Η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση την οποία άνοιξε η κυβέρνηση, με τη δήλωση Μητσοτάκη και την έναρξη της σχετικής διαδικασίας στις αρχές της βδομάδας, είναι αποκαλυπτική: Οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές θέλουν ένα αστικό κράτος ακόμα πιο «στεγανό» από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, το ενδεχόμενο αυτή να μετατραπεί σε αμφισβήτηση του βάρβαρου συστήματος. Εναν κρατικό μηχανισμό που με συνοπτικές διαδικασίες θα απολύει, θα καταστέλλει αλλά και θα ενσωματώνει, μια αντιλαϊκή πολιτική που θα εφαρμόζεται με ρυθμούς «Τεχνητής Νοημοσύνης», έναν δημοσιονομικό «αυτόματο κόφτη» των λαϊκών αναγκών, την ώρα που με μια θεσμοθετημένη φοροληστεία και ματωμένα πλεονάσματα θα καταληστεύουν τον λαό, για να τα ρίχνουν στην πολεμική βιομηχανία και σε λοιπούς «επενδυτές».
Αυτό ακριβώς αφορούν και οι αντιλαϊκές τομές που ανακοίνωσε ότι δρομολογεί η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων: Το χτύπημα των δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων, με την άρση της μονιμότητας. Η παραπέρα εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, με την αναθεώρηση του άρθρου 16. Η «συνταγματοποίηση» των ματωμένων πλεονασμάτων. Η προσπάθεια να σφίξουν κι άλλο οι μηχανισμοί ελέγχου και καταστολής σε πολλά επίπεδα, με τη χρήση και αντίστοιχη «ρύθμιση» της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως και οι μηχανισμοί λογοκρισίας, στο όνομα της αντιμετώπισης των fake news. Αυτό αποτυπώνει και η άρνηση, για μία ακόμα φορά, κατάργησης του άρθρου 86 για την ασυλία των υπουργών (πρόταση την οποία κατέθεσε το ΚΚΕ στην προηγούμενη αναθεώρηση και την αρνήθηκαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ), με την κυβέρνηση να εξαγγέλλει απλά την τροποποίησή του, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις λαϊκές αντιδράσεις για το πώς αυτή αξιοποιήθηκε σε μια σειρά περιπτώσεις, π.χ. στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ο.κ.
Αλλά και κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι είναι «θύμα των ιδεοληψιών της», ότι δεν ακούει τις «καμπάνες» που χτυπάνε για το σύστημά τους και επιτάσσουν τη λαϊκή ενσωμάτωση ως πλέον κατάλληλο μέσο για «να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς», «να αντιμετωπιστεί η κρίση πολιτικών και πολιτειακών θεσμών που είναι πολύ βαθιά», να μπαλώσουν δηλαδή γρήγορα τις ρωγμές του σάπιου συστήματος. «Καρφώνοντάς» την ότι δεν υπηρετεί την αντιλαϊκή «σταθερότητα» αλλά την υπονομεύει.
Στήνοντας νέα - παμπάλαια «δόκανα» και κάλπικα διλήμματα περί «προοδευτικών» και «συντηρητικών» αλλαγών στο αστικό Σύνταγμα, περί «φιλολαϊκών» αλλαγών που χρειάζονται και αντίστοιχες «προοδευτικές» κυβερνήσεις για να εφαρμοστούν. Με τη συνταγματική αναθεώρηση να λειτουργεί ως ένας ακόμα μοχλός για τις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, είτε με τον μανδύα του «προοδευτικού» μετώπου είτε με τον μανδύα των «εθνικών» συναινέσεων για τις οποίες μιλάει η κυβέρνηση, με τη συζήτησή τους να αφορά το ποιος και πώς θα εφαρμόσει τις νέες αντιδραστικές αλλαγές.
Τα διλήμματά τους είναι κάλπικα, εχθρικά για τον λαό: Γιατί η κατεύθυνση των συνταγματικών αλλαγών δεν εξαρτάται από το «πρόσημο» της αντιλαϊκής κυβέρνησης που την εισηγείται, αλλά από το γεγονός ότι αυτή υπηρετεί το αστικό κράτος, τη δικτατορία δηλαδή του κεφαλαίου σε βάρος του λαού. Αυτό είναι το «βαθύ» κράτος για το οποίο μιλάει η κυβέρνηση, το αστικό κράτος δηλαδή, μηχανισμός ταξικής κυριαρχίας και καταπίεσης της συντριπτικής πλειοψηφίας από μια χούφτα καπιταλιστές, και το αστικό Σύνταγμα που στο όνομα της τυπικής ισότητας αποτυπώνει και στηρίζει αυτήν την εξουσία. Γι' αυτό όχι μόνο δεν μπορεί να γίνει «δίκαιο», «καλύτερο» και πιο «αποτελεσματικό» υπέρ του λαού, αλλά αντίθετα θα γίνεται - όπως και γίνεται - όλο και χειρότερο, όλο και πιο αντιδραστικό και εχθρικό στον λαό, γιατί όλο και πιο αντιδραστικό γίνεται το σύστημά τους.