«Θα ρισκάρει η Ελλάδα τις κατακτήσεις της για να μετατραπεί σ' ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα σε αχαρτογράφητα διεθνή νερά;». Αυτό το αμίμητο «δίλημμα» θέτει η κυβέρνηση ως βασικό άξονα στην προσπάθεια εγκλωβισμού του λαού, όπως το περιέγραψε προχτές ο πρωθυπουργός. Αλήθεια, για ποιες κατακτήσεις μιλάνε; Για τη 13ωρη δουλειά; Για τους μισθούς που δεν φτάνουν ούτε έως τις 20 του μήνα; Για τους τόπους δουλειάς - κρεματόρια; Για την εμπορευματοποιημένη Υγεία, τις «απελευθερωμένες» συγκοινωνίες, τις υποδομές στο ζύγι «κόστους - οφέλους», όπου οι λαϊκές ανάγκες θυσιάζονται για τα κέρδη του κεφαλαίου; `Η μήπως τις μεγάλες «κατακτήσεις» της εμπλοκής στα ευρωατλαντικά σχέδια, με τελευταία τη συμμετοχή στον κατοχικό στρατό που θα εκστρατεύσει στη Γάζα; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, στα «αχαρτογράφητα νερά» πώς πάει η χώρα; Την παίρνει το ρεύμα ή την πλοηγούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι ΝΑΤΟικές και λοιπές «συμμαχικές» δεσμεύσεις, οι ευρωενωσιακές Οδηγίες και κατευθύνσεις, όλα αυτά δηλαδή που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως σταθερότητα, ενώ οδηγούν τον λαό σε νέες, μεγαλύτερες φουρτούνες;