«Το πρώτο είναι ότι στα μάτια τα δικά μου αποτελούν τη μετάβαση από το μυθικό και το μεταφυσικό στη ζωντάνια. Μέχρι πριν την εμφάνιση των φωτογραφιών, είχαμε δεκάδες - εκατοντάδες τραγούδια, είχαμε ταινίες, είχαμε ντοκιμαντέρ, είχαμε άπειρη βιβλιογραφία, άρθρα, παρεμβάσεις, δεν είχαμε όμως εικόνα. Η εικόνα ήταν το χαρακτικό του Τάσσου. Και, ξαφνικά, εμφανίζονται αυτοί οι τύποι να περπατάνε ένα πρωινό στην Καισαριανή, σαν να έχουν πάει βόλτα στο πάρκο της...
Το δεύτερο είναι η αντανάκλαση, μέσα σε αυτές τις φωτογραφίες, του ψυχικού σθένους, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ηθικής ανάτασης, που αποτελούν χαρακτηριστικά των κομμουνιστών. Δεν θα έλεγα μόνο αυτών, αλλά κυρίως αυτών.
Και τρίτον, για να το συνδυάσουμε και με όλα αυτά τα ζοφερά και δυστοπικά τα οποία συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως, και κυρίως σε αυτό που αποκαλούμε συλλογική ρήση, είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί σε αυτές τις άθλιες, απαράδεκτες θεωρίες των "δύο άκρων" και του "τέλους της Ιστορίας".
Τα "δύο άκρα" είναι από τη μια μεριά οι αγέρωχοι 200 και απ' την άλλη μεριά οι εκτελεστές. Αυτούς λοιπόν θέλουν να τους εξισώσουν.
Τα "δύο άκρα" είναι τα 27 εκατομμύρια Σοβιετικών πολιτών και στρατιωτών τα οποία θέλουν να εξισώσουν με τους χιτλερικούς εισβολείς. Αυτό λοιπόν πρέπει να πάει στον απόπατο, στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Και είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση.
Θέλω να είστε βέβαιοι ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».