Ο επικίνδυνος «μπαχτσές» της πολεμικής οικονομίας είχε απ' όλα. Από συζήτηση σχετικά με τις απειλές των ΗΠΑ και τον κλιμακούμενο ανταγωνισμό με την ΕΕ με επίκεντρο τη Γροιλανδία, τα ευρωενωσιακά δάνεια για το ιμπεριαλιστικό σφαγείο στην Ουκρανία, μέχρι τις εξελίξεις στο Ιράν και τη Βενεζουέλα και βέβαια το λεγόμενο «28ο καθεστώς» (βλέπε δίπλα θέμα), που προβλέπει μια απέραντη «ειδική οικονομική ζώνη» με ξηλωμένα εργασιακά δικαιώματα στον βωμό της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας.

Οι εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το 2025 που υπερψηφίστηκαν, ξεγυμνώνουν την πραγματική στρατηγική της ΕΕ: Πρόκειται για την ετήσια έκθεση για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την έκθεση για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας, σύμφωνα με τις οποίες Κίνα, Ρωσία, Λευκορωσία και Βόρεια Κορέα βαφτίζονται «απειλές», ενώ ο Ινδο-Ειρηνικός, η Μέση Ανατολή, η Αρκτική και η Ουκρανία μετατρέπονται σε πεδία όπου επιχειρεί να προβάλλει «ισχύ» για τα συμφέροντά της. Καταρρίπτονται έτσι και οι μύθοι περί της «μοιραίας και άβουλης» ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα:

• Για την Ουκρανία: Η ΕΕ «τροφοδοτεί» με όπλα και ποικιλοτρόπως το μακελειό και επιχειρεί να αρπάξει κομμάτι από την πίτα της «ανοικοδόμησης» για τα ευρωπαϊκά μονοπώλια.
• Μέση Ανατολή - Παλαιστίνη: Το Ισραήλ ξεπλένεται, η γενοκτονία των Παλαιστινίων αποσιωπάται και τονίζεται η διασφάλιση της «αποστρατικοποίησης της Γάζας», την ώρα που ενώ η ΕΕ επιδιώκει τον έλεγχο της κατάστασης στην περιοχή με το βλέμμα στραμμένο στις Συμφωνίες του Αβραάμ.
• Κίνα - Ινδο-Ειρηνικός: Η Κίνα παρουσιάζεται ως «εταίρος, ανταγωνιστής και συστημικός αντίπαλος», ενώ η ΕΕ προετοιμάζει στρατιωτική παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό και συζητάει για συμφωνία με την Ινδία για να μη μείνει πίσω στον ανταγωνισμό με ΗΠΑ και Κίνα.
• Αφρική: Υπογραμμίζονται τα «στρατιωτικά πραξικοπήματα και η δημοκρατική οπισθοδρόμηση ιδίως στο Σαχέλ», ενώ συγχρόνως επισημαίνεται πως Ρωσία και Κίνα διευρύνουν την επιρροή τους στην περιοχή.
• Λατινική Αμερική: Οι εκθέσεις «αναγνωρίζουν» φιλικούς ηγέτες, καταδικάζουν χώρες που αντιστέκονται όπως η Κούβα και χαράσσουν χάρτη ιμπεριαλιστικής παρέμβασης, με στόχο την επέκταση των συμφερόντων της ΕΕ και την ενίσχυση των εγχώριων μονοπωλίων.
• Αρκτική: Εκφράζεται η επιδίωξη της ΕΕ να παίξει ενεργά «ρόλο παρατηρητή» με πλήρη δικαιώματα ή «ρόλο συμμετέχοντος σε όλους τους σχετικούς φορείς».
• Τουρκία: Χαρακτηρίζεται ως κρίσιμος στρατηγικός σύμμαχος για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ενώ για τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας - Τουρκίας η ΕΕ σημειώνει πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο για τις θαλάσσιες ζώνες «παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών», εκφράζοντας τη... «λύπη» της.

Κατά τα άλλα οι εκθέσεις της ΕΕ προβλέπουν αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες, διπλής χρήσης τεχνολογίες, στρατιωτικές ασκήσεις και μηχανισμούς ελέγχου όλα στην υπηρεσία της πολεμικής προετοιμασίας.

Από τον μπαξέ δεν λείπει και ο «φερετζές» περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», με την υποκρισία να ξεχειλίζει στη σχετική έκθεση (τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία στον κόσμο και την πολιτική της ΕΕ») που υπερψηφίστηκε κι αυτή, ενώ την ίδια στιγμή οι άλλες δύο εκθέσεις αποδεικνύουν ότι δεν εννοεί ούτε λέξη. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, το αιματοκύλισμα στην Ουκρανία, οι απειλές κατά του Ιράν και οι επεμβάσεις στη Λατινική Αμερική (για τα οποία βέβαια δεν βγαίνει μιλιά στην έκθεση) αποκαλύπτουν ότι τα δικαιώματα των λαών είναι για την ΕΕ «άλλοθι» επεμβάσεων και «δούρειος ίππος» για τα πολεμικά της σχέδια.