Τα σχετικά ψηφίσματα και οι εκθέσεις του Ευρωκοινοβουλίου, όσο και να ενδύονται τον μανδύα του «ανθρωπισμού» και της «δημοκρατίας», δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός πως όσο και να προσπαθεί ο λύκος να ξεγελάσει, φορώντας προβιά αρνιού, παραμένει λύκος που καιροφυλακτεί σε βάρος των λαών για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Τα δικαιώματα των λαών για την ΕΕ δεν είναι παρά προκάλυμμα επεμβάσεων για τα πολεμικά της σχέδια. Αυτό επιβεβαιώνεται από τη συνολική στρατηγική της, με αποκορύφωμα το «Παγκόσμιο καθεστώς κυρώσεων της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα - Πράξη Magnitsky» (2021) και τη συνεπακόλουθη πρόταση ψηφίσματος για την «αντιμετώπιση της ατιμωρησίας» (2026).

Η «Πράξη Magnitsky» αποτελεί την κορωνίδα της ευρωενωσιακής υποκρισίας. Λειτουργεί ως ένα ακόμη εργαλείο στον πόλεμο των μονοπωλίων της ΕΕ με τους ανταγωνιστές τους, προβλέποντας πολιτική «στοχευμένων κυρώσεων» για τρίτες χώρες και ανταγωνιστικούς σχεδιασμούς σε αυτούς των ομίλων της ΕΕ, λειτουργώντας ως πολιορκητικός κριός για τη διείσδυση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων σε νέες αγορές.

Δεν το κρύβουν, άλλωστε, αφού αυτό αποτυπώνεται καθαρά και ξάστερα στην ανακοίνωση της Κομισιόν για το «ευρωπαϊκό οικονομικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα» του 2021, όπου ρητά αναφέρεται πως «οι κυρώσεις διαδραματίζουν καίριο ρόλο στη διασφάλιση των αξιών της ΕΕ και στην προβολή της επιρροής της σε διεθνές επίπεδο».

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, ο εν λόγω κανονισμός προτρέπει την ιμπεριαλιστική ΕΕ να υιοθετήσει αυστηρή πολιτική «κυρώσεων» απέναντι στους ανταγωνιστές της, καλώντας παράλληλα σε συντονισμό και συνεργασία με «εταίρους που συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις», μεταξύ αυτών ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Η δε νέα Εκθεση για την «ατιμωρησία» προχωρά ένα βήμα παραπέρα: Ζητά την πλήρη ευθυγράμμιση του καθεστώτος κυρώσεων με τους «ευρύτερους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ» και την επέκτασή του σε «όλες τις περιοχές του κόσμου». Προκλητικά προτείνει τη λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο, καταργώντας την αντί για ομοφωνία, για να «τρέχουν» πιο γρήγορα οι παρεμβάσεις, ενώ διευρύνει το πεδίο εφαρμογής ακόμα και σε ζητήματα «διαφθοράς».

Ως συμπλήρωμα, ο κανονισμός για την «αντιμετώπιση της ατιμωρησίας μέσω κυρώσεων» φανερώνει πως το προβαλλόμενο ως ... το «τιμωρό χέρι» της ΕΕ και η «α λα καρτ» ευαισθησία της φτάνουν μέχρι εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων της, αφού εκεί υπογραμμίζεται η ανάγκη «για πιο συνεκτική και στρατηγική χρήση του καθεστώτος κυρώσεων, ευθυγραμμισμένη με τους ευρύτερους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ», ενώ συγχρόνως ζητείται «μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με τους διεθνείς εταίρους και βελτιωμένη επιβολή από τα κράτη μέλη».

Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΕ επιστρατεύει τη λεγόμενη «κοινωνία των πολιτών», ΜΚΟ, οργανώσεις που συνδέονται ή και χρηματοδοτούνται από την ΕΕ, ως μέσον πίεσης. Αυτοί οι μηχανισμοί, που λαμβάνουν πακτωλούς «ζεστού χρήματος», λειτουργούν σαν «πλυντήριο» της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και μοχλός πίεσης για την αποτελεσματική διείσδυση των ευρωενωσιακών ομίλων σε νέες αγορές, αποπροσανατολίζοντας σκοπίμως από τις πραγματικές αιτίες που γεννούν το τσάκισμα των δικαιωμάτων των λαών, που έχουν τις ρίζες τους στο σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, που γεννά φτώχεια, πολέμους, εκμετάλλευση και προσφυγιά.

Απαραίτητο συμπλήρωμα αυτών των καλοπληρωμένων μηχανισμών αποτελεί μια «βιομηχανία» ψηφισμάτων σκοπιμότητας που εκδίδει ανελλιπώς σε κάθε Ολομέλειά του το Ευρωκοινοβούλιο. Οι τόνοι κάθε ψηφίσματος, η οξύτητα των διατυπώσεων και τα μέτρα που προτείνονται απέναντι στις κυβερνήσεις κάθε χώρας «ρυθμίζονται» ανάλογα με τον βαθμό συμμόρφωσής και σύμπλευσης των κυβερνήσεων αυτών με τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των ευρωενωσιακών μονοπωλίων. Ετσι, στη Συρία ή στo Αφγανιστάν οι τζιχαντιστές ή οι Ταλιμπάν αποτελούν «γέφυρα για δημοκρατική μετάβαση», ενώ με βάση τη μη αρεστή διακυβέρνηση της Κούβας ...αυτή είναι «δικτατορία» και χώρα ενταγμένη στη λεγόμενη «λίστα των χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία».

Η πρόσφατη εξέλιξη στη Βενεζουέλα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αυτής της εγκληματικής μεθοδολογίας εις βάρος των λαών. Στις 15 Δεκέμβρη 2025, μόλις λίγες μέρες πριν την κλιμάκωση της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ, η ΕΕ έσπευσε να ανανεώσει τις κυρώσεις κατά της χώρας έως το 2027, το Συμβούλιο της ΕΕ με την απόφαση (CFSP) 2025/2586 έστρωσε το έδαφος για τις βόμβες που άρχισαν να πέφτουν τη νύχτα της 3ης Γενάρη 2026 στο Καράκας... βεβαίως διατηρώντας τις δικές της στοχεύσεις στην περιοχή της Λ. Αμερικής σε ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ.

Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα, της ευρωενωσιακής υποκρισίας αποτελεί και το κοινό ψήφισμα (ΕΛΚ, Σοσιαλδημοκρατών, Φιλελεύθερων, Πρασίνων, ακροδεξιάς) που υιοθέτησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 22 Γενάρη, σχετικά με τη «βάναυση καταστολή κατά των διαδηλωτών στο Ιράν», που επιβεβαιώνει, για ακόμη μία φορά, αυτόν τον βαθιά αντιδραστικό και υποκριτικό χαρακτήρα της ΕΕ, αφού πίσω από τη γνωστή ρητορική περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «δημοκρατίας» και «ελευθεριών», κρύβεται η σταθερή επιδίωξή της να δικαιολογήσει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και να παρέμβει στις διεθνείς εξελίξεις, υπηρετώντας τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και τις γεωπολιτικές της σκοπιμότητες σε μια περιοχή υψίστης στρατηγικής σημασίας.

Στο κείμενο του ψηφίσματος, το Ευρωκοινοβούλιο εκφράζει «αγανάκτηση» για τη στάση των ιρανικών αρχών, μιλά για «βίαιη καταστολή», «αυθαίρετες συλλήψεις», περιορισμό της πρόσβασης στο διαδίκτυο και ζητά την άμεση απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, δημοσιογράφων και διαδηλωτών. Ταυτόχρονα, καλεί να σταματήσουν οι εκτελέσεις και να υπάρξει «σεβασμός του κράτους δικαίου».

Η «καταδίκη» αυτή όμως δεν έχει κριτήριο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ιρανικού λαού, αλλά την καπηλεία του δίκαιου ξεσηκωμού του ως εργαλείο εκβιασμού και παρέμβασης, για την προώθηση σχεδιασμών για εγκαθίδρυση καθεστώτος στη χώρα που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται κρίσιμα ενεργειακά, εμπορικά και στρατιωτικά συμφέροντα, με φόντο τον ανταγωνισμό με Κίνα και Ρωσία. Πρόκειται για την ίδια ΕΕ που τόσο η ίδια όσο και όλες οι κυβερνήσεις στα κράτη μέλη της δεν προλαβαίνουν να βγάζουν οδηγίες και νόμους που προωθούν μέτρα καταστολής κι απαγορεύσεων ΚΚ, απαγόρευσης και περιορισμού διαδηλώσεων, χτυπήματος της συνδικαλιστικής δράσης κ.ο.κ. στο όνομα της «καταπολέμησης της ριζοσπαστικοποίησης ή της τρομοκρατίας». Στην ίδια κατεύθυνση, η ΕΕ προωθεί εδώ και χρόνια παρακολουθήσεις και φακέλωμα, στρατόπεδα - φυλακές για πρόσφυγες, με χιλιάδες νεκρούς στα σύνορα της «Ευρώπης - φρούριο» στη βάση του αντιδραστικού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, που εργαλειοποιεί το Μεταναστευτικό.

Στην Εκθεση γίνεται μάλιστα ξεκάθαρα λόγος για τη σύνδεση του ιρανικού καθεστώτος με την Κίνα και τη Ρωσία και τα δικά τους μονοπώλια, με την ΕΕ να αποτυπώνει με σαφήνεια τη «δυσαρέσκειά» της, μπροστά στην επιρροή που θέλει να διασφαλίσει στη χώρα, κάνοντας λόγο για «θανατηφόρα βία που καθίσταται δυνατή χάρη στον κινεζικό εξοπλισμό και την τεχνολογία επιτήρησης», αλλά και για σύνδεση της ιρανικής αρχής με τη Ρωσία ως προς την «ανταλλαγή πληροφοριών» και την «αποφυγή κυρώσεων», για να καταλήξει ζητώντας «καλύτερη επιβολή των κυρώσεων της ΕΕ»...

Αποκαλυπτική είναι άλλωστε και η αντίφαση ανάμεσα στη φρασεολογία του ψηφίσματος και στην ίδια την πρακτική της ΕΕ, που διαχρονικά συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις από το Ιράκ και τη Λιβύη μέχρι το Αφγανιστάν, στηρίζει «στρατηγικούς συμμάχους» όπως το κράτος - μακελάρη του Ισραήλ που εξοντώνει τον Παλαιστινιακό λαό και το αντιδραστικό καθεστώς των τζιχαντιστών στη Συρία που καθημερινά σφαγιάζει αμάχους, με το Ευρωκοινοβούλιο ξεδιάντροπα να εγκρίνει τον περασμένο Ιούλη και σχετικό ψήφισμα (που συνυπέγραφαν βουλευτές των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), με το οποίο ανέθετε στους τζιχαντιστές... την «πολιτική μετάβαση στη Συρία με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα», με ταυτόχρονη άρση των κυρώσεων!

Μιλάμε για την ίδια ΕΕ που το 2022, μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί, προσπάθησε να εργαλειοποιήσει και τη γυναικεία ανισοτιμία, εκμετάλλευση και καταπίεση, την ώρα που στηρίζει καθεστώτα - συμμάχους της όπως η Σαουδική Αραβία και άλλες μοναρχίες του Κόλπου, που εφαρμόζουν τις ίδιες μεσαιωνικές πρακτικές, που είναι σύμφυτες με το καπιταλιστικό σύστημα.

Κατά τ' άλλα, η «φιλεύσπλαχνη» και «φιλάνθρωπος» ΕΕ, επιδίδεται σε ετήσιες συντάξεις εκθέσεων που βγάζουν λάδι τους θύτες των λαών, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, για των οποίων τα «έργα και ημέρες» δεν λένε κουβέντα. Οπως ο πρόσφατος γενικόλογος τραγέλαφος ονόματι «Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία στον κόσμο και την πολιτική της ΕΕ» (Ευρωκοινοβούλιο Γενάρης 2026), που επιδίδονται σε κάλπικο, παντελώς αποπροσανατολιστικό διαχωρισμό της δικτατορίας των μονοπωλίων σε δήθεν δημοκρατικές χώρες και «αυταρχικά καθεστώτα», προκειμένου στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» να δικαιολογείται η ιμπεριαλιστική εμπλοκή και βαρβαρότητα. Αλλωστε, το «σκάνδαλο» με το Κατάρ δεν είναι τυχαίο ότι ξετυλίχτηκε μετά από ανάλογο ψήφισμα στην «επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ευρωκοινοβουλίου» που πρόβαλλε τα εργασιακά κάτεργά του ως ...παράδεισο δικαιωμάτων κατά παραγγελία των λόμπι των πολυεθνικών του Μουντιάλ...

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αποκαλύπτει συστηματικά στο Ευρωκοινοβούλιο τις στοχεύσεις και τις σκοπιμότητες πίσω από τη βιομηχανία αυτών των ψηφισμάτων και υπερασπίζεται τα συμφέροντα των λαών, κόντρα στους σχεδιασμούς των ομίλων και των λόμπι τους.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν, πως κάθε λαός, που αγωνίζεται για το δίκιο του ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της καπιταλιστικής κυβέρνησης της χώρας του, δεν έχει ανάγκη από τα «αρπακτικά» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αφού η ίδια η Ιστορία έχει δείξει πως όπου οι ιμπεριαλιστές φόρεσαν τη μάσκα του «προστάτη», το αποτέλεσμα ήταν πάντα το αιματοκύλισμα και η ένταση της εκμετάλλευσης.

Επομένως, μόνο οι λαοί με όπλο την διεθνιστική αλληλεγγύη και με την αυτοτελή οργανωμένη πάλη τους μπορούν να καθορίσουν την τύχη τους, αποκρούοντας τις «μηχανορραφίες» των ιμπεριαλιστών που θέλουν να τους στοιχίσουν πίσω από τα δικά τους δολοφονικά συμφέροντα.

Η διέξοδος βρίσκεται στη σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ, με την πολιτική του κεφαλαίου που «εργαλειοποιεί» (διάβαζε τσακίζει) τα δικαιώματα των πολλών για να πλουτίζουν οι λίγοι. Μόνο ο εργαζόμενος λαός. αφού ανατρέψει το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, και πάρει την εξουσία στα δικά του χέρια, όντας αφέντης στον τόπο του, θα διασφαλίσει πραγματικά και οριστικά τις ελευθερίες και τα δικαιώματά του. Γι' αυτό ο σοσιαλισμός σήμερα είναι αναγκαίος κι επίκαιρος όσο ποτέ!