Το πλαίσιο της έκτακτης Συνόδου διαμορφώθηκε υπό τις πιέσεις Τραμπ για τη Γροιλανδία, εξ ου και έβαλαν κάτω τις «πρόσφατες εξελίξεις στις διατλαντικές σχέσεις και τις επιπτώσεις τους για την ΕΕ», με αγωνία βέβαια για το «κοινό διατλαντικό συμφέρον για την ειρήνη και την ασφάλεια στην Αρκτική, ιδίως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ», και επιθυμία τους η ΕΕ «να συνεχίσει να συνεργάζεται εποικοδομητικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε όλα τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος» (βλ. αναλυτικό ρεπορτάζ σε άλλη στήλη).

Προσερχόμενος στη Σύνοδο ο Μητσοτάκης χαρακτήρισε επιβεβλημένη τη σύγκληση της έκτακτης Συνόδου μιλώντας για ένταση που προκλήθηκε λόγω των προηγούμενων δηλώσεων Τραμπ, σπεύδοντας ωστόσο να ισχυριστεί ότι όσα είπε κατόπιν (στο Φόρουμ του Νταβός) δείχνουν τον δρόμο για «εκτόνωση». Χαρακτήρισε, εξάλλου, δικαιολογημένους τους αμερικανικούς «προβληματισμούς» για την «ασφάλεια» του Αρκτικού κύκλου, επιμένοντας ότι μπορεί να απαντηθούν «δημιουργικά και παραγωγικά» μέσα από την ευρωατλαντική συνεργασία.

Πέρα από την εξίσωση του γροιλανδικού, η κυβέρνηση αναζητά πώς θα απαντήσει στην πρόσκληση του «στρατηγικού συμμάχου» τους, των ΗΠΑ, για να μετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» για τη Γάζα, που μονιμοποιεί την κατοχή, μετατρέπει την περιοχή σε προτεκτοράτο των Αμερικανών και Ισραηλινών, ενώ επιπλέον, ως «Συμβούλιο» διεκδικεί να παίξει ανάλογους ρόλους και σε άλλες ζώνες του πλανήτη.

Ο Μητσοτάκης είπε για αυτό ότι υπάρχουν «εύλογοι νομικοί προβληματισμοί», καθώς ό,τι παρουσιάστηκε από τον Τραμπ «εκφεύγει» από όσα προβλέπονται στο σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ (2803/25). Οπως λένε από την κυβέρνηση, το ψήφισμα του ΟΗΕ εστιάζει στη Γάζα και έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα «παρέμβασης», ενώ το «Συμβούλιο Τραμπ» αφορά γενικά διενέξεις και έρχεται ως μηχανισμός με μόνιμα χαρακτηριστικά, παράλληλος στον ΟΗΕ.

Ψάχνοντας κι εκεί ελιγμό, ώστε να μην εμφανιστούν σε κόντρα με τους Αμερικανούς, ούτε να χάσουν από το «ψητό» της ανοικοδόμησης στην ισοπεδωμένη ζώνη, ο Μητσοτάκης κατέθεσε πρόταση οι 13 χώρες της ΕΕ που έχουν προσκληθεί από τις ΗΠΑ στο Συμβούλιο, να προσυπογράψουν προσχώρηση μόνο για την επόμενη φάση της «ειρηνευτικής» διαδικασίας στη Γάζα και για όσο χρόνο χρειαστεί. Το χαρακτήρισε ως «συμβιβαστική λύση» που θα τους επιτρέψει, όπως είπε, να συμμετέχουν στη «διαδικασία ειρήνευσης», θυμίζοντας ότι η ντόπια αστική τάξη είχε εκφράσει «από την πρώτη στιγμή ενδιαφέρον για την περιοχή».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης, ερωτηθείς, νωρίτερα χτες, στην τακτική ενημέρωση των δημοσιογράφων, έλεγε ότι «είναι ένα πολύ σύνθετο ζήτημα και γι' αυτό όποια απόφαση πάρει η χώρα μας, θα την πάρει σε συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους», σπεύδοντας ταυτόχρονα να υπογραμμίσει ότι «είναι δεδομένη η στρατηγική μας συνεργασία με τις ΗΠΑ. Είναι δεδομένη η βούλησή μας αυτή να εντείνεται συνεχώς».

Την ίδια ώρα οι ωμές παρεμβάσεις των Αμερικανών τούς φέρνουν σε δύσκολη θέση και προσπαθούν κάπως να τις ...κρύψουν. Π.χ. ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας εμφανίστηκε χτες στον τ/σ «Open» και του τέθηκε το ζήτημα ότι η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κιμ. Γκίλφοϊλ, «επανέφερε το μήνυμα» που είχε διατυπώσει μέσω της «Καθημερινής» και ο πρέσβης τους στην Αγκυρα Τ. Μπάρακ, στο «πνεύμα» του «βρείτε τα».

«Ξέρετε, για να είναι αποτελεσματικός κάποιος, και αναφέρομαι στις ΗΠΑ ή σε κάποια άλλη χώρα που ίσως θα ήθελε να είχε κάποιο ρόλο, θα πρέπει να κάνει ορισμένα πράγματα διακριτικά. Και νομίζω, οι ΗΠΑ είναι πια αρκετά έμπειρες στην περιοχή για να το κάνουν. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Ελλάδα και γνωρίζουν τι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί», είπε μεταξύ άλλων ο Δένδιας, εμμέσως επιβεβαιώνοντας τις πιέσεις για απαράδεκτες υποχωρήσεις, σπεύδοντας από την άλλη να τους δώσει ένα υπόβαθρο, αυτό της θωράκισης της ΝΑΤΟικής συνοχής στην περιοχή: «Βεβαίως, καταλαβαίνω ότι αν δεις τα πράγματα από τη γωνία της Ουάσιγκτον, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να συμβεί, είναι να υπάρχει αναταραχή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αλλά ούτε η Ελλάδα θέλει αναταραχή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο», πρόσθεσε. Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, κινήθηκε και η συνάντηση χθες του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Δ. Χούπη, στις Βρυξέλλες, με τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (SACEUR), Αμερικανό στρατηγό Alexus G. Grynkewich, στο περιθώριο της Συνόδου της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ.

Ταυτόχρονα, και ενώ ετοιμάζονται για το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας (αναζητούν ημερομηνία στο πρώτο 15ήμερο του Φλεβάρη), ο Ν. Δένδιας έστειλε κι αυτός από την πλευρά του «σήμα» ότι «εάν η τουρκική πλευρά θελήσει, μέσα στο πλαίσιο του Δικαίου, να βρούμε λύση στο πρόβλημα, βεβαίως και μπορούμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα, και η Ελλάδα είναι η πρώτη που θα απλώσει το χέρι. Αλλά μέσα στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, όχι διά της επιβολής του ισχυρού», επικαλούμενος κάποιο ανύπαρκτο «δίκαιο» των ιμπεριαλιστών που καθορίζεται τάχα από κάτι άλλο.

Φρόντισε, εξάλλου, να διαβεβαιώσει («είναι καλό να το αντιληφθούμε όλοι στην ευρύτερη περιοχή») για τις συμφωνίες της κυβέρνησης με το Ισραήλ ότι «εμείς δεν δημιουργούμε κατανοήσεις, για να τις στρέψουμε κατά κάποιου», ευχόμενος «η Τουρκία να είναι μέρος μιας τέτοιας (ευρύτερης) κατανόησης», τονίζοντας πως «ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Αίγυπτος, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θέλουν να αποκλείσουν την Τουρκία. Η Τουρκία είναι μία μεγάλη χώρα, είναι σχεδόν 90 και εκατομμύρια άνθρωποι, μια μεγάλη γεωγραφική μάζα. Μακάρι η Τουρκία να είναι πλαίσιο μίας τέτοιας κατανόησης, αυτό επιθυμούμε όλοι»...