Το αίμα κυλά ποτάμι στα 4 χρόνια που εκτυλίσσεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία.

Το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια:

• Αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες του, απορρίπτοντας προσχήματα των δύο πλευρών της σύγκρουσης.
• Ηγείται των λαϊκών κινητοποιήσεων ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.
• Σε διεθνές επίπεδο συντονίζει τη δράση του με δεκάδες ΚΚ και δυναμώνει τις σχέσεις του με εκείνα τα ΚΚ που χαράζουν επαναστατική γραμμή, ανατροπής του καπιταλισμού, ο οποίος τρέφεται από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο.

Σε γενικές γραμμές όλοι γνωρίζουμε πως στα 4 αυτά χρόνια η Ρωσία, αφού νωρίτερα προσάρτησε την Κριμαία, κατάφερε να καταλάβει το 20% των εδαφών της Ουκρανίας (στις περιοχές Λουγκάνσκ, Ντονιέτσκ, Ζαπορίζια, Χερσόνα). Στην αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» έχει αναδειχθεί η σημασία αυτών των αλλαγών για Αζοφική, Μαύρη Θάλασσα, όπως και οι σχεδιασμοί της ρωσικής αστικής τάξης, που ντύνονται με τον κάλπικο μανδύα του «αντιφασισμού».

Γνωρίζουμε επίσης πως μετά την εκλογή Τραμπ κατά διαστήματα πραγματοποιούνται με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία.

Το άρθρο αυτό δεν θα σταθεί σε περισσότερες λεπτομέρειες για τα παραπάνω. Σκοπός του είναι να αναδειχθούν, έστω σκιαγραφώντας, ορισμένες εξελίξεις και διεργασίες στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, που παραμένουν συνήθως μακριά από τους φακούς της δημοσιότητας ή παρουσιάζονται αποσπασμένα.

Πίσω από τις τυμπανοκρουσίες για τις στρατιωτικές επιτυχίες στο ουκρανικό μέτωπο, την αντοχή της ρωσικής οικονομίας σε συνθήκες «δυτικών» κυρώσεων, κρύβονται πολλές και σημαντικές ήττες που γνώρισε η αστική τάξη της Ρωσίας σε διάφορα επίπεδα.

Ας μην ξεχνάμε πως μόνο μια πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι η απόκτηση νέων εδαφών. Υπάρχουν κι άλλες, που καθορίζουν την κερδοφορία των μονοπωλίων της μιας ή άλλης πλευράς, όπως ο έλεγχος των δρόμων μεταφοράς των εμπορευμάτων, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, η πρόσβαση σε σπάνιες γαίες, ορυκτό πλούτο κ.ο.κ.

Βλέπουμε πως στα 4 χρόνια του πολέμου η ρωσική αστική τάξη έχασε σημαντικό έδαφος με τις εξελίξεις σε Συρία και Βενεζουέλα.

Ακόμη και στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, που η αστική τάξη της Ρωσίας τα αντιμετωπίζει ως τη δική της «πίσω αυλή», γνώρισε τον περιορισμό της πολιτικο-στρατιωτικής επιρροής της.

Η άρνησή της να στηρίξει την Αρμενία στον πόλεμο για το Ναγκόρνο Καραμπάχ με το Αζερμπαϊτζάν, που φανερά στήριξαν Τουρκία και Ισραήλ, οδήγησε όχι μόνο σε μια ανθρωπιστική τραγωδία, με την εκδίωξη 100 χιλιάδων Αρμενίων από τις εστίες τους, αλλά και στη σημαντική αποδυνάμωση της επιρροής της ρωσικής αστικής τάξης στον Καύκασο.

Κερδισμένες βγήκαν η αστική τάξη της Τουρκίας, καθώς και οι ΗΠΑ, που απέκτησαν τον «διάδρομο Τραμπ», όπως ονομάστηκε το στενό πέρασμα από το οποίο περνά μια από τις διαδρομές του κινεζικού δρόμου εμπορίου προς την Ευρώπη μέσω της Αρμενίας. Με το ταξίδι που έκανε σε Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν πριν λίγες μέρες ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Βανς, «μάρκαρε» ακόμη βαθύτερα την επιρροή των ΗΠΑ στον Καύκασο.

Στην Κεντρική Ασία (Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν) τόσο η Κίνα, αλλά κυρίως η Τουρκία και μέσω αυτής ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλιστικός άξονας συρρίκνωσαν τη ρωσική επιρροή, προωθώντας την πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία των τουρκογενών χωρών.

Τέτοιες ενώσεις, που η Ρωσία ως «ατμομηχανή» είχε συγκροτήσει στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, όπως Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα, Οργανισμός του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας, έχουν μείνει κενό γράμμα.

Αυτοτελή διείσδυση, μετά τη Βρετανία, επιχειρούν οι ΗΠΑ, έχοντας «βάλει στο μάτι» τις σπάνιες γαίες (Καζακστάν), τον χρυσό (Ουζμπεκιστάν) και τα αποθέματα φυσικού αερίου (Τουρκμενιστάν), καθώς και την γρήγορα αυξανόμενη σημασία του «Μεσαίου Διαδρόμου», ως στρατηγική αρτηρία εμπορίου και Ενέργειας από και προς την Κίνα. Στα τέλη του 2025 ο Τραμπ δέχτηκε στον Λευκό Οίκο ταυτόχρονα τους Προέδρους των 5 χωρών της Κεντρικής Ασίας...

Η πρόσφατη εμπλοκή της Ινδίας στην κατάσχεση πετρελαιοφόρων του λεγόμενου σκιώδους ρωσικού στόλου είναι ίσως ένα σημάδι πως και η «μάχη για την Ινδία», ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία - Κίνα, μπορεί να χαθεί, παρά την τεράστια εξάρτηση της Ινδίας από ρωσικό στρατιωτικό εξοπλισμό και τη φθηνότερη Ενέργεια.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται διαμάχη ανάμεσα στους «πύργους του Κρεμλίνου»: Αυτούς που ενδιαφέρονται να κλείσει άμεσα το μέτωπο στην Ουκρανία και η Ρωσία να αποκαταστήσει σχέσεις με τις ΗΠΑ κι εκείνους που στηρίζουν τη βαθύτερη σύνδεση με την Κίνα. Ετσι, π.χ. ο υπουργός Εξωτερικών Σ. Λαβρόφ εκτίμησε πρόσφατα πως οι ΗΠΑ δεν σέβονται καμία συμφωνία και δεν τις τηρούν, για να διορθωθεί στη συνέχεια από τον Ντμ. Πεσκόφ, γραμματέα Τύπου του Βλ. Πούτιν, που μεταξύ άλλων επιβεβαίωσε πως η Ρωσία έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις διευθέτησης των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, όπως π.χ. τη συμφωνία της για την επανασύνδεσή της με το δολάριο. Σε ρόλο άτυπου υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας φιγουράρει ο μεγαλοεπενδυτής Κ. Ντμίτριεφ, αμερικανο-σπουδαγμένος και με θητεία, μεταξύ άλλων, στην αμαρτωλή Goldman Sachs...

Οι διεργασίες τρέχουν κι είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του εθνικιστή ακροδεξιού φιλοσόφου Αλ. Ντούγκιν, επικεφαλής σχολής σε δημόσιο πανεπιστήμιο, που φέρει το όνομα του φασίστα φιλοσόφου Ιβάν Ιλίν. Δηλώσεις που έγιναν μέσα σε 10 μέρες και μοιάζουν με «εκκρεμές».

Ετσι, ο Ντούγκιν αρχές Φλεβάρη 2026 έγραφε: «Οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ της Ευρώπης είναι πολιτικοί αντίπαλοι του Ντόναλντ Τραμπ και ενδιαφέρονται για την παράταση του πολέμου. Στόχος τους είναι να σύρουν τις ΗΠΑ σε μια παρατεταμένη σύγκρουση και να αποτρέψουν τον τερματισμό της. Eάν ο Τραμπ ενεργήσει ορθολογικά και οικοδομήσει μια νέα παγκόσμια τάξη μεγάλων δυνάμεων, έχει λίγους συμμάχους. Και σύμφωνα με αυτή τη λογική, η Ρωσία θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος σύμμαχος - υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από τη σύγκρουση και θα απέχουν από περαιτέρω κλιμάκωση»¹.

Ο ίδιος στα μέσα Φλεβάρη 2026 σημείωνε: «Μπορεί να δηλωθεί με κάποια βεβαιότητα ότι η πολιτική των ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο έχει απομακρυνθεί πολύ από τα επαναστατικά σχέδια MAGA και πλησιάζει περισσότερο το ριζοσπαστικό όραμα των νεοσυντηρητικών και των ατλαντικών ρεαλιστών. Με τις θέσεις με τις οποίες ο Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη προεδρική του θητεία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τη δυνατότητα να συμφωνήσουν σε νέα θεμέλια για την παγκόσμια τάξη. Επιπλέον, εμείς, ο Βανς, ο ίδιος ο Τραμπ και ο Ρούμπιο συμφωνούμε ότι η παλιά φιλελεύθερη, παγκοσμιοποιημένη, βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη δεν υπάρχει πλέον. (...) Ταυτόχρονα, ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο στο πολιτικό σύστημα αυξήθηκε (...) Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό δεν έχει επηρεάσει μόνο τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει επίσης στραφεί σε νεοσυντηρητικές στρατηγικές (ουσιαστικά σε μια προσπάθεια να σώσει τη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο) σε όλους τους άλλους τομείς: Πίεση στις BRICS, επιθέσεις στο Ιράν, απαγωγή του Μαδούρο και αυξημένη πίεση για κυρώσεις στη Ρωσία. Και τώρα, στη Διάσκεψη του Μονάχου, ο Μάρκο Ρούμπιο εκφράζει ένα πρόγραμμα ενός νέου Ατλαντισμού - λιγότερο φιλελεύθερου και πιο ρεαλιστικού, αλλά παρ' όλα αυτά... Είναι ακόμα ο ίδιος παλιός μονοπολικός κόσμος - και σίγουρα όχι μια νέα παγκόσμια τάξη μεγάλων δυνάμεων»².

Αυτές οι δηλώσεις ενός από τους ιδεολόγους της ρωσικής αστικής τάξης περιγράφουν γλαφυρά τον κυκεώνα διλημμάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κυρίαρχοι κύκλοι στη Ρωσία.

Ανάλογη διαπάλη με αυτή στους κόλπους της αστικής τάξης της Ρωσίας εμφανίζεται τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της ΕΕ, καθώς και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Σε πρόσφατο άρθρο³ αναδείχθηκαν πλευρές της σύγκρουσης των ΗΠΑ με την ΕΕ, η διαπάλη ανάμεσα στα μονοπώλια των δύο πλευρών για μερίδια των αγορών, καθώς και για διαφορετικές στρατηγικές που είχαν την προηγούμενη περίοδο στην αντιμετώπιση της Ρωσίας, στον πόλεμο στην Ουκρανία κ.ά., που έφτασαν σε «σημείο βρασμού» με την απροκάλυπτη επιδίωξη των ΗΠΑ να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικών μέσων, όπως και με τις διάφορες «υποθέσεις εργασίας» σχετικά με «ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ».

Η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Ρούμπιο, στη Σύνοδο για την Ασφάλεια στο Μόναχο, χαρακτηρίστηκε από κάποιους ως «βετζετέριαν», σε σχέση με την περσινή «ανθρωποφαγική» του αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς, που είχε ανοίξει μεγάλο μέρος της ιδεολογικοπολιτικής και γεωπολιτικής αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με την ΕΕ.

Αντίθετα, φέτος ο Ρούμπιο έθεσε μόλις μέρος της ιδεολογικοπολιτικής ατζέντας του Τραμπ, που έρχεται σε αντίθεση με πλευρές της πολιτικής των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, όπως π.χ. την αντίθεση με τις λεγόμενες «πράσινες πολιτικές για την κλιματική αλλαγή», ή το Μεταναστευτικό, αλλά την ίδια ώρα διαβεβαίωσε τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές πως «το πεπρωμένο μας θα είναι πάντα συνυφασμένο με το δικό σας (...) Το τέλος της διατλαντικής εποχής δεν είναι ούτε στόχος μας ούτε επιθυμία μας».

Μπορεί οι ηγέτες της ΕΕ μετά τη συγκεκριμένη ομιλία του Ρούμπιο, που έγινε λίγο πριν τη νέα επικείμενη επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, να δήλωσαν «ανακουφισμένοι», αλλά οι αντιθέσεις τους δεν έχουν πάει καθόλου περίπατο. Είναι εδώ!

Οποιαδήποτε στιγμή, μπορεί και να αναταράξουν τις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ.

Το θύμισε λίγες μέρες μετά ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ε. Μακρόν, που προέβλεψε άμεση σύγκρουση με ΗΠΑ στα ζητήματα της τεχνολογίας, ενώ κι ο Ρούμπιο έστειλε αμέσως μετά την ομιλία του διπλό μήνυμα προς ΕΕ και Ρωσία, επισκεπτόμενος την Ουγγαρία, από τη μια για να στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν, που θεωρείται «μαύρο πρόβατο» στους ηγετικούς κύκλους της ΕΕ, κι από την άλλη υπογράφοντας συμφωνίες ώστε οι ΗΠΑ να κερδίσουν μέρος της αγοράς πυρηνικής ενέργειας της χώρας, όπου έως τώρα κυριαρχεί η ρωσική Rosatom...

Βαθιές διεργασίες, όμως, φαίνεται πως διαγράφονται και στους κυρίαρχους κύκλους της αστικής τάξης της Κίνας, που μπορεί να αξιοποιεί τα τελευταία χρόνια τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως «αερόσακο» προφύλαξης για την ίδια και παράτασης της έναρξης μιας μετωπικής σύγκρουσής της με τις ΗΠΑ, αλλά κι αυτή μετρά απώλειες από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Δεν είναι μόνο οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα, αλλά και οι εξελίξεις στον Παναμά, όπου οι ΗΠΑ ανέκτησαν τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών της διώρυγας, που απέσπασαν από κινεζικό μονοπώλιο. Τα σύννεφα του πολέμου συσσωρεύονται πάνω από έναν άλλο σύμμαχο της Κίνας, το Ιράν, ενώ η εξαΰλωση του διεθνούς δικαίου από τις ΗΠΑ προτάσσει το ζήτημα εάν οι ένοπλες δυνάμεις της Κίνας είναι σε θέση να προστατέψουν τις επενδύσεις των κινεζικών μονοπωλίων εκτός συνόρων, αν μπορούν να στηρίξουν στρατιωτικά συμμάχους τους, κι αν μπορούν με πολεμικά μέσα να προσαρτήσουν την Ταϊβάν, το νησί «Μέκκα» των σύγχρονων ημιαγωγών, όπου παράγεται το 90% των πιο προηγμένων ημιαγωγών παγκοσμίως και είναι ναυτικός δίαυλος.

Η πολιτικο-στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ στην Ταϊβάν, που η Κίνα θεωρεί αναπόσπαστο έδαφός της, καθώς και οι δηλώσεις της Σανάε Τακαΐτσι, πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, πως η χώρα της θα ενεργοποιούσε τις ένοπλες δυνάμεις της σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης κατά της Ταϊβάν, όπως και ευρύτερα η σχεδιαζόμενη πορεία στρατιωτικοποίησης της Ιαπωνίας, τα «θερμά επεισόδια» στις θάλασσες με Ιαπωνία και Φιλιππίνες, είναι γεγονότα που επιταχύνουν διεργασίες στους κόλπους της αστικής τάξης της Κίνας.

Σε αυτές τις συνθήκες και λίγο πριν τις πρόσφατες εκκαθαρίσεις στα υψηλότερα κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας, σε άρθρο του ο Σι Τζινπίνγκ, Πρόεδρος της Κίνας, πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής και ΓΓ του ΚΚΚ, πρόβαλε το σύνθημα της «αυτοεπανάστασης», δίνοντας έμφαση στην κάθαρση από τη διαφθορά στις ένοπλες δυνάμεις, που διαπλέκονται με τις εταιρείες της πολεμικής βιομηχανίας.

Ακολούθησε η σύλληψη του αντιπροέδρου της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, Ζανγκ Γιουσιά, δεύτερου υψηλότερου αξιωματικού του κινεζικού στρατού, που βρίσκεται υπό έρευνα για «σοβαρές πειθαρχικές και παράνομες πράξεις», ενώ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, Λιου Ζενλί, βρίσκεται επίσης υπό έρευνα για «σοβαρές παραβιάσεις της πειθαρχίας».

Πλέον, από τα 7 μέλη της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, μόλις ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Ζανγκ Σενμίν, υπεύθυνος για τη διερεύνηση της διαφθοράς, έχουν απομείνει στις θέσεις τους.

Να σημειωθεί ακόμη πως κατά την περίοδο που ακολούθησε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΚ, από το 2023 έως το 2025, περισσότεροι από 50 υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι «ξηλώθηκαν», μεταξύ αυτών οι επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων, της Πολεμικής Αεροπορίας, του Ναυτικού, των Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων, της στρατιωτικής αστυνομίας και αρκετών επιχειρήσεων της αμυντικής βιομηχανίας.

Ακόμη και ο υπουργός Αμυνας Λι Σανγκφού συνελήφθη.

Σε «δυτικά» ΜΜΕ γράφτηκε πως ο Ζανγκ Γιουσιά συνελήφθη γιατί έδωσε στοιχεία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Κίνας στις ΗΠΑ, ενώ υποστηρίχθηκε πως υπήρξαν και κινήσεις σημαντικών στρατιωτικών σωμάτων, κάτι που παρέπεμπε σε πραξικόπημα κατά της κινεζικής πολιτικής ηγεσίας.

Οι περισσότεροι αναλυτές, ωστόσο, συνδέουν τις εξελίξεις στους κόλπους της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας της Κίνας με την ανάγκη ανάδειξης νέων στρατιωτικών στελεχών, που έχουν ενσωματώσει την εμπειρία των σύγχρονων μεθόδων διεξαγωγής του 4χρονου πολέμου στην Ουκρανία, ικανών μέσα στο 2026 να οργανώσουν και υλοποιήσουν με επιτυχία στρατιωτικές επιχειρήσεις των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων.

Διάφοροι, μάλιστα, υπαινίσσονται πως μια κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν θα μπορούσε να συμβεί ήδη τον Νοέμβριο, μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, μιας και υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο πολιτικής κρίσης στις ΗΠΑ, σε περίπτωση μη αναγνώρισης των αποτελεσμάτων από τους Ρεπουμπλικάνους ή τους Δημοκρατικούς, και ο Τραμπ δεν θα είχε χρόνο για την Ταϊβάν^4,5.

Οι εξελίξεις στα ισχυρότερα κέντρα του σημερινού ιμπεριαλιστικού κόσμου είναι ραγδαίες, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Ο 4χρονος πόλεμος στην Ουκρανία ρίχνει τη σκιά του στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς σε Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική, Αρκτική, αναδεικνύοντας την παγκόσμια κλίμακα της διαπάλης για πρώτες ύλες, Ενέργεια, σπάνιες γαίες, δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων, μερίδια αγορών, γεωπολιτικά στηρίγματα.

Ολες οι καπιταλιστικές οικονομίες, παρά την ωραιοποίηση μεμονωμένων πλευρών, έρχονται αντιμέτωπες με μεγάλα προβλήματα, προμηνύοντας νέα βαθύτερη οικονομική κρίση, καθώς και γενίκευση των πολεμικών εστιών, με τη χρήση προηγμένων όπλων, ακόμη και πυρηνικών, παρά τις «ειρηνευτικές συνομιλίες» και τις πιθανές προσωρινές συμφωνίες τους.

Η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, όπως και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μπλοκ, τόσο του ευρωατλαντικού (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ), όσο και του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού, όπου ηγούνται Κίνα και Ρωσία, έχει βάσεις στα διαφορετικά συμφέροντα ισχυρών μονοπωλίων, που σπρώχνουν στη μια ή άλλη διάταξη ή αναδιάταξη των συμμαχιών.

Σ' αυτές τις συνθήκες είναι παραπλανητική η προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ και των προσκείμενων ΜΜΕ να παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη κατάσταση «απάνεμου λιμανιού» για τη χώρα μας, εξαιτίας της συμφωνίας με την αμερικανική «Chevron», που δήθεν εξασφαλίζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ειρήνη.

Αγνοείται το πρόσφατο παζάρι για τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας, ανάμεσα σε Τραμπ, Πούτιν και Ζελένσκι, με τον Αμερικανό Πρόεδρο να διευκρινίζει πως άσχετα από το πού θα κατακάτσει η συνοριακή γραμμή στον πόλεμο, οι ΗΠΑ και τα μονοπώλιά τους «μεζέ θα πάρουν».

Καμιά σιγουριά και ασφάλεια δεν παρέχουν στον ελληνικό λαό τέτοιες συμφωνίες, αντίθετα κρύβουν τεράστιους κινδύνους, ενώ τα μονοπώλια θα κερδοφορούν και ο πλούτος, που παράγουν οι εργαζόμενοι κι ο οποίος κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τις λαϊκές ανάγκες, τώρα θα αυγατίζει τον πλούτο των λίγων.

Οπως επικίνδυνη είναι και η πολυδιαφημισμένη μετατροπή της χώρας σε εμπορικό και ενεργειακό «κόμβο», που στηρίζουν όλα τα αστικά κόμματα και το ΚΚΕ απορρίπτει και αποκαλύπτει τις επικίνδυνες διαστάσεις του.

Τέτοια ήταν η Ουκρανία με οδυνηρά αποτελέσματα για τον λαό της. Τώρα μπλέκεται και η χώρα μας βαθύτερα στους ανταγωνισμούς, όπως φάνηκε και με την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας και την ανταλλαγή ανακοινώσεων των πρεσβειών τους για τον Πειραιά, που προφανώς και δεν θα μείνουν εκεί.

Πολύ περισσότερο δεν εξασφαλίζει καμία ασφάλεια στον λαό η συμμετοχή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ, η εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ και η αποστολή ελληνικών στρατευμάτων σε Γάζα, Σαουδική Αραβία, Ερυθρά Θάλασσα, Βαλκάνια κ.ο.κ. για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των συμμάχων της. Αντίθετα, αυτή η εμπλοκή όπως και οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις στη χώρα στοχοποιούν τον λαό μας, κλιμακώνουν τους κινδύνους.

Με την πείρα των 4 χρόνων του πολέμου στην Ουκρανία, βλέποντας και τα σημάδια της νέας καταιγίδας των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων που έρχεται, πρέπει να δυναμώσουμε την πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, για να διαμορφωθούν συνθήκες ώστε ο λαός μας να ξεμπερδέψει με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Παραπομπές:

1. «Γιατί ο σύμμαχος του Ντόναλντ Τραμπ δεν βρίσκεται στην Ευρώπη, αλλά στη Μόσχα;», https://www.geopolitika.ru, 6/2/2026

2. «Ντούγκιν: Οι ΗΠΑ επιστρέφουν στο δόγμα ενός μονοπολικού κόσμου», https://eadaily.com/ru, 16/2/2026

3. «Επώδυνες αναταράξεις στις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ: Μαχαιρώματα για τα κέρδη των εκμεταλλευτών», «Ριζοσπάστης», 12/1/2026

4. «Ενα καθεστώς "αυτοεπανάστασης": Γιατί ο Xi Jinping αλλάζει την ηγεσία του κινεζικού στρατού», άρθρο στο https://www.forbes.ru, 28/1/2026

5. «Ο καθηγητής Ζντάνοφ παρουσιάζει τις διάφορες εκδοχές των αλλαγών στην κορυφή του κινεζικού στρατού». Δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Συντονιστικού Συμβουλίου Γενικών Εισαγγελέων των Κρατών Μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, https://ksgp.org/, 6/2/26