«Εδώ, στους δρόμους της Καισαριανής που έσταζε το ηρωικό αίμα των συντρόφων. Εδώ, μπροστά στο Σκοπευτήριο που στέκει και θυμίζει. Εδώ, τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, τα χνάρια των 200, γίνονται πυξίδα για κάθε νέο κομμουνιστή και κομμουνίστρια, μέλος της ΚΝΕ.

Χρέος μας, να διαδοθεί η ιστορική αλήθεια σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, σε κάθε σχολείο και σχολή. Να λοιπόν τι νιώθουμε σήμερα: Ευθύνη!».

Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε την κεντρική ομιλία στη συγκέντρωση ο Βαγγέλης Μαγνήσαλης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Αττικής της Οργάνωσης, σηματοδοτώντας τη στάση της ΚΝΕ μπροστά στην αποκάλυψη των φωτογραφιών - ντοκουμέντων.

Και σημείωσε μεταξύ άλλων:

«200 πρωτοπόροι κομμουνιστές, αγωνιστές του λαού μας, πάλευαν με τον θάνατο, τραγουδώντας.

Επεσαν έως τον τελευταίο με το κεφάλι ψηλά.

Και ύστερα, στη διαδρομή προς το νεκροταφείο, το αίμα έτρεχε ποτάμι στους δρόμους της Καισαριανής.

Χάραζε σε όλη τη διαδρομή μια κόκκινη, αιμάτινη γραμμή!

Αυτή η ισχυρή γραμμή, χαραγμένη με το αίμα και τους αγώνες, ήταν και παραμένει το όριο που ξεχωρίζει δύο διαφορετικούς κόσμους.

Τον κόσμο της εκμετάλλευσης, τον καπιταλισμό, που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο, που δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα για το κέρδος.

Και από την άλλη τον κόσμο που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές, δίνοντας ακόμα και τη ζωή του για να υπερασπίσει το δίκιο.

Αυτό είναι το ίχνος της ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις.

Ποτέ και πουθενά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου.

Και κάθε παραβίαση αυτής της κόκκινης γραμμής που χωρίζει τα συμφέροντά τους είναι πάντα σε βάρος του λαού.

Αυτό φάνηκε και την περίοδο της Κατοχής, αφού δεν στάθηκαν όλοι στην ίδια πλευρά.

Ηδη από τα προηγούμενα χρόνια, με τη δικτατορία του Μεταξά, πολλοί κομμουνιστές βρίσκονταν φυλακισμένοι.

Απαίτησαν να σταλούν να πολεμήσουν στο μέτωπο, αλλά η δικτατορία τούς παρέδωσε σιδεροδέσμιους στους κατακτητές.

Την ίδια ώρα, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας είτε έφυγε στο εξωτερικό είτε συνεργάστηκε με τους ναζί.

Αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ότι ακόμα και σε δύσκολες ή κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας δεν μπορεί να υπάρχει καμία "εθνική ενότητα".

Συμπέρασμα χρήσιμο και καθοριστικό και για τα όσα ζούμε σήμερα, που τα σύννεφα του πολέμου απλώνουν στη γειτονιά μας, που οι κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ θέλουν να μας καλλιεργήσουν την κουλτούρα πολέμου, να χύσουμε το αίμα μας για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».

Στάθηκε δε στο «τι άνθρωποι ήταν αυτοί;», τονίζοντας:

«Η απάντηση βρίσκεται μπροστά μας. Δίπλα στα ονόματα υπάρχει πλέον και το πρόσωπό τους... Ηταν οι άνθρωποι της εποχής τους.

Απλοί άνθρωποι της δουλειάς, σιδεράδες, οικοδόμοι, μαθητές, που έγιναν σύμβολα ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ανθρωποι που δήλωσαν "παρών" στο κάλεσμα της εποχής τους.

Μα κάθε εποχή γεννά τον δικό της ηρωισμό, από όσους πάνε κόντρα στο ρεύμα, όσους επιμένουν να βγάζουν συμπεράσματα από την Ιστορία, δεν υποτάσσονται στο "δεν αλλάζει τίποτα", παλεύουν για να αλλάξουν τα πάντα.

Ετσι, οι 200 δεν ήταν μονάδες, αλλά ηγέτες, συνδικαλιστές εργάτες, που γεννήθηκαν μέσα στον λαό.

Κάθε λεπτομέρεια του βιογραφικού τους, κάθε σπιθαμή της ιστορίας τους, είναι μια σελίδα της πάλης του Κόμματός μας».

Επεσήμανε ότι ήδη από τον Φλεβάρη του 1943 «ο Κόκκινος Στρατός με τη νίκη στο Στάλινγκραντ περνούσε στην αντεπίθεση. Οι ναζί έβλεπαν ότι η αντίστροφη μέτρηση θα ξεκινούσε, όμως, ως κομμάτι του συστήματος, δεν ξεχνούσαν ποιος είναι ο ταξικός αντίπαλος.

Ο στόχος τους ήταν να αντιμετωπιστεί το ΚΚΕ και το μεγάλο του κύρος στον λαό. Να τρομοκρατήσουν και να καθαρίσουν το έδαφος για την επόμενη μέρα.

Ομως απέτυχαν, και όπως είπε ένας μαθητής που αυτές τις μέρες μάθαινε πρώτη φορά την ιστορία των 200, "νόμιζαν ότι τους σκότωσαν, όμως τους έκαναν αθάνατους, και σήμερα όλη η Ελλάδα μιλάει γι' αυτούς!"».

Πρόσθεσε ότι «η εκτέλεσή τους δεν ήταν ένα τυφλό αντίποινο, αλλά μια ταξική, συνειδητή επιλογή με προοπτική.

Συνειδητή όμως ήταν και η επιλογή των 200. Ηξεραν ότι η θυσία τους δεν πάει χαμένη. Ηξεραν ότι το αίμα τους θα γίνει λίπασμα για να δυναμώσουν νέες γενιές κομμουνιστών και νέοι αγώνες.

Ετσι, στα τελευταία σημειώματα δεν αποχαιρετούσαν απλά, αλλά δίνανε σινιάλο για το μέλλον.

"Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει... Καλώ την αδερφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ", γράφει ο Σάββας Σαββόπουλος.

"Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ...", γράφει ο Μήτσος Ρεμπούτσικας».

Με αφορμή δε τα όσα έχουν ακουστεί αυτές τις μέρες από τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, σχολίασε ότι κάποιοι «επιχειρούν να τους μετατρέψουν σε κάποια "αβλαβή εικονίσματα", όπως σημείωνε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Ομως δεν θα τους περάσει!

Προσβάλλουν τους νεκρούς, αποσυνδέοντας τη θυσία τους από τον σκοπό τους. Γιατί οι 200 δεν ήταν γενικά αντιστασιακοί, δεν ήταν γενικά πατριώτες, έδιναν νόημα και περιεχόμενο σε αυτήν τους τη δράση.

Ηταν κομμουνιστές, γι' αυτό η αντίστασή τους και ο πατριωτισμός τους ξεκινούσε πολύ πριν την επιβολή της ναζιστικής κατοχής.

Και η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας είναι όρος για να βγάζουμε συμπεράσματα από την Ιστορία.

Συμπεράσματα που μπορούν να σφυρηλατούν την πραγματική ενότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, την κοινωνική συμμαχία απέναντι στο κεφάλαιο και στην εξουσία του».

Κλείνοντας τόνισε:

«Οι 200 δεν μας ζητάνε να τους τιμήσουμε. Μας ζητάνε να συνεχίσουμε. Μας ζητάνε να νικήσουμε!».