Μετά από 3 χρόνια, κανείς δεν μπορεί να συνηθίσει ότι 2 τρένα επί 12 λεπτά κινούνταν στις ίδιες ράγες, εξαιτίας της εγκληματικής στάσης του κράτους, των κυβερνήσεων και των εργοδοτών.

Αλλωστε, και πριν και μετά τα Τέμπη τα εγκλήματα είναι πολλά και δεν σταματάνε: Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Χώροι δουλειάς - αρένες θανάτου, όπως πρόσφατα στα Τρίκαλα, με την εργατική τάξη να χύνει το αίμα της για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Με τη μαύρη επέτειο να πλησιάζει και φέτος, ήδη σωματεία και μαζικοί φορείς ετοιμάζουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες σημαδεύοντας τον πραγματικό ένοχο: Την πολιτική του κέρδους, που δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.

Στο πλαίσιο αυτό, ήδη το Εργατικό Κέντρο Πειραιά απευθύνει πλατύ κάλεσμα σε Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα να δώσουν μαζικό, μαχητικό «παρών» στο συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12 μ. στο Σύνταγμα.

Παράλληλα το Εργατικό Κέντρο καλεί και στην παμπειραϊκή απεργία την Παρασκευή 6 Φλεβάρη, στις 10.30 π.μ. στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου.

«Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε ολόκληρο τον λαό. Λίγες μέρες μετά, στις 23 Μάρτη, ξεκινά η κύρια δίκη», σημειώνει αρχικά το Εργατικό Κέντρο. Και αναφέρει αναλυτικά:

«Τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε και δεν θα συνηθίσουμε το έγκλημα. Δεν είναι "της μοίρας γραφτό" δύο τρένα να κινούνται στις ίδιες ράγες για 12 ολόκληρα λεπτά και να συγκρούονται. Και πριν τα Τέμπη και μετά, τα εγκλήματα πολλά... Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές...

Χώροι δουλειάς που έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σύγχρονα σφαγεία, με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να φεύγουν για το μεροκάματο από το σπίτι και να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους.

Μόνο το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα, που βαφτίζονται "ατυχήματα", εκατοντάδες σακατεμένους που η κυβέρνηση προσπαθεί να "κρύψει" με διάφορες αλχημείες. Ενας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στις ζωές μας.

Αυτός ο πόλεμος, η εγκληματική πολιτική του κέρδους, με τη βούλα των νόμων που οι κυβερνήσεις τούς κόβουν και τους ράβουν στα μέτρα της κερδοφορίας, κόστισε τη ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στην μπισκοτοβιομηχανία "Βιολάντα" στα Τρίκαλα.

Προκαλούν όσοι, πριν στεγνώσει το αίμα, σαν παπαγάλοι μιλούσαν για το "πλήγμα στην επιχειρηματικότητα", για "καινοτόμα επιχείρηση χωρίς καμινάδα" που έγινε ολόκληρη μια καμινάδα με την έκρηξη, ενώ είναι από τις επιχειρήσεις που πίεζαν να ψηφιστεί ο νόμος για τις 13 ώρες δουλειάς... Μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών βρίσκεται μπροστά μας... Γιατί οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ: Η εγκληματική πολιτική του κέρδους, που δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, το εχθρικό για τον εργαζόμενο λαό κράτος που υπηρετούν η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

• Είναι εδώ οι σιδηρόδρομοι - καρμανιόλα, που λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της "απελευθέρωσης", των κατευθύνσεων και Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις. Γι' αυτό βλέπουμε Τέμπη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως πρόσφατα στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία, και στη Ρουμανία. Μαζί με τα "Τέμπη του αέρα" που αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο πρόσφατα, με το μπλακάουτ του συστήματος ελέγχου στο "Ελ. Βενιζέλος", αποτελούν την ευρωπαϊκή κανονικότητα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και όχι μια ελληνική ιδιαιτερότητα.
• Είναι εδώ ο κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, από τα καζάνια του θανάτου, τους αγωγούς που περνάνε κάτω από ολόκληρες πόλεις, τις αποθήκες με επικίνδυνα φορτία, τα χημικά που καταδικάζουν χιλιάδες εργατικές και λαϊκές οικογένειες να ζουν δίπλα στις ασθένειες, τη μόλυνση και τον φόβο για αλυσιδωτές εκρήξεις.
• Είναι εδώ η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά., σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο εναντίον άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων, για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
• Είναι εδώ η ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική καταδικάζει τα παιδιά μας, τη νέα γενιά, με την εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν σαν βροχή, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, τη στιγμή που δίνονται δισ. ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
• Είναι εδώ οι δήθεν "θεσμοί" της "δημοκρατίας" των λίγων, του σάπιου κράτους τους, που είναι εξαρτημένοι από τα μεγάλα συμφέροντα και ανεξάρτητοι από το πραγματικό δίκαιο που αφορά τα δικαιώματα της μεγάλης εργατικής - λαϊκής πλειοψηφίας. Γι' αυτό η Δικαιοσύνη τους αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται, βγάζει λάδι τους διάφορους ΟΠΕΚΕΠΕδες, γιατί αυτή είναι η νομιμότητα γι' αυτούς. Για τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τη ζωή τους επιφυλάσσει αυταρχισμό, καταστολή, νόμους για να τους τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί...

Γιατί για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτούνται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και στα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.

Με την εργατική τάξη μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία.

Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Γι' αυτό και όσοι εξαπατούν λέγοντας ότι μπορεί να είναι και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος... Οσοι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως σωτήρες και μεσσίες για να μασκαρέψουν το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης... Οσοι προβάλλουν ότι η λύση είναι να αλλάξει ο Μανωλιός απλά βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς... Οσοι προωθούν διάφορα δήθεν κινήματα χωρίς οργάνωση και συνδικάτα... Το μόνο που προσφέρουν είναι η πραγματική δικαίωση να παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες.

Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα».