Αγαπητοί σύντροφοι,

Καταρχάς θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Νέο ΚΚ Ολλανδίας για τη διοργάνωση αυτού του σημαντικού και επίκαιρου σεμιναρίου της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης, που δίνει την ευκαιρία στα Κόμματά μας να ανταλλάξουν απόψεις. Η προσπάθεια που κάνουμε συμβάλλει στην ανάπτυξη της πάλης και στον συντονισμό της σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Ζούμε σε μια εποχή που επιβεβαιώνει ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπηρετήσει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, έχει ξεπεράσει τα ιστορικά του όρια, γεννάει συνεχώς φτώχεια, ανεργία, κρίσεις και προσφυγιά και είναι ταυτισμένος με τους ανταγωνισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για το κυνήγι του κέρδους των μονοπωλίων. Η ανθρώπινη ζωή, η εργασία, η ειρήνη, η ασφάλεια υποτάσσονται στην κερδοφορία και στην αντιπαράθεση των κυρίαρχων τάξεων για αγορές, δρόμους μεταφοράς, πλουτοπαραγωγικές πηγές, ενεργειακά κοιτάσματα.

Ενώ οι δυνατότητες της εποχής μας είναι τεράστιες, οι νέες τεχνολογίες αξιοποιούνται ως μέσο αύξησης της εκμετάλλευσης, του ελέγχου, της χειραγώγησης και της καταστολής. Ο πλούτος που παράγεται κοινωνικά, η πρόοδος που είναι αποτέλεσμα της συλλογικής ανθρώπινης γνώσης, μετατρέπονται σε όπλο στα χέρια του κεφαλαίου.

Σήμερα, οι αντιφάσεις του συστήματος οξύνονται. Η διεθνής επιβράδυνση αναδεικνύει το βάρος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, που δεν μπορεί να επενδυθεί με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Η στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία αποτελεί στρατηγική επιλογή των καπιταλιστικών κρατών: Για να μεταθέσουν κρίσεις, να δημιουργήσουν νέες αγορές, να προχωρήσουν σε απαξίωση κεφαλαίου, να φορτώσουν τον λογαριασμό στον λαό με αύξηση της εκμετάλλευσης και περικοπές.

Εχουμε σημαντικές αλλαγές στις διεθνείς συμμαχίες και στους συσχετισμούς. Βασικός παράγοντας είναι η υποχώρηση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ σε σχέση με την ισχυροποίηση της Κίνας, μαζί με την όξυνση αντιθέσεων μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Απέναντι στην ευρωατλαντική συμμαχία προβάλλει η υπό διαμόρφωση ευρασιατική, με βασικές δυνάμεις την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ κράτη όπως η Ινδία ή η Τουρκία κινούνται ανάμεσα σε αυτά τα κέντρα, επιδιώκοντας την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων γεωπολιτικών συμφερόντων τους, την ενίσχυση της αστικής τους τάξης.

Οι συμμαχίες μπορεί να αναδιατάσσονται, αλλά αυτό που καθορίζει τον χαρακτήρα τους είναι η οικονομική τους βάση: Η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους.

Γι' αυτό το δίλημμα «ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο» είναι «κάλπικο», στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και υπονομεύει την αυτοτελή πάλη της για την ανατροπή του καπιταλισμού. Δεν υπάρχει «φιλολαϊκός» ιμπεριαλισμός. Υπάρχουν ανταγωνιστικά κέντρα που μοιράζουν τον κόσμο με βάση το κέρδος.

Γι' αυτό και η όξυνση των ανταγωνισμών οδηγεί σε όλο και πιο επικίνδυνες εξελίξεις.

Στα ντοκουμέντα του πρόσφατου 22ου Συνεδρίου μας εκτιμούμε ότι η σημερινή κατάσταση προσιδιάζει στην περίοδο του μεσοπολέμου, «για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο». Και η εκτίμηση αυτή στηρίζεται στην «εντατική προετοιμασία» των ανταγωνιζόμενων πόλων, ενώ η αναμέτρηση εκδηλώνεται παντού: Από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τις πολιτικές συμμαχίες μέχρι τις σπάνιες γαίες, την τεχνολογική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από την πρόσφατη καταδικαστέα στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που είχε ως στόχο να υφαρπάξουν οι ΗΠΑ τον ενεργειακό πλούτο της χώρας και να ευθυγραμμίσουν την περιοχή με τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα, στο πλαίσιο του λυσσαλέου ανταγωνισμού για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο ΚΚ Βενεζουέλας, στον λαό της χώρας που είναι ο μόνος αρμόδιος να καθορίσει τις εξελίξεις στη χώρα του, χωρίς ξένες παρεμβάσεις.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήριά του για τους 32 Κουβανούς μαχητές που σκοτώθηκαν από την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.

Ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός αποθρασυμένος μετά την επέμβασή του στη Βενεζουέλα απειλεί ανοιχτά την Κούβα, η οποία για πάνω από 65 χρόνια βιώνει τις εγκληματικές συνέπειες του αποκλεισμού που στερεί βασικά προϊόντα και υπηρεσίες από τον λαό της, εξετάζοντας ακόμη και πλήρη ναυτικό αποκλεισμό.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα δουλεύουμε για να δυναμώσει η διεθνιστική αλληλεγγύη, στο πλευρό του ΚΚ Κούβας και του λαού που έχει επαναστατικές παρακαταθήκες, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων της σοσιαλιστικής επανάστασης, αντιπαλεύοντας υπονομευτικές ενέργειες και δυσκολίες που δημιουργεί η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Κάτω τα χέρια από την Κούβα και τον λαό της!

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, μετά την απαράδεκτη εισβολή της καπιταλιστικής Ρωσίας, συνεχίζεται για 4 χρόνια, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, παιδιά του ρωσικού και ουκρανικού λαού, και παρά τα παζάρια κλιμακώνεται.

Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για γενικευμένο πόλεμο, ενισχύει βάσεις, εκσυγχρονίζει συμβατικά και πυρηνικά οπλοστάσια, τροφοδοτεί με σύγχρονα όπλα το καθεστώς Ζελένσκι.

Η ΕΕ «δυναμώνει την πολεμική οικονομία» και προετοιμασία, διαθέτει πάνω από 800 δισ. ευρώ για τον «επανεξοπλισμό της Ευρώπης», κλιμακώνει την επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Στη Μέση Ανατολή, ο λαός της Παλαιστίνης πληρώνει το τίμημα των ανταγωνιστικών σχεδίων για τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας - εμπορευμάτων, με τη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, με τη στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, προωθώντας το εγκληματικό σχέδιο για τη μετατροπή της Λωρίδας της Γάζας σε προτεκτοράτο και νέες προσαρτήσεις παλαιστινιακών εδαφών στη Δυτική όχθη, όπως αποφάσισε το ισραηλινό Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ με τη στήριξη των συμμάχων τους ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να «φουντώσουν τη φωτιά» στην περιοχή, με νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν.

Η ελληνική κυβέρνηση, με τη στήριξη και των άλλων αστικών κομμάτων, βαθαίνει την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και πολέμους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και την αναβάθμιση της θέσης της. Η χώρα έχει μετατραπεί σε πολεμικό ΝΑΤΟικό ορμητήριο, με αμερικανικές βάσεις, αποστολές οπλισμού και στρατηγικές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ, βάζοντας τη χώρα και τον λαό μας στο στόχαστρο αντιποίνων.

Τι πρέπει να κάνει ο λαός σε αυτήν τη σύνθετη κατάσταση;

Πρώτο, να μη διαλέξει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, να μην ακολουθήσει τα προσχήματα των ιμπεριαλιστών της μίας ή της άλλης πλευράς. Να οργανώσει και να ενισχύσει τη δική του αυτοτελή πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την εμπλοκή της χώρας. Να επεξεργαστεί συγκεκριμένα αιτήματα, όπως αυτά που τέθηκαν στη μεγάλη απεργία των λιμενεργατών, των ναυτεργατών και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων στην περιοχή της Αττικής την προηγούμενη εβδομάδα, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού, στο πλαίσιο του συντονισμού της πάλης σε 6 χώρες και 20 λιμάνια. Να δυναμώσει τον αγώνα για το ξήλωμα των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, απαιτώντας να κλείσουν τα ορμητήρια του πολέμου. Για να μην σταλούν τα παιδιά του λαού στα πολεμικά σφαγεία.

Δεύτερο, να δυναμώσει η οργάνωση και πάλη στους χώρους δουλειάς, να μπουν στο επίκεντρο οι σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, να αντιστοιχηθούν με τις σημερινές τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες. Να ενισχυθούν οι δυνάμεις με ταξικό προσανατολισμό. Να δένει η καθημερινή διεκδίκηση με τον στόχο, την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Να ζυμώσουμε μέσα στο κίνημα της εργατικής τάξης την αναγκαιότητα της συγκέντρωσης δυνάμεων για την ανατροπή.

Τρίτο, να μην παγιδευτεί ο λαός στα ψεύτικα διλήμματα και στις αναμορφώσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Καταγράφονται προσπάθειες «φτιασιδώματος» με παλιά και νέα υλικά, για να διοχετευτεί η αγανάκτηση σε ακίνδυνες λύσεις. Ειδικά σε περιόδους πολεμικής προετοιμασίας, διαχρονικό στοιχείο είναι η καταστολή του «εσωτερικού ταξικού εχθρού». Σε τέτοιες περιόδους, ακροδεξιές ή φασιστικές δυνάμεις γίνονται «χρήσιμα εργαλεία», «αγκαλιάζονται» από την αστική δημοκρατία, ως «ακόμη ένα κόμμα», ξεπλένοντας τα εγκλήματα του ναζισμού - φασισμού, και στο όνομα της ανιστόρητης εξίσωσής τους με τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Τα αστικά επιτελεία θεωρούν ότι στις σημερινές αβέβαιες συνθήκες είναι βασικός όρος σταθεροποίησης του συστήματος να μη συναντηθεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση με την επαναστατική ανατρεπτική ιδεολογία.

Ολη μας η καθημερινή δράση πρέπει να καταλήγει στη συγκεκριμένη διέξοδο που προτείνουν οι κομμουνιστές. Στα ντοκουμέντα του Συνεδρίου μας υπογραμμίζουμε «το μεγαλύτερο καθήκον για κάθε κομμουνιστή είναι η επαναστατική ανατροπή της βαρβαρότητας της καπιταλιστικής εξουσίας, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Ιδιαίτερα σε συνθήκες όπως οι σημερινές, χρειάζεται με θάρρος να απαντούμε στην ερώτηση: «Ποια είναι τα καθήκοντα των κομμουνιστών σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής;».

Στο Πρόγραμμα του Κόμματος σημειώνουμε ότι το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

Να γίνουμε πιο ικανοί να πείθουμε για την προοπτική, τον σκοπό της πάλης μας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, μια κοινωνία όπου η εργασία παύει να είναι μισθωτή σκλαβιά, όπου ο εργάσιμος χρόνος μειώνεται, η ανεργία γίνεται παρελθόν, η υγεία και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς είναι πραγματικότητα και αναπτύσσονται ολόπλευρα οι ανθρώπινες ικανότητες, χωρίς τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Μια κοινωνία που συνοψίζεται στη φράση: «Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Αυτό είναι που προτείνουμε ως δρόμο προς τον λαό: Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ, να δυναμώσει ο οργανωμένος αγώνας, να γίνει η λαϊκή αμφισβήτηση συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου. Να μη χαθεί άλλος χρόνος σε εναλλαγές διαχείρισης, αλλά να ανοίξει ένας άλλος δρόμος, υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, για να σταματήσει η βαρβαρότητα που γεννάει κρίσεις και πολέμους και να ζήσει ο άνθρωπος με βάση τις πραγματικές δυνατότητες του 21ου αιώνα.