Σε εκδήλωση της ΤΟ Εμπορίου - Υπηρεσιών που έγινε το απόγευμα της Τετάρτης 4 Φλεβάρη στο βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής» στην Αθήνα μίλησε ο Πέτρος Αλέπης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Αναφερόμενος στο 22ο Συνέδριο του Κόμματος, σημείωσε πως είμαστε «ουσιαστικά περήφανοι που σε αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήσαμε μια υποδειγματική διαδικασία σε όλη την κλίμακα του Κόμματος, χωρίς να λείψουμε από καμιά μάχη της περιόδου και συζητώντας δημιουργικά για το πώς θα γίνουμε πιο ικανοί στην πάλη του λαού μας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Πατώντας γερά με τα πόδια μας στο παρόν, αλλά και με την προοπτική του μέλλοντος, την κοινωνία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού».

«Οι εξελίξεις κάθε ώρα και μέρα συντείνουν πως τα πράγματα είναι "μονίμως έκτακτα"», τόνισε και εξήγησε πως είναι τέτοια η συσσώρευση της «καύσιμης ύλης» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, «που προσιδιάζει θα έλεγε κανείς με την περίοδο του Μεσοπολέμου και δείχνουν τάση κλιμάκωσης και γενίκευσης του πολέμου στο φόντο της αδυσώπητης σύγκρουσης για πρωτοκαθεδρία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας».

Επισήμανε ωστόσο πως οι πόλεμοι δεν είναι μόνο δείγμα παντοδυναμίας της άρχουσας τάξης αλλά και «αδυναμίας ότι δεν μπορούν αλλιώς να λύσουν τις διαφορές τους». «Σε αυτές τις συνθήκες», πρόσθεσε, «οι λαοί πρέπει να πιάσουν τον "ταύρο από τα κέρατα" για να ανατρέψουν τις αιτίες που γεννάνε τους πολέμους, δηλαδή την καπιταλιστική εξουσία. Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος χρειάζεται επαναστατική στρατηγική και επαναστατική πρωτοπορία, που θα εμπνεύσει τις μάζες όπως δείχνει και το φωτεινό παράδειγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, που δόθηκε διέξοδος από τον πόλεμο προς όφελος του λαού».

Στη συνέχεια ο Π. Αλέπης στάθηκε στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την πολεμική οικονομία, τα οποία απαιτούν εκ νέου ένταση της εκμετάλλευσης, όπως με τα 13ωρα, τη νέα επαίσχυντη συμφωνία για ΣΣΕ κ.ά. παράλληλα με την επιβολή σιωπητηρίου. Εφερε ως παράδειγμα τις απαράδεκτες ποινές σε φαντάρους που στάθηκαν στο πλάι του αγωνιζόμενου λαού, ανάμεσά τους και εργαζόμενος του κλάδου, που κατήγγειλαν τον νέο αντιλαϊκό προϋπολογισμό.

«Συμπόρευση με το ΚΚΕ παντού και όπου χρειαστεί. Ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει ριζωμένο στους χώρους δουλειάς όπως και στον κλάδο, σε κάθε εμπορικό κέντρο, σούπερ μάρκετ», υπογράμμισε ακόμη μεταξύ άλλων ο Π. Αλέπης.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, απασχόλησε μεταξύ άλλων η «έντεχνη» προβολή των νέων σύγχρονων οπλικών και άλλων συστημάτων προκειμένου να ενισχύεται το προφίλ παντοδυναμίας της τάξης των καταπιεστών και του κράτους της. Ο Π. Αλέπης τόνισε πως πρωτεύων παράγοντας παραμένει η ανθρώπινη δράση. «Ακόμη και τα πιο σύγχρονα μέσα οι άνθρωποι τα σχεδιάζουν, τα κινούν, τα συντηρούν», σημείωσε, επισημαίνοντας πως μπορούν να αντιμετωπιστούν από έναν λαό αποφασισμένο να νικήσει, φέρνοντας και αντίστοιχα ιστορικά παραδείγματα όπου λαοί αναμετρήθηκαν με τεράστιες πολεμικές μηχανές και νίκησαν. «Προφανώς χαλυβδώνουν την εξουσία τους, αλλά λέμε την αλήθεια, πως ο δρόμος της ανατροπής είναι δύσκολος, συγκρουσιακός, αλλά είναι ο μόνος που έχει στο ξέφωτό του μια κοινωνία χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση, εκεί που η τεχνολογία και η επιστήμη δεν θα αξιοποιούνται για πολεμικούς σκοπούς αλλά για την ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών», συμπλήρωσε.

Εκδήλωση την ίδια μέρα πραγματοποίησε στην αίθουσα «Ντε Κίρικο» της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών η ΤΟ Καλλιτεχνών με ομιλήτρια την Βιβή Σιώρα, μέλος της ΕΠ Αττικής και Γραμματέα της ΤΟ.

Η Β. Σιώρα, αφού αναφέρθηκε στις καταιγιστικές εξελίξεις και τι σηματοδοτούν, στάθηκε στην πολεμική προετοιμασία που διαπερνά κάθε πλευρά της κοινωνικής - πολιτικής ζωής, από την οικονομία μέχρι την αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά και τις κατευθύνσεις στον πολιτισμό.

«Η πολεμική προετοιμασία φυσικά δεν είναι ένα έργο μίας πράξης, μία απλώς οικονομική μεταστροφή στις επενδύσεις. Το αστικό κράτος προετοιμάζεται σε όλα τα επίπεδα, λειτουργίας, νομοθεσίας, καταστολής, ιδεολογικής προετοιμασίας. Δεν είναι ουδέτερο, δεν συμφιλιώνει, αλλά υπηρετεί αυτή τη φάση του καπιταλισμού, του πιο μεγάλου αδυσώπητου ανταγωνισμού», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Συμπλήρωσε πως «γίνεται έντονη προσπάθεια ιδεολογικής - πολιτικής - ψυχολογικής προετοιμασίας του λαού, όλων των λαών της Ευρώπης, για την αναγκαιότητα της πολεμικής προετοιμασίας με στόχο τον εκφοβισμό, "να βάλουν τα κεφάλια μέσα"», να στηρίξουν την αστική τάξη και τις επιδιώξεις της.

Εφερε μια σειρά παραδείγματα από την αξιοποίηση του πολιτισμού στο παραπάνω πλαίσιο, με ιδιαίτερο στόχο το σύστημα να απευθυνθεί σε ένα ακροατήριο που έχει μεγάλη δυσαρέσκεια μέσα του, προωθώντας τα αφηγήματα για «εθνική ομοψυχία», το σιωπητήριο και τον αντικομμουνισμό.

Ωστόσο, όπως επισήμανε, όλα δείχνουν όχι την παντοδυναμία του συστήματος, αλλά τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις όλων των εμπλεκομένων πλευρών στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, ότι το ποτήρι της δυσαρέσκειας έχει γεμίσει, ότι το επόμενο διάστημα που μπορούν να διευρυνθούν ρωγμές, θα είναι κρίσιμο και για τον λαϊκό παράγοντα.

«Ο λαός, αν μείνει απλός παρατηρητής ή φοβισμένος, είναι δεδομένο ότι θα έχει μεγαλύτερες απώλειες», υπογράμμισε και στάθηκε στη δυνατότητα αντεπίθεσης με τον λαό πρωταγωνιστή, που βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, δρόμο που πρέπει να φωτίζει η καθημερινή δράση των κομμουνιστών. «Σε αυτή την υπόθεση η τέχνη και ο πολιτισμός μπορούν να είναι σύμμαχοι», ανέφερε και εξήγησε πιο αναλυτικά:

«Μέσα από έναν πλούτο συνεδρίων και επεξεργασιών μας ως Κόμμα, επιδιώκουμε να συνομιλήσουμε με πλήθος καλλιτεχνών, επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας νέας γενιάς κομμουνιστών καλλιτεχνών, που το είναι και η τέχνη τους θα είναι αφοσιωμένη στο καινούργιο, στο πρωτοπόρο, στην επανάσταση και τον σοσιαλισμό.

Ως Κόμμα δεν έχουμε την αντίληψη περί διακοσμητικής λειτουργίας της τέχνης. Αντίθετα η αστική αντίληψη, τα αστικά κόμμα αντιμετωπίζουν την τέχνη υποβιβάζοντάς την σε εμπόριο συναισθημάτων ή σε άμεσο βίωμα. Η τέχνη δεν είναι μια απλή "εμπειρία" και ένα βίωμα, αλλά απαιτεί βαθιά κοινωνική γνώση και αφοσίωση στην καλλιτεχνική εργασία.

Με την καθημερινή μας πράξη και στάση, συμβάλλουμε να έρθει πιο κοντά ο στρατηγικός μας στόχος, βάζουμε καθημερινά το μικρό μας επαναστατικό "λιθαράκι" για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού, όλων αυτών που δημιουργούν την υλική και πνευματική αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας.

Ο πολιτισμός μπορεί, απελευθερωμένος από τις εκμεταλλευτικές σχέσεις, να μεγαλουργήσει, όπως έγινε στην ΕΣΣΔ και διαπαιδαγώγησε τον λαό της.

Το σύνθημα των ηθοποιών για τη σύμβαση που διεκδικούν "το θέατρο είμαστε εμείς", μπορεί να γίνει πραγματικότητα, χωρίς τους παραγωγούς, χωρίς το θέατρο να είναι "μαγαζί", όπως μας λέει σήμερα κυνικά η εργοδοσία.

Ασχετα από αδυναμίες και παραλείψεις στην πρώτη "έφοδο στον ουρανό", πλευρές που απαιτούν και παραπέρα μελέτη, όπως ο τρόπος ζωής στον σοσιαλισμό, μέσα από την ίδια την πάλη του καινούργιο με το παλιό, το ανθρώπινο με το αγοραίο, μέσα στην ίδια την ταξική πάλη, αυτή η πείρα μάς κάνει πιο ώριμους και ικανούς, για την πάλη για τον σοσιαλισμό τον 21ο αιώνα», κατέληξε.