Η συντρόφισσα Βαγγελιώ γεννήθηκε το 1929 στο χωριό Θούριο του Βορείου Εβρου, με πατρικό επίθετο Πετρίδου. Υστερα από αλλεπάλληλους διωγμούς της οικογένειάς της, στον καιρό της γερμανικής Κατοχής, βρέθηκε και η ίδια εξόριστη στα νησιά Σαμοθράκη και Ικαρία. Μετά την επιστροφή της από την εξορία στα 18 της, το 1947 βγήκε με άλλα μέλη της οικογένειάς της και συντρόφους στο βουνό και υπηρέτησε ως νοσοκόμα στις γραμμές του ΔΣΕ, οργανωμένη πια στο ΚΚΕ. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες στην περιοχή του Εβρου. Τραυματίστηκε το 1949, πέρασε σε φιλικό στρατόπεδο που υπήρχε κοντά στα ελληνικά σύνορα και λειτουργούσε ως νοσοκομείο για τους Ελληνες συντρόφους μαχητές - αντάρτες στη Βουλγαρία. Μετά την ανάρρωσή της συνέχισε να υπηρετεί ως νοσοκόμα. Εκεί γνώρισε τον σύντροφό της Πρόδρομο Μελιτζανά και αποφάσισαν να παντρευτούν. Για πολλά χρόνια έζησαν στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας, ως πολιτικοί πρόσφυγες, στην πόλη Χάσκοβο. Μετά τη γέννηση των δύο παιδιών τους, της Ευμορφίας και της Δέσποινας, μετακόμισαν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια. Επαναπατρίστηκαν στην Ελλάδα το 1982 και εγκαταστάθηκαν στον δήμο Συκεών, στη Θεσσαλονίκη. Ηταν ενεργό μέλος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Συκεών, μέλος της Επιτροπής Ειρήνης Συκεών και δραστήριο μέλος του Δημοκρατικού Συλλόγου Γυναικών Συκεών. Τα τελευταία χρόνια διέμενε στην Αλεξανδρούπολη, κοντά στον τόπο της και δίπλα στην οικογένειά της. Στα πάνω από 70 χρόνια κομματικής ζωής η συντρόφισσα Βαγγελιώ υπήρξε παράδειγμα σεμνής μαχήτριας. Στη δίνη της αντεπανάστασης και των ανατροπών, υπερασπίστηκε το Κόμμα και τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά. Παρέμεινε πιστή στα ιδανικά της και την ιδεολογία της έως το τέλος της ζωής της.