Η αποστολή του «Ριζοσπάστη» βρέθηκε στην καρδιά των γεγονότων στη Χίο, εκεί όπου οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου του νησιού έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τη δική τους μάχη στις επάλξεις της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.

Οι άνθρωποι που βρέθηκαν από την πρώτη κιόλας στιγμή στην πρώτη γραμμή, περιθάλποντας τους τραυματίες του πολύνεκρου εγκλήματος στο 1,5 μίλι από τις ακτές της Χίου, μιλούν στην εφημερίδα και οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις τους αποτελούν μια γερή γροθιά στο στομάχι. Ταυτόχρονα ξεσκίζουν το πέπλο της προπαγάνδας και της «συγκάλυψης» και φέρνουν στο φως το πιο αποκρουστικό, κτηνώδες πρόσωπο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που συνθλίβει την ανθρώπινη ζωή στα γρανάζια της κερδοφορίας και των ανταγωνισμών.

Οπως λένε, το Σκυλίτσειο Γενικό Νοσοκομείο κλήθηκε πρώτη φορά να αντιμετωπίσει τέτοιας έκτασης περιστατικό, με την αγωνία να χτυπάει «κόκκινο» και με τη μάχη να σωθεί μια ακόμη ανθρώπινη ζωή να δίνεται κυριολεκτικά στο δευτερόλεπτο!

Οι μαρτυρίες τους μας αφήνουν άφωνους: «Ολοι ήταν με συνθλιπτικά τραύματα. Είχες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, σπασμένα πόδια, χέρια, παραμορφωμένοι και διαλυμένοι άνθρωποι από τη σύγκρουση. Κι άλλες φορές είχαμε περιστατικά με μετανάστες, αλλά ήταν πνιγμοί. Τέτοιους τραυματισμούς δεν είχαμε ποτέ έως τώρα κι αυτό είναι που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά». Αυτή η περιγραφή για τα όσα αντίκρισαν επιβεβαιώνεται και από τις ιατροδικαστικές εκθέσεις για τους 15 σκοτωμένους Αφγανούς πρόσφυγες. «Το αίμα έρεε παντού», είναι η συμπυκνωμένη εικόνα που δίνουν και που από μόνη της λέει πολλά...

Οι σκηνές που ακολούθησαν με την αυγή του ήλιου θύμισαν αρχαία τραγωδία, συνεχίζουν οι υγειονομικοί. «Εχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Οι τραυματισμένες μητέρες έψαχναν να βρουν τα παιδιά τους». «Στην παιδιατρική ψάχναμε χέρια να ταΐσουμε τα μωρά, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά ήταν σε κατάσταση σοκ, τα κρεβάτια δεν έφταναν, βάλαμε ράντζα, ό,τι μπορούσαμε» και προσθέτουν: «Ολοι όσοι επέβαιναν στο δουλεμπορικό ήταν οικογένειες, και όταν πια τελείωσαν οι ταυτοποιήσεις και τους ανακοινώθηκαν οι θάνατοι, ήταν η πιο ανατριχιαστική στιγμή. Οι γυναίκες έκλαιγαν, άλλες από αυτές έχασαν τους συζύγους τους, άλλες τα παιδιά τους».

Σύμφωνα με τα όσα μάλιστα αποκαλύπτουν, μετά το συμβάν «αδέρφια και συγγενείς των θυμάτων από πόλεις από το Βέλγιο, το Λονδίνο και αλλού άρχισαν να έρχονται σε επαφή με το νοσοκομείο, ψάχνοντας με απόγνωση τους δικούς τους ανθρώπους».

Εδώ είναι που καταρρίπτεται με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το αντιδραστικό επιχείρημα των κυβερνώντων και της ΕΕ, περί «φύλαξης των συνόρων». Από ποιον κινδυνεύουν τα σύνορα; Από τους ξεριζωμένους των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της φτώχειας, που δεν είχαν καμία πρόθεση να μείνουν στη Χίο; Το γεγονός ότι οι συγγενείς τους τους περίμεναν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποδεικνύει ότι τα σύνορα δεν απειλούνται από κατατρεγμένες οικογένειες αλλά από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΝΑΤΟ - ΕΕ, που αντιμετωπίζουν το Αιγαίο ως κοινό επιχειρησιακό χώρο, και εκθέτει ανεπανόρθωτα τη δράση του Λιμενικού ως κατασταλτικού μηχανισμού του αστικού κράτους. Αυτό στο πλαίσιο των κατευθύνσεων της ΕΕ και της Frontex, αποδεικνύεται ότι δεν στοχεύει στην «ασφάλεια», αλλά καλείται να υπηρετήσει μια πολιτική που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή αναλώσιμη, μετατρέποντας το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο για χιλιάδες κατατρεγμένους.

Οι υγειονομικοί επίσης δεν μασάνε τα λόγια τους: «Το άλλο που επίσης αποκαλύφθηκε για μια ακόμη φορά μέσα από αυτήν την τραγωδία, είναι η ανάγκη ενίσχυσης της δημόσιας Υγείας, γιατί το αποκούμπι όλων μας είναι το νοσοκομείο. Ανάλογης έκτασης περιστατικό θα μπορούσαμε να έχουμε και σε μια άλλη έκτακτη ανάγκη με μαζική προσέλευση τραυματιών. Το νοσοκομείο δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στο φιλότιμο, πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν προσλήψεις, για να υπάρχει η δυνατότητα αντιμετώπισης αντίστοιχων καταστάσεων που μπορεί να ξανασυμβούν». «Σε αυτό το περιστατικό το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό έτρεχε και δεν έφτανε», συμπληρώνουν, ενώ για τη μεταφορά των νεκρών στο νεκροταφείο επιστρατεύτηκαν ακόμη και συμβασιούχοι τραυματιοφορείς που είχε λήξει η σύμβασή τους, αλλά και εργαζόμενοι από την τεχνική υπηρεσία του νοσοκομείου που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας το βαρύ καθήκον.

«Βοήθεια από πουθενά δεν ήρθε. Μόνοι μας, αλληλέγγυα ανταπεξήλθαμε οι υγειονομικοί, χωρίς να σκεφτούμε ούτε ποιοι ήταν αυτοί που ήταν τραυματισμένοι, ούτε χρώμα, ούτε θρησκεία, πάντα αυτό πράττουμε. Οι υγειονομικοί δεν έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας και ούτε θα τη χάσουμε», τονίζουν, δίνοντας δυνατή ελπιδοφόρα απάντηση, ράπισμα στον ρατσισμό και την ξενοφοβία που προωθεί το αστικό κράτος.