολλοί θα "λιώνουν" σε ατελείωτες εξετάσεις από την Α' Λυκείου μέχρι το τέλος.
Αλλωστε η εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ) αποδεικνύει ότι στόχος δεν ήταν το ανέβασμα του μορφωτικού επιπέδου, ούτε η "αναβάθμιση του πανεπιστημίου", αλλά ο αποκλεισμός χιλιάδων μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παιδιά λαϊκών οικογενειών, παιδιά που δεν είχαν τη δυνατότητα συνεχούς φροντιστηριακής στήριξης ή προέρχονται από σχολεία με σοβαρές ελλείψεις, και την ίδια στιγμή έτσι μειώνεται τεχνητά ο αριθμός των εισακτέων, μένουν άδειες θέσεις σε δημόσια ιδρύματα και ενισχύεται η λογική ότι η πρόσβαση στις σπουδές πρέπει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη για τους πολλούς».
Η ΑΣΓΜΕ αναφέρεται αναλυτικά στα προβλήματα του Λυκείου που είναι αποτέλεσμα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα, ενώ σε αυτά αντιπαραβάλλει το πώς θα ήθελαν οι γονείς το σχολείο των παιδιών τους.
Με βάση όλη την ανάλυσή της ζητά:
Γι' αυτό, μαζί με όλους τους γονείς, τους μαθητές και τους δασκάλους των παιδιών μας θα δώσουμε τη μάχη της ενημέρωσης για τις αρνητικές συνέπειες του Εθνικού Απολυτηρίου, για "να μείνει στα χαρτιά" κάθε σκέψη για τριπλές πανελλαδικές από την Α' Λυκείου!
Για να διεκδικήσουμε το σχολείο που θα δίνει απάντηση στα όνειρα, τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των παιδιών μας», καταλήγει η ΑΣΓΜΕ.