Συγκεκριμένα, με χρονοδιάγραμμά της να παρουσιάσει «ολοκληρωμένη πρόταση» μέσα στον Μάρτιο, έτσι ώστε τον Απρίλιο να ξεκινήσει η «κοινοβουλευτική διαδικασία», η κυβέρνηση έρχεται να ανοίξει το θέμα σε μια περίοδο που οι ίδιοι οι αστοί ομολογούν πως χρειάζεται «εθνική ενότητα» και «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς», με τον Μητσοτάκη να βάζει στόχο μια «τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση, που θα απαντά στις ανάγκες των εξελίξεων», αλλά και να μιλάει για «δικλίδες οι οποίες θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία».

Συνεχίζοντας με το ίδιο θράσος και αφού έχει προηγηθεί όλη η τρίχρονη, προκλητική προσπάθεια της κυβέρνησής του να συγκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους για το έγκλημα των Τεμπών με τους 57 νεκρούς και να αποπροσανατολίσει από τις πραγματικές αιτίες, δήλωσε πως πιστεύει «βαθιά στην αποφασιστικότερη συμμετοχή τακτικών δικαστών σε υποθέσεις τυχόν ποινικής ευθύνης υπουργών ενώ αυτοί ασκούν τα καθήκοντά τους». Πρόσθεσε, δε, ότι έχει «εισηγηθεί και τη μεγαλύτερη, πιο ουσιαστική συμμετοχή των ίδιων των δικαστών στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων» για μια δήθεν πιο θωρακισμένη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη».

Στην πράξη αγνοεί πλήρως το αίτημα για οριστική κατάργηση και όχι αναθεώρηση του άρθρου 86, όπως έχει ζητήσει το ΚΚΕ από την προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση, κάτι φυσικά που απέρριψαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Σημειωτέον, στην κυβέρνηση συζητούν κάτι μεσοβέζικα μοντέλα τύπου η παραπομπή ή μη ενός διατελέσαντος υπουργού ή υφυπουργού να αποφασίζεται σε ένα όργανο όπου θα μετέχουν δικαστές και κοινοβουλευτικοί, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου, αποσιωπώντας άλλωστε και τα όσα συνδέουν την αστική δικαιοσύνη με την εκάστοτε κυβέρνηση και συνολικότερα το σάπιο σύστημα.

Παραπέρα, υπερασπίστηκε με ζήλο την κατάργηση του άρθρου 16, ζητώντας «άρση του αναχρονιστικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την ίδρυση και μη κρατικών πανεπιστημίων». Με αυτόν τον τρόπο έρχεται να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησαν και προηγούμενες κυβερνήσεις, υποβαθμίζοντας και υποχρηματοδοτώντας συνεχώς την Παιδεία και ανοίγοντας τις πόρτες των πανεπιστημίων στα επιχειρηματικά συμφέροντα, κάτι που συνέχισε και η κυβέρνησή του με τη δυνατότητα ίδρυσης παραρτημάτων ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα.

Τέλος, υπερασπίστηκε και τη «διαρκή αξιολόγηση» που θα «θέσει την έννοια της μονιμότητας σε μία εντελώς νέα βάση», προκρίνοντας «καθολική καθιέρωση της αξιολόγησης στο Δημόσιο» και «επανακαθορισμό της έννοιας της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων» (όπως έγραψε σε επιστολή του προς τους βουλευτές της ΝΔ) με το σχέδιο της κυβέρνησης, μέσα και από το νέο αντιδραστικό πειθαρχικό δίκαιο στο Δημόσιο, να είναι στραμμένο στη δημιουργία ενός σώματος δημοσίων υπαλλήλων υποταγμένων πλήρως στις αντιδραστικές κατευθύνσεις του αστικού κράτους.

Ολα «μέσα από ευρύτερες συναινέσεις» των αστικών πολιτικών δυνάμεων, όπως έλεγε αργότερα χτες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης, ώστε να μην περιοριστούν σε «μία διεκπεραιωτική διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης» όπως είπε, αλλά να πάνε σε «ένα νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης», όπου «να μην επιτρέπεται», πλέον και συνταγματικώς, «να ψηφίζονται προϋπολογισμοί, οι οποίοι εκτρέπουν τα δημόσια οικονομικά, παράγουν υπερβολικά ελλείμματα», αφού «είναι συγκεκριμένα τα έσοδα και τα έξοδα», και δεν μπορεί «να δίνουνε παραπάνω απ' όσα αντέχει η οικονομία μας», όπως υπογράμμισε στη λογική των «μνημονίων διαρκείας».

Εστίασε και στην αξιολόγηση στο Δημόσιο, της «αποδοτικότητας και της συνέπειας», όπως είπε, επιμένοντας «να μπει στον υπέρτατο νόμο, που είναι το Σύνταγμα, η συγκεκριμένη πρόβλεψη, για να προστατεύσουμε τη χώρα από μελλοντικές επόμενες, μεθεπόμενες κυβερνήσεις λαϊκιστών, που για να γίνουν αρεστές, μπορεί να καταργήσουν την όποια αξιολόγηση».

Στο μεταξύ, λαλίστατος ων για όλα αυτά τα ζητήματα, όταν ρωτήθηκε χτες στην τακτική ενημέρωση των δημοσιογράφων αν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα επιτρέψει να γίνει η συζήτηση για κατάργηση του άρθρου του Συντάγματος για τους εφοπλιστές (το 107 που προβλέπει ευνοϊκές ρυθμίσεις για το εφοπλιστικό κεφάλαιο) επέλεξε τη ...γαργάρα παραπέμποντας στην «κοινοβουλευτική διαδικασία».