Η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι όσο βρίσκεται σταθερός και ακλόνητος στη θέση του ο πραγματικός αντίπαλος, το κεφάλαιο, το κράτος του και οι κυβερνήσεις του, εμείς δεν θα σταματήσουμε να θρηνούμε «νέα Τέμπη». Οι κίνδυνοι αυξάνονται, καθώς βρισκόμαστε σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας και σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας. Είναι ώρα ευθύνης, μαχητικού αγώνα και σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, που απειλεί όχι μόνο το εισόδημα, αλλά και την ίδια μας τη ζωή.
Η φονική έκρηξη στη βιομηχανία «Βιολάντα», αποτέλεσμα εκτεταμένης και πολύμηνης διαρροής υγραερίου που οδήγησε στον θάνατο πέντε εργαζόμενων γυναικών, μπορούσε να προβλεφθεί και να αποφευχθεί.
Πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, όπως αναδεικνύεται από τις αρνητικές απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα, όπως:
Υπενθυμίζεται ότι πέραν των ειδικών προβλέψεων (υγραέριο, πυροπροστασία κ.λπ.), υπάρχει από τη νομοθεσία για την ΥΑΕ (Ν. 3850/2010 και ΠΔ 63/2025) η υποχρέωση του εργοδότη να εξασφαλίζει την υγεία και ασφάλεια για όλους τους εργαζόμενους, να έχει στη διάθεσή του γραπτή εκτίμηση των κινδύνων και να λαμβάνει τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης, να συντηρεί τους χώρους εργασίας και τις υποδομές, να ενημερώνει τους εργαζόμενους, να διακόπτει άμεσα τις εργασίες μέχρι την αποκατάσταση των βλαβών.
Μεγάλος αριθμός ΒΑΜΕ έχει συμβεί διεθνώς σε εγκαταστάσεις που διαχειρίζονται υγραέριο. Ο κίνδυνος φαινομένου BLEVE (απότομη ρήξη δεξαμενής που περιέχει υγροποιημένο, εύφλεκτο αέριο υπό πίεση και άμεση ανάφλεξή του με δημιουργία πύρινης σφαίρας), με καταστροφικές συνέπειες για ανθρώπους και υποδομές, είναι από τα βασικά σενάρια που εξετάζονται στις σχετικές μελέτες εκτίμησης επικινδυνότητας.
Τέτοιου είδους εγκαταστάσεις εμφανίζουν τη μεγαλύτερη συχνότητα αλυσιδωτών ατυχημάτων (φαινόμενο «ντόμινο»), όπου ένα ατύχημα επηρεάζει διαδοχικά και γειτονικές εγκαταστάσεις. Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το ατύχημα στο Μεξικό το 1984, με διαδοχικές εκρήξεις στις εγκαταστάσεις υγραερίου, που είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 650 νεκρούς και πάνω από 6.500 τραυματίες και καταστροφές.
INTIME NEWS |
Ο κίνδυνος μεγάλων ατυχημάτων με καταστροφικές συνέπειες σε εργαζόμενους και πληθυσμό αφορά επίσης δραστηριότητες οδικής, σιδηροδρομικής και άλλης μεταφοράς. Δυστυχώς δεν είναι μόνο το έγκλημα των Τεμπών. Θυμίζουμε ενδεικτικά το τραγικό ατύχημα το 1999 στα Καμένα Βούρλα, με το βυτιοφόρο που μετέφερε προπάνιο, με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών πυροσβεστών και του οδηγού του βυτιοφόρου.
Ας σκεφτούμε. Κάθε μέρα κυκλοφορεί πλήθος βυτιοφόρων με επικίνδυνες ουσίες στους δρόμους. Πώς ελέγχονται από το κράτος για την ασφάλειά τους; Τι θα συμβεί αν προκύψει μεγάλο ατύχημα σε ώρα κυκλοφοριακής αιχμής; Θυμίζουμε τον εγκλωβισμό των οδηγών στην Αθηνών - Κορίνθου λόγω πυρκαγιάς σε βυτιοφόρο το καλοκαίρι του 2023 και την πυρκαγιά βυτιοφόρου που κατέστρεψε γέφυρα στην Κόρινθο το 2024.
INTIME NEWS |
Ποιος εγγυάται ότι δεν θα κινδυνεύουν εργαζόμενοι και πληθυσμός από ένα ΒΑΜΕ, σε περιοχές όπου εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου με επικίνδυνες ουσίες (εύφλεκτες, εκρηκτικές, τοξικές) λειτουργούν χωρίς τα αναγκαία μέτρα πρόληψης και χωρίς επαρκείς αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους και από κατοικημένες περιοχές;
Πόσο αυξάνονται οι κίνδυνοι με τους νέους σχεδιασμούς σε λιμάνια και άλλες περιοχές, όπως τα σχέδια για επέκταση εγκαταστάσεων LNG; Ιδιαίτερα σε μια περίοδο πολεμικής προετοιμασίας, όπου η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να εμπλέκει τη χώρα σε επικίνδυνους σχεδιασμούς. Θυμίζουμε τη μεταφορά εκρηκτικών στο Λαύριο μέσα από την πόλη χωρίς μέτρα προστασίας, όπως κατήγγειλε το Εργατικό Κέντρο.
Η απουσία εφαρμογής μέτρων πρόληψης σε εγκαταστάσεις υγραερίου δεν είναι ούτε μόνο ελληνικό, ούτε τυχαίο φαινόμενο. Στη μελέτη του JRC για ατυχήματα σε εμπορικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις LPG σε Ευρώπη, Αμερική από το 1966 έως το 2019, διαπιστώθηκε ότι η πλειοψηφία αυτών προκλήθηκαν λόγω μη τήρησης διαδικασιών (χειρισμός/λειτουργία), μη συμμόρφωσης με πρακτικές συντήρησης ή πρότυπα εξοπλισμού, που είναι κρίσιμα για την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας καταστροφικής διαρροής.
Σε ατύχημα σε εγκατάσταση πλαστικών στη Γλασκόβη το 2004, αναδείχθηκαν παρόμοιες ελλείψεις με αυτές του ατυχήματος στη «Βιολάντα». Σημειώθηκε έκρηξη μετά από διαφυγή υγραερίου από τον έντονα διαβρωμένο υπόγειο σωληναγωγό, που προκάλεσε κατάρρευση του κεντρικού κτιρίου, 9 νεκρούς και 45 τραυματίες.
Το αστικό κράτος ποτίζει με το αίμα και τον ιδρώτα της εργατικής τάξης την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η πολιτική για την ΥΑΕ, για την προστασία του περιβάλλοντος, για τα ΒΑΜΕ, καθορίζεται από τις στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ, που υποτάσσουν την πρόληψη στην πολιτική του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο και το κράτος του, όπως π.χ. το στρατηγικό πλαίσιο της ΕΕ για την ΥΑΕ (2021-2027,) με βάση το οποίο καθορίζεται και η εθνική στρατηγική.
Πίσω από τις μεγάλες ελλείψεις βρίσκεται ο στόχος του κεφαλαίου να αυξήσει το ποσοστό κέρδους του. Κάθε επιχείρηση καθορίζει το αν και τι μέτρα πρόληψης θα λάβει, με κριτήριο την επίδραση που θα έχουν αυτά στην κερδοφορία της.
Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσονται και η πολιτική της εμπορευματοποίησης του τομέα Υγείας - Πρόνοιας, η ελλιπής καταγραφή εργατικών «ατυχημάτων», η απουσία καταγραφής επαγγελματικών ασθενειών, η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών ΥΑΕ, η υποβάθμιση της επιστημονικής έρευνας, οι ελλείψεις στο νομοθετικό πλαίσιο.
Ο ρόλος του αστικού κράτους αναδεικνύεται και με την προώθηση αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων της πολιτικής της ΕΕ (διευθέτηση του χρόνου εργασίας, 13ωρο, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κ.λπ.), που επηρεάζουν αρνητικά και την ΥΑΕ, όπως αναδεικνύεται και από επιστημονικές μελέτες. Ενδεικτικά, σύμφωνα με μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) που δημοσιεύτηκε το 2021, οι πολλές ώρες εργασίας (>55 ώρες την εβδομάδα) συνέβαλαν σε χιλιάδες θανάτους από εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιοπάθειες, αναφέροντας αύξηση του κινδύνου κατά 35% σε σχέση με την εργασία 35-40 ωρών.
Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του εχθρικού για τον λαό ρόλου του αστικού κράτους, είναι η διαμόρφωση ενός πλαισίου από τη μια ενίσχυσης πολλαπλά των επιχειρηματικών ομίλων στη λογική τού «ό,τι και όπου θέλει ο επενδυτής», και από την άλλη ψευδεπίγραφων ελέγχων της εργοδοτικής ευθύνης από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Ο αριθμός των Επιθεωρητών Υγείας και Ασφάλειας (233 πανελλαδικά), Επιθεωρητών Μεταλλείων (6 πανελλαδικά το 2024), Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (22 το 2024), του προσωπικού της Πυροσβεστικής, των τεχνικών και άλλων εμπλεκόμενων υπηρεσιών σε δήμους και Περιφέρειες κ.ο.κ. είναι ελάχιστος σε σχέση με τις ανάγκες για προληπτικό, ουσιαστικό έλεγχο. Δεν υπάρχει στις σχετικές υπηρεσίες ο αναγκαίος εξοπλισμός και υποδομές (π.χ. για μετρήσεις βλαπτικών παραγόντων).
Η κυβερνητική προπαγάνδα εστιάζει στο ότι αυξήθηκε ο συνολικός αριθμός των ελέγχων. Λαμβάνοντας υπόψη, όμως, τον συνολικό αριθμό επιχειρήσεων που απασχολούν έστω και έναν εργαζόμενο, το ποσοστό των ελέγχων δεν ξεπέρασε το 8% (π.χ. με τα στοιχεία του 2023 για τους ελέγχους σε θέματα ΥΑΕ). Αυτό το ποσοστό κατεβαίνει δραματικά αν υπολογίσουμε και τον δημόσιο τομέα, που έχει χιλιάδες εργασιακούς χώρους.
Δηλαδή, ούτε 1 στους 100 εργασιακούς χώρους, κατά μέσο όρο, δεν ελέγχεται έστω μία φορά κάθε χρόνο. Τι ισχυρίζεται λοιπόν με θράσος η κυβέρνηση; Οτι θα πρέπει να τη «χειροκροτήσουμε» επειδή επί των ημερών της μπορεί αυτό το ποσοστό να ανέβηκε κατά π.χ. 1% σε σχέση με την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ;
Πέραν της υποστελέχωσης, το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει και τυπικά να μη γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι. Τα προγράμματα ελέγχων καταρτίζονται με βάση μια αυθαίρετη «κατάταξη επικινδυνότητας» και ομολογείται ότι για πλήθος δραστηριοτήτων («χαμηλής» επικινδυνότητας) δεν γίνεται έλεγχος, ενώ για άλλες μπορεί να γίνει μόνο δειγματοληπτικός ή υπάρχει δυνατότητα να γίνει τα επόμενα χρόνια, αφού πρώτα ξεκινήσει μια δραστηριότητα να λειτουργεί. Αυτή είναι η φιλοσοφία του ν.4512/2018 για τον έλεγχο οικονομικών δραστηριοτήτων, του πλαισίου ελέγχων της Πυροσβεστικής (Απόφ. 8484οικ.Φ.708.2/2024), των στόχων που μπαίνουν για την Επιθεώρηση Εργασίας (ΦΕΚ 2934/Β/12.6.2025).
Στην πραγματικότητα, με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, ο «ελεγχόμενος» (η επιχείρηση/οργανισμός) είναι ταυτόχρονα ο ίδιος και «ελεγκτής» του εαυτού του.
Από την άλλη, ακόμη και στην περίπτωση που γίνονται έλεγχοι - για παράδειγμα από τις Επιθεωρήσεις ΥΑΕ μετά από θανατηφόρα ή σοβαρά εργατικά ατυχήματα - συχνά ο έλεγχος δεν προσανατολίζεται στην ευθύνη του εργοδότη, αλλά γίνεται προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης στις πλάτες του εργαζόμενου, του Τεχνικού Ασφάλειας κ.ά. Υπενθυμίζουμε, όμως, ότι «οι υποχρεώσεις του τεχνικού ασφάλειας, του ιατρού εργασίας και των εκπροσώπων των εργαζομένων δεν θίγουν την αρχή της ευθύνης του εργοδότη για την ΥΑΕ» (αρθ.42 Ν.3850/2010).
Με βάση το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο, ο Τεχνικός Ασφάλειας και ο Γιατρός Εργασίας, πέραν των πολύ λίγων ωρών που προβλέπεται να παρέχουν υπηρεσίες ανά εργαζόμενο, έχουν συμβουλευτικές αρμοδιότητες, τελούν σε σχέση εξαρτημένης εργασίας προς τον εργοδότη και μπορεί να δεχτούν αντικειμενικά την εργοδοτική πίεση, στον βαθμό που οι υποδείξεις τους και η δραστηριότητά τους αξιολογούνται ως περιοριστικές για την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα της επιχείρησης. Το ουσιαστικό αυτό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται φυσικά με τις φραστικές αναφορές περί «ηθικής ανεξαρτησίας τους από τον εργοδότη».
Η κυβέρνηση, αντί να απολογηθεί για την κατάσταση που επικρατεί, καυχιέται για τη «χαμηλή» τάχα θέση της χώρας μας σε σύγκριση με τις υπόλοιπες της ΕΕ ως προς τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων. Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι οι επίσημοι αριθμοί για τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων είναι ψεύτικοι, αποκρύπτουν την πραγματικότητα.
Από τη μια, τα στοιχεία είναι παραπλανητικά γιατί τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα δεν δηλώνονται καν από την εργοδοσία στις αρμόδιες αρχές. Συχνά οι εργαζόμενοι πιέζονται να μη δηλώνουν το ατύχημα ούτε στον ΕΦΚΑ (παλαιότερα ΙΚΑ), χάνοντας έτσι και τις ελάχιστες παροχές που προβλέπονται.
Οσο για τους ανασφάλιστους, ούτε λόγος. Ας σκεφτούμε: Αν δεν υπήρχε η άμεση παρέμβαση του Σωματείου Εργαζομένων Ελληνικού όταν συνέβησαν τα ατυχήματα μεταναστών στο «μεγαλύτερο εργοτάξιο της Ευρώπης», θα καταγράφονταν αυτά; Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί την απάντηση.
Αλλά και από αυτά που δηλώνονται, «δεν βγαίνει άκρη» πόσα είναι τελικά τα εργατικά ατυχήματα στη χώρα. Διαφορετικές υπηρεσίες δίνουν διαφορετικά στοιχεία, και μάλιστα με μεγάλη καθυστέρηση που ξεπερνά τα 2 έτη. Αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, που δείχνει το αλαλούμ που επικρατεί. Σύμφωνα με την Εκθεση της Επιθεώρησης Εργασίας, το 2023 αναγγέλθηκαν 14.920 εργατικά ατυχήματα και διερευνήθηκαν 7.827. Για την ίδια χρονιά η ΕΛΣΤΑΤ δημοσιεύει ως αριθμό εργατικών ατυχημάτων 4.847.
Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ περιλαμβάνουν κατά κύριο λόγο στοιχεία του ΕΦΚΑ. Σε αυτά δηλαδή δεν περιλαμβάνονται πολλοί κλάδοι, όπως ο αγροτικός τομέας, ανασφάλιστοι, εργαζόμενοι με «μπλοκάκι», που ενώ παρέχουν στην πραγματικότητα εξαρτημένη εργασία, εμφανίζονται από τους εργοδότες ως «αυτοαπασχολούμενοι» κ.λπ.
Η Επιθεώρηση Εργασίας δεν διερευνά ατυχήματα που αυθαίρετα τα βαφτίζει «παθολογικά». Πώς αποφασίζεται ότι δεν θα διερευνηθεί ένα ατύχημα και χαρακτηρίζεται «παθολογικό», πριν διερευνηθεί αν σχετίζεται ή όχι με την εργασία; Η Επιθεώρηση δεν διερευνά, επίσης, τροχαία που έγιναν με όχημα του εργαζόμενου, ατυχήματα εργαζομένων με «μπλοκάκι», ατυχήματα σε μεταλλεία, λατομεία, ορυχεία, παραγωγή εκρηκτικών υλών, θαλάσσιες, σιδηροδρομικές και αεροπορικές μεταφορές, αλιευτικά σκάφη, οικιακό προσωπικό, στο ένστολο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, ομάδες διάσωσης κ.ά.
Τα στοιχεία που δημοσιεύει η Eurostat για τη χώρα, παρέχονται από την ΕΛΣΤΑΤ και αφορούν ατυχήματα που είχαν ως αποτέλεσμα απουσία από την εργασία πάνω από 3 μέρες. Η αναντιστοιχία των επίσημων στοιχείων σε σχέση με το σύνολο των κλάδων επισημαίνεται και από ευρωπαϊκές μελέτες (π.χ. Eurogip), αναφέροντας περίπου 60% υποκαταγραφή.
Για τις επαγγελματικές ασθένειες (που σύμφωνα με διεθνείς μελέτες είναι πολλαπλάσιες από τα εργατικά ατυχήματα), η χώρα μας εμφανίζει «μηδέν» στις επίσημες ευρωπαϊκές στατιστικές. Αραγε τι σημαίνει αυτό, με το σκεπτικό της κυβέρνησης που συγκρίνει με άλλες χώρες; Οτι η Ελλάδα πρέπει να πάρει βραβείο επίτευξης μηδενικής νοσηρότητας από επαγγελματικές ασθένειες;
Ενα είναι βέβαιο. Οτι οι θάνατοι και οι ασθένειες και τραυματισμοί από την εργασία αφορούν χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες στη χώρα μας, χιλιάδες οικογένειες.
Οι αντιπολιτευτικές κορόνες του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς και της Πλεύσης Ελευθερίας δεν μπορούν εύκολα να ξεγελάσουν τους εργαζόμενους, γιατί υπάρχει πλέον πλούσια πείρα από την εφαρμογή της αντεργατικής πολιτικής. Ολα τα κόμματα του συστήματος και οι εκπρόσωποί τους έχουν κυβερνήσει και αποδέχονται το ευρωενωσιακό πλαίσιο, έχουν νομοθετήσει και εφαρμόσει τους αντιλαϊκούς νόμους.
Ολες οι κυβερνήσεις ευθύνονται για την πολιτική των «ματωμένων πλεονασμάτων» της ΕΕ, όπου την ίδια στιγμή που δαπανώνται δισεκατομμύρια για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και για την επιδότηση επιχειρηματικών ομίλων, περικόπτονται κρατικές δαπάνες για την πρόληψη, τη στελέχωση κρατικών υπηρεσιών ελέγχου, την Υγεία κ.λπ.
Οσοι εμφανίζονται σήμερα στη συστημική αντιπολίτευση να φωνάζουν για ελλιπή καταγραφή και απόκρυψη, ας απαντήσουν. Τι έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν κυβέρνησαν; Μήπως τότε καταγράφονταν ολοκληρωμένα τα εργατικά ατυχήματα, καταγράφονταν οι επαγγελματικές ασθένειες και οι εργαζόμενοι είχαν ουσιαστική ασφαλιστική κάλυψη του επαγγελματικού κινδύνου; Γνωρίζουμε την απάντηση.
Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκαν οι αναπτυξιακοί νόμοι που επιδοτούν τους ομίλους και εφαρμόζονται σήμερα από τη ΝΔ. Ολα αυτά τα χρόνια, με διαφορετικές περιφερειακές αρχές, δόθηκαν αδειοδοτήσεις και επιδοτήσεις στη «Βιολάντα» με βάση τη γραμμή «ό,τι θέλει ο επενδυτής».
Οι εκατοντάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους από εργατικά «ατυχήματα» και επαγγελματικές ασθένειες, οι νεκροί του δυστυχήματος των Τεμπών, οι νεκροί από πλημμύρες, δασικές πυρκαγιές, σεισμούς, οι χιλιάδες νεκροί από τη ρύπανση, οι κάτοικοι που ζουν μια ανάσα απ' τα «καζάνια του θανάτου», αποδεικνύουν ότι το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εγκληματικής πολιτικής του κέρδους δεν εξανθρωπίζεται, δεν διορθώνεται. Μπορεί και πρέπει να ανατραπεί, με την οργάνωση της μεγάλης εργατικής - λαϊκής αντεπίθεσης.
Η πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους και τον λαό βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, στην προοπτική μιας οικονομίας που θα σχεδιάζεται κεντρικά με κριτήριο την ικανοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αναγκών και όχι το καπιταλιστικό κέρδος. Στο έδαφος του σοσιαλισμού, η εργατική δύναμη, το περιβάλλον, η Υγεία παύουν να αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα, όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει!
Σε αυτό το έδαφος μπορεί να εξασφαλιστούν ασφαλείς συνθήκες εργασίας, προστασία της υγείας των εργαζομένων και του λαού, ισόρροπη παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση και προστασία του περιβάλλοντος. Μπορεί να εξασφαλιστεί η ικανοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αναγκών. Η πείρα της Σοβιετικής Ενωσης, παρά τις αντιφάσεις και τα λάθη που οδήγησαν στην ανατροπή, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα στον 20ό αιώνα για την πρόληψη και αντιμετώπιση του επαγγελματικού κινδύνου.
Για να ανοίξει ο δρόμος για αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική, οι δυνάμεις του ΚΚΕ είμαστε καθημερινά, μαχητικά μπροστά για την κατάργηση του αντιλαϊκού πλαισίου όλων των κυβερνήσεων, ενάντια στην πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, διεκδικώντας να ληφθούν όλα τα μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, καθώς και για την προστασία του λαού και του περιβάλλοντος από βιομηχανικά ατυχήματα μεγάλης έκτασης.