Η μπαλάντα του εμπόρου, Μπ. Μπρεχτ

* * *

Φτήνυνε ο άνθρωπος...

Οι καμπύλες και οι «προβολές» των κερδών πέφτουν, κι άλλο τόσο φτηναίνει ο άνθρωπος.

Στα μπισκοτάδικα και στις άλλες επιχειρήσεις - πρότυπο, τα αφεντικά δεν κάνουν ούτε τα στοιχειώδη, επειδή ο χρόνος είναι χρήμα και η ασφάλεια κόστος... Οι επιδοτήσεις τρέχουν ποτάμι, αλλά από μόνες τους δεν φτάνουν: Είναι ο χρόνος των εργατών τα κέρδη των αφεντικών.

Εγκλημα για την εργοδοσία και το κράτος της δεν είναι ο προδιαγεγραμμένος θάνατος της μωρομάνας που δουλεύει βράδυ για να βλέπει μέρα το παιδί της. Ούτε της γυναίκας που δουλεύει 3 το βράδυ, μήπως προλάβει να ξαποστάσει λίγα χρόνια, έχοντας μια ζωή στο μεροκάματο.

Εγκλημα γι' αυτούς είναι να σταματήσει η παραγωγή. Κι ακόμα περισσότερο να οργανωθούν οι εργάτες.

Παραδίπλα, στον «ακμαίο», «εξωστρεφή» και κρατικά χρηματοδοτούμενο κλάδο της φαρμακοβιομηχανίας, πετάνε 500 εργαζόμενες στον δρόμο, στέλνουν χαρτιά εθελουσίας μέχρι και σε εγκύους. Τα δικά τους τα έμβρυα δεν είναι «αγέννητες ψυχές»... Που πάει να πει η ζωή τους αξίζει όσο μια αποζημίωση.

Φτήνυνε ο άνθρωπος.

Τα πυρομαχικά και οι οβίδες, τα drones και τα τανκς γίνονται τώρα όλο και πιο φτηνά. Με κάθε νέα υπογραφή, με κάθε νέα στρατιωτική συμφωνία, με κάθε έργο «διττής χρήσης», άλλο τόσο φτηναίνει και το κρέας για τα κανόνια των καπιταλιστών. Ηδη, δεν αξίζει ούτε όσο μια σφαίρα στην Ουκρανία και τη Γάζα, στη Λιβύη και το Ιράν.

Στους υγρούς τάφους του Αιγαίου, το εμπόρευμα εργάτης βουλιάζει στον πάτο. Η κυβέρνηση βλέπει «εισβολή». Ο διακινητής ευκαιρία για πλούτο. Και ο επίσημος δουλέμπορος διαφυγόντα κέρδη.

Το μονοπώλιο στο δουλεμπόριο πρέπει να 'ναι κρατικό κι οργανωμένο, καθότι λείπουν εργατικά χέρια κι έρχονται δύσκολοι καιροί. Γι' αυτό κι ο νόμος που ψηφίστηκε προχτές, με τη σφραγίδα κυβέρνησης και ΕΕ.

Στα Τέμπη και στο Πέραμα, στο Θριάσιο και στις σκαλωσιές των «εμβληματικών έργων», η ζωή του ανθρώπου κοστίζει όσο ένα σύστημα τηλεδιοίκησης κι ένα πυράντοχο βαγόνι. Οσο ένα αντιπλημμυρικό και ένα μέτρο προστασίας. Οσο ένα πολεμικό φορτίο που καθυστερεί να φτάσει στον παραλήπτη του...

* * *

Φτήνυνε ο άνθρωπος.

Κι όπως αποφάσισαν εργοδοσία - κυβέρνηση και εργατοπατέρες, πρέπει να φτηνύνει κι άλλο. Με την «Κοινωνική Συμφωνία» που υπέγραψαν έγινε νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που βάζει κόφτες σε διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς μισθούς. Αυτό που τώρα συζητιέται στη Βουλή.

Ούτε να τους βλέπουν, ούτε να τους ακούν δεν θέλουν τους εργάτες και τα σωματεία τους! Και γιατί να θέλουν; Εχουν τον δικό τους άνθρωπο να κάνει τη βρώμικη δουλειά!

Ακόμα κι αν χρειαστεί να τον αποσύρουν, η επετηρίδα έχει εφεδρείες. Μόνο αν τις ξεπατώσουν οι εργαζόμενοι από το κίνημα, θα πάψουν να τους πνίγουν σαν μουχρίτσα...

* * *

Φτήνυνε ο άνθρωπος.

Οι μπαλωματούδες του καπιταλισμού, οι «προοδευτικοί» άνθρωποι της σοσιαλδημοκρατίας, κλαψουρίζουν με «φρίκη» πάνω απ' τη «χαμένη τιμή» του. Δεν είναι γενικά ενάντια στο να 'χει ο άνθρωπος μια τιμή, μα θέλουν μια άλλη, πιο ...δίκαιη. Στο κάτω - κάτω οι διακυμάνσεις των τιμών «απορρυθμίζουν» την αγορά κι αυτοί θέλουν να είναι «ακμαία».

Θέλουν τα σκλαβοπάζαρα να έχουν ISO. Οι πόλεμοι και τα φορτία του θανάτου να έχουν κοινοβουλευτικά παραστατικά. Στο κάτω κάτω, μέχρι χτες οι τιμές ήταν κάπως αλλιώς. Πού πήγαν οι εμπορικές συμφωνίες και τα «κοινωνικά συμβόλαια» που υπέγραψαν για να τα δείχνουν στους εργάτες στα δύσκολα; Τώρα που τα δύσκολα είναι μπροστά, ψάχνουν κάποιο χαρτί με την υπογραφή των εργατών για να τους το κουνάνε.

* * *

Φτήνυνε ο άνθρωπος.

Και για να μη φτηναίνει, πρέπει να σταματήσει να είναι εμπόρευμα. Που πάει να πει πως οι εργαζόμενοι άνθρωποι χρειάζονται μια κοινωνία όπου θα παράγουν για εκείνους και τις ανάγκες τους, όχι για την αγορά και τα κέρδη μιας χούφτας κοινωνικών παράσιτων.

Αυτή η κοινωνία είναι ο σοσιαλισμός, που με όπλο την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την εργατική εξουσία και τον έλεγχο, θα ξανακάνει τον άνθρωπο άνθρωπο, δημιουργό της νέας ζωής και όχι θύμα των πολέμων, στα πεδία των αγορών και των στρατιωτικών μαχών.

Οποιος δεν θέλει να βλέπει νεκρές μωρομάνες, πνιγμένους στα νερά του Αιγαίου, σακατεμένους εργάτες, πρέπει να παλέψει ενάντια στο σύστημα που κάνει τον άνθρωπο εμπόρευμα.