Στον πυρήνα του αφιερώματος αναδείχθηκε η βαθιά πολιτική διάσταση του έργου του, η σχέση του με τους αγώνες και τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αλλά και η διαδρομή του ίδιου του δημιουργού, που έμεινε αταλάντευτος στις ιδέες του, παρά τις διώξεις, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια στη διάρκεια της δικτατορίας.

Στη διάρκεια της εκδήλωσης έγινε αναφορά στη σύνδεση του αφιερώματος με παλαιότερη αντίστοιχη εκδήλωση για τον Κώστα Καρυωτάκη, υπογραμμίζοντας ότι και οι δύο δημιουργοί υπήρξαν «γειωμένοι στην κοινωνία», σε διαρκή αισθητικό και ιδεολογικό διάλογο. Ο ποιητής Θωμάς Ιωάννου, μιλώντας για τον «μύθο» του Αλκαίου, σημείωσε ότι για όσους μεγάλωσαν στην περιοχή της Πρέβεζας τη δεκαετία του '90, ο Αλκαίος ήταν μια μορφή που απέφευγε τη «ρωγμή του συμβιβασμού».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη σκληρή αγωνιστική του πορεία. Οπως τόνισε ο Κώστας Κύρλας, μέλος της ΤΕ Πρέβεζας του ΚΚΕ, ο Αλκαίος υπέστη διώξεις και βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, που επιδείνωσαν την υγεία του. «Μπήκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ όρθιος και βγήκε με φορείο, αλλά στην πραγματικότητα δεν έσπασε ποτέ», ειπώθηκε χαρακτηριστικά, με παραπομπή και στον εμβληματικό στίχο: «Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, πώς η ιστορία γίνεται σιωπή».

Η Νατάσα Αβραμίδου, οργανωτική γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων, στάθηκε επίσης σε χαρακτηριστικό περιστατικό από τη μεταπολίτευση, όταν ο Αλκαίος συνάντησε τυχαία έναν από τους βασανιστές του και του είπε χαμογελώντας: «Μαζί υπηρετήσαμε, μόνο που εσύ ήσουνα από πάνω και εγώ από κάτω».

Στη συζήτηση για το έργο του τονίστηκε η πολυεπίπεδη φύση της γραφής του: Ενας λόγος με πολιτικό πυρήνα, που ταυτόχρονα διατηρεί έντονα υπαρξιακά και ερωτικά στοιχεία. Επισημάνθηκε ακόμη ότι ο Αλκαίος δεν αντιμετωπίζεται ως «απλός στιχουργός», αλλά ως ποιητής που «πάταγε με το ένα πόδι στην ποίηση και με το άλλο στον στίχο», επιλέγοντας συνειδητά ως συνομιλητή της αισθητικής του τον Θάνο Μικρούτσικο. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν και έργα όπως ο «Φλεβάρης 1848», το «Κακόηθες Μελάνωμα» και το «Ερωτικό (Πιρόγα)».

Το πρόγραμμα της βραδιάς περιλάμβανε επίσης χορογραφία από την Ελένη Σακκά πάνω σε στίχους του ποιητή, καθώς και τραγούδια με συνοδεία πιάνου από τον Βασίλη Τζίμα. Η εκδήλωση κορυφώθηκε με τη συναυλία του Γιώργου Ρούγκα (full band).

Στο τέλος απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από την Ζίνα Μαλεζά στον αδερφό του ποιητή, Γρηγόρη Λιάρο, ως φόρος τιμής για την προσφορά του Αλκη Αλκαίου στην τέχνη και στους αγώνες του λαού. Κλείνοντας, τονίστηκε ότι ο Αλκης Αλκαίος «συγκινεί σήμερα περισσότερο από ποτέ», καθώς το έργο του συναντιέται με την ανάγκη της νέας γενιάς για συλλογικό αγώνα και μεγάλα όνειρα, με την υπενθύμιση του στίχου: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο».