ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΧΙΟ: Κατερίνα Πολυχρονάκη

Σάββατο 7 Φλεβάρη πρωί και η κίνηση στην Απλωταριά, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Χίου, συνεχίζεται στους ρυθμούς της καθημερινότητας, όμως η σκιά του προδιαγεγραμμένου εγκλήματος στο Μερσινίδι 11 μέρες μετά παραμένει βαριά, ασήκωτη, πνιγηρή...

Ο αέρας του Αιγαίου κουβαλά ένα «μούδιασμα» και την πικρή γεύση της αδικίας για τους 15 σκοτωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά από το Αφγανιστάν, που έγιναν θυσία στον βωμό της πολιτικής του κέρδους, η οποία μετατρέπει τις θάλασσες σε υγρά νεκροταφεία.

Κλιμάκιο του ΚΚΕ και της ΚΝΕ οργώνει το κέντρο της πόλης, μοιράζοντας την Ερώτηση που κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος προς τους υπουργούς Ναυτιλίας και Μετανάστευσης, με αίτημα τη διερεύνηση των πραγματικών συνθηκών του πολύνεκρου συμβάντος, σπάζοντας το τείχος της σιωπής, της διαστρέβλωσης και της παγωμένης «κανονικότητας» που προσπαθούν να επιβάλουν η κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης.

Η εξόρμηση με την ανακοίνωση ανά χείρας φωτίζει την ανάγκη διαρκούς πάλης απέναντι στη βαρβαρότητα, τη φωνή της συνείδησης που αρνείται να συνηθίσει την εικόνα των νεκρών παιδιών και τη μυρωδιά του θανάτου που ποτίζει το νερό. Γιατί πίσω από το αίμα και την αλμύρα κρύβεται η μήτρα που γεννά το κακό: Ο καπιταλισμός, το σύστημα του κέρδους, που σπέρνει τη φτώχεια, εξαπολύει πολέμους και θερίζει ανθρώπινες ζωές.

Στα τραπεζάκια της Απλωταριάς, η συζήτηση δεν μένει στην επιφάνεια.

Σε ένα από τα καφέ, μια νέα κοπέλα παίρνει την ανακοίνωση και η κουβέντα ανοίγει ακαριαία, γεμάτη γνήσια λαϊκή αγωνία. «Εδώ είναι το ζήτημα», λέει με ουσιαστική απορία στους συντρόφους. «Λέγονται πολλά. Αλλα από δω, άλλα από κει. Τι πραγματικά έγινε εκεί έξω; Γιατί δεν υπάρχει βίντεο;».

Αυτή η εύλογη απορία «δείχνει» προς τη συγκάλυψη που επιχειρείται. Αλήθεια, πώς γίνεται να αποδίδεται σε «τεχνική αστοχία» η απουσία οπτικοακουστικού υλικού από ένα πάνοπλο, υπερσύγχρονο σκάφος που αποτελεί «αιχμή του δόρατος» του Λιμενικού, όπως το ΠΛΣ 1077 (τύπου Watercat 2000 Patrol), που διαθέτει κάμερες νυκτός και θερμικές κάμερες; Πώς είναι δυνατόν να έχει βάση ο ισχυρισμός ότι σε ένα περιπολικό ανοιχτής θαλάσσης, εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα συστήματα επιτήρησης που διαθέτει η ΕΕ και η Frontex, «δεν λειτουργούσε καμία κάμερα» τη στιγμή της κρίσιμης επαφής;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα αμείλικτα ερωτήματα πολλά και αναπάντητα. Τι εντολές δόθηκαν στον κυβερνήτη και πώς είναι δυνατόν ενάμισι μίλι από τις ακτές της Χίου, αντί για διάσωση να γίνεται καταδίωξη; Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα οι διάλογοι με το κέντρο επιχειρήσεων; Γιατί η δουλεμπορική λέμβος που βυθίστηκε δεν έχει ανασυρθεί ακόμα, παρότι αποτελεί το βασικό πειστήριο; Γιατί καθυστερούν; Τι φοβούνται ότι θα αποκαλύψει η αυτοψία στο σκαρί της; Μήπως τα σημάδια της λαμαρίνας πάνω στο πλαστικό, που θα επιβεβαίωναν το έγκλημα;

Οι ίδιοι οι επιζώντες μιλούν για έναν εφιάλτη που ξεκίνησε «χωρίς προειδοποίηση», όταν βρέθηκαν ξαφνικά κάτω από την καρίνα του λιμενικού σκάφους, με αποτέλεσμα τους 15 νεκρούς και τους 24 τραυματίες. Το ίδιο αποκαλυπτικά είναι και τα πορίσματα της ιατροδικαστικής διερεύνησης, που διαπιστώνουν βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνθλίψεις κεφαλής και τραύματα στον θώρακα. Αυτά δεν είναι σημάδια πνιγμού, είναι σημάδια βίαιης σύγκρουσης, σημάδια που δείχνουν πως το σίδερο συνέθλιψε την ελπίδα για ζωή...

Το αφήγημα που προωθεί η κυβέρνηση, ότι το δουλεμπορικό έπεσε πάνω στο σκάφος του Λιμενικού, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος και μετουσιώνεται σε μια κυνική ομολογία ενοχής.

Μια ομολογία ενοχής που αποκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες του ξεριζωμού, οι οποίες δεν κρύβονται με τίποτα. Ο καπιταλισμός είναι αυτός που γεννά τη φτώχεια, ληστεύοντας τον πλούτο των λαών για λογαριασμό των μονοπωλίων, που πυροδοτεί τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ισοπεδώνοντας ολόκληρες χώρες για να μοιραστούν τα ενεργειακά κοιτάσματα και οι δρόμοι της μεταφοράς τους.

Από αυτήν τη λάσπη και το αίμα ξεκινούν οι ξεριζωμένοι. Και σε αυτήν τη λάσπη είναι βουτηγμένες σύγκορμες η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, πιστοί σημαιοφόροι των εγκληματικών σχεδιασμών του κεφαλαίου. Και ακριβώς πάνω σε αυτήν τη βάση «καρποφορούν» τόσο οι «επίσημες» διακρατικές δουλεμπορικές συμφωνίες, ανοιγοκλείνοντας την «κάνουλα» ανάλογα με τις «ανάγκες» των επιχειρηματικών ομίλων για φτηνό εργατικό δυναμικό, όσο και τα κυκλώματα των διακινητών, χαράσσοντας διαρκώς νέες αιματοβαμμένες θαλάσσιες οδούς.

Ανθρωποι που η φτώχεια τούς τσακίζει, που βλέπουν τα σπίτια τους να γίνονται ερείπια από τις βόμβες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των «συμμάχων» τους, στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα αναζητώντας τη ζωή. Και τι βρίσκουν; Το αντιδραστικό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, ένα έκτρωμα που νομιμοποιεί τον εγκλωβισμό και τη βία.

Αυτό το Σύμφωνο, που παζάρεψαν μαζί ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, είναι η «λυδία λίθος» της βαρβαρότητας, μετατρέποντας τα νησιά μας σε «αποθήκες ψυχών» και τους πρόσφυγες σε «υβριδικές απειλές» και «εργαλεία» γεωπολιτικού παζαρέματος. Που νομιμοποιεί τις επαναπροωθήσεις (pushbacks), ενισχύει τον ρόλο της Frontex και καθιερώνει την «αρχή της αλληλεγγύης» μόνο στα χαρτιά, ενώ στην πράξη επιβάλλει την καταστολή και τον εγκλωβισμό. Εξάλλου, η πολιτική της «ΕΕ - Φρούριο» το λέει ξεκάθαρα: «Αν δεν λογίζονται ως φτηνό εργατικό δυναμικό, κρατήστε τους μακριά με κάθε κόστος». Και το κόστος αυτό μετριέται σε ανθρώπινες ζωές στο Μερσινίδι, στην Πύλο, στα ανοιχτά της Κρήτης και όπου αλλού...

Η εξόρμηση συνεχίζεται και η «βεντάλια» της συζήτησης ανοίγει, αναδεικνύοντας τις βαθιές πληγές που αφήνει το σύστημα στη συνείδηση. Δεν είναι πάντα εύκολα τα πράγματα. Συναντάμε και την αντίδραση, ποτισμένη από το δηλητήριο της συστημικής προπαγάνδας. «Μάνες είναι αυτές που έβαλαν τα παιδιά τους στη βάρκα; Επιλογή τους ήταν», πετάει μια παρέα γυναικών.

Εκεί ακριβώς δίνεται η ιδεολογική μάχη. Οι σύντροφοι σταματούν, εξηγούν με ψυχή, παλεύουν ενάντια στην κανονικοποίηση του φρικαλέου. Ποια «επιλογή» έχει μια μάνα που τρέχει να σώσει το παιδί της από τις βόμβες και την πείνα; Η προσπάθεια να μετατραπεί το θύμα σε θύτη είναι το έσχατο εργαλείο του συστήματος για να κρύψει τους πραγματικούς δολοφόνους.

Οπως όμως έγραψε και ο Λειβαδίτης, «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» δεν μπορείς να δέχεσαι ως «φυσικό φαινόμενο» τη σύνθλιψη 15 ανθρώπων. Αυτή η αποκτήνωση είναι το λίπασμα για τον φασισμό και τον ρατσισμό, και η πάλη ενάντια στην αντιδραστική μαυρίλα το ουσιαστικό ανάχωμα στην ηθική σήψη που καλλιεργεί ο καπιταλισμός.

Λίγο παρακάτω, στην πιάτσα των ταξί, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, οι οδηγοί κάθονται στο παγκάκι και περιμένουν. Παίρνουν κι αυτοί την ανακοίνωση και τη διαβάζουν προσεκτικά. Ενας άλλος άντρας λέει με νόημα «έπρεπε να ερχόσασταν πιο μπροστά, που ήταν εδώ ο βουλευτής της Χίου, ο Μηταράκης», καυτηριάζοντας την κυβερνητική παρουσία στο νησί λίγες μέρες μετά το έγκλημα, σε μια προσπάθεια «θωράκισης» της επικοινωνιακής διαχείρισης της σφαγής.

Στην ίδια διαδρομή, δύο Τούρκοι πίνουν κι αυτοί τον καφέ τους. Πιάνουν την κουβέντα και οι σύντροφοι τους εξηγούν ποιοι είμαστε και τι συνέβη εκείνη τη νύχτα στο Μερσινίδι. Οπως λένε, εκείνοι δεν γνώριζαν κάτι για την τραγωδία.

«Τι έγινε; Χάθηκαν άνθρωποι; Είναι καλά;», ρωτούν και στα πρόσωπά τους βλέπεις την ίδια αγωνία να σχηματίζεται. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και ότι την ώρα που οι αστικές τάξεις παζαρεύουν πάνω σε πτώματα, οι απλοί άνθρωποι νιώθουν τον ίδιο κόμπο στον λαιμό. Και αυτή η αλληλεγγύη των λαών είναι η ηχηρή και αισιόδοξη απάντηση στη βαρβαρότητα, στην ατέρμονη προσπάθεια των καπιταλιστών να μοιράσουν τον κόσμο με τον διαβήτη των κερδών τους.

Η εξόρμηση τελειώνει, μα ο αγώνας συνεχίζεται... Το συμπέρασμα που βγαίνει από κάθε κουβέντα είναι ένα: Αυτόν τον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης, του πολέμου, της φτώχειας και του ξεριζωμού, έχουμε καθήκον να τον αλλάξουμε και θα τον αλλάξουμε εμείς, γιατί μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής!

Η πραγματική δικαίωση για τους 15 σκοτωμένους της Χίου δεν πρόκειται να έρθει ούτε από τα κυβερνητικά πορίσματα που προσπαθούν να βγάλουν «λάδι» την καταστολή, ούτε από τα κροκοδείλια δάκρυα των αστικών δυνάμεων - χειροκροτητών τω εγκληματικών ευρωενωσιακών κατευθύνσεων. Θα έρθει από την πάλη του λαού που θα απαιτήσει την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, την κατάργηση των εγκληματικών συμφωνιών και την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, που τρέφεται με το αίμα και τον ιδρώτα των λαών.

Σπάζοντας τα δεσμά του φόβου και της υποταγής, δυναμώνοντας την πάλη ενάντια στη βαρβαρότητα που θέλει την ανθρώπινη ζωή να λογίζεται ως αναλώσιμο υλικό στους σχεδιασμούς των μονοπωλίων, με το ΚΚΕ μπροστά, παλεύουμε για την κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, τον σοσιαλισμό, εκεί όπου κανένας άνθρωπος δεν θα αναγκάζεται να θαλασσοπνίγεται και να σκοτώνεται για ένα καλύτερο αύριο που δεν του ξημέρωσε ποτέ...