Ενδεικτικά, σε ανάρτησή του την Κυριακή ο Κυρ. Μητσοτάκης έλεγε ότι «η επιλογή της ευθύνης» για την κυβέρνηση «δεν μπορεί παρά να είναι η πιο ενεργή, η πιο αξιόπιστη παρουσία και η διαρκής υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται», παρουσιάζοντας ως τέτοιο το αστικό συμφέρον, όπως εκδηλώνεται με εμπλοκές σε κόντρες και παζάρια όπου Γης για τα μερτικά της καπιταλιστικής λείας.

Καλλιεργώντας κλίμα σε αυτήν την κατεύθυνση, για συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ανά τον κόσμο, ο Μητσοτάκης εκκινώντας από την περίπτωση της Βενεζουέλας... έμεινε καμιά δεκαριά μέρες πίσω στην ευρωατλαντική προπαγάνδα, αναπαράγοντας τα περί «παράνομων και αυταρχικών καθεστώτων που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα» - αυτός που έλεγε ότι είναι «λεπτομέρειες για μετά» το διεθνές δίκαιο και έχει για στρατηγικούς συμμάχους Ισραήλ και Σ. Αραβία... - κι ενώ οι ΗΠΑ ήδη έχουν περάσει στο «παρασύνθημα», λέγοντας πως η επέμβαση έγινε για το πετρέλαιο και για να αποτραπεί η διείσδυση Κίνας και Ρωσίας στο ημισφαίριο «τους».

Στο μεταξύ, αυτή την άθλια πολιτική της εμπλοκής την βάφτιζε «ρεαλισμό», λέγοντας ότι «είμαστε ρεαλιστές. Ξέρουμε ότι η υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος περνά μέσα από τις ισχυρές συμμαχίες, αλλά περνά πρωτίστως μέσα από την ενίσχυση των αποτρεπτικών δυνατοτήτων μας», παραπέμποντας στις παραγγελίες για νέες φρεγάτες (η «παράτα» για την πρώτη θα γίνει την Πέμπτη στη Σαλαμίνα), τις οποίες βέβαια προετοιμάζουν για αποστολές χιλιάδες μίλια μακριά από τα σύνορα της πατρίδας. Ηδη άλλωστε πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση έσπευσε να δηλώσει έτοιμη να συνδράμει στη «ναυτική επιτήρηση» στην Ουκρανία, με ό,τι τεράστιους κινδύνους συνεπάγεται η ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή στο μακελειό.

Αλλωστε ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας, μιλώντας στην «Καθημερινή», επαναλάμβανε ότι «οι σύγχρονες μεγάλες μονάδες» του Πολεμικού Ναυτικού, έχοντας «αυξημένη επιχειρησιακή ευελιξία», «απελευθερώνονται από έναν αποκλειστικά χωρικό ρόλο. Το Ναυτικό αποκτά τη δυνατότητα να λειτουργεί ως δύναμη αποτροπής και ειρήνης στον ευρύτερο θαλάσσιο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου».

Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνοντας ότι κάθε τους απόφαση υπαγορεύεται από την ανάγκη τους να ευθυγραμμιστούν απόλυτα με τις ΝΑΤΟικές νόρμες και προτεραιότητες, έλεγε για τον πιο πρόσφατο νόμο για τις Ενοπλες Δυνάμεις, που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στους ενστόλους, ότι «δίνει πραγματική υπόσταση και διακριτό ρόλο» στους υπαξιωματικούς «όπως στους προηγμένους στρατούς του NATO».

Τόνιζε εξάλλου ότι «η σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ είναι στρατηγική, σταθερή και διαχρονική». Οτι «η ανανεωμένη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) αποτελεί πολιτική επιλογή στρατηγικού βάθους». Επίσης ότι στον ευρωατλαντικό καταμερισμό, «αναβαθμίζει τον ρόλο της χώρας», «αναδεικνύει την Ελλάδα ως πυλώνα σταθερότητας και ενεργειακής ασφάλειας, όπως με την αναβάθμιση του στρατηγικού ρόλου της Αλεξανδρούπολης».

Να καταγραφούν και όσα δήλωνε ο πρωθυπουργός χθες στη Μαδρίτη, στο περιθώριο της συνάντησής του με τον Ισπανό ομόλογό του, στην ατζέντα της οποίας ήταν, μεταξύ άλλων, το Ουκρανικό, με τον Μητσοτάκη να υπερασπίζεται τη «διαρκή στήριξη» στην κυβέρνηση Ζελένσκι υποσχόμενος - στο φόντο των σκανδάλων με τις στρατιωτικές προμήθειες - «διαφανή διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων», επιμένοντας σε κάθε περίπτωση ότι η «στήριξη» αυτή «αφορά άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια συνολικά, αλλά και την ίδια την αξιοπιστία της ΕΕ ως ενός γεωπολιτικού "παίκτη"».

Η εμπλοκή απλώνεται και στη Μέση Ανατολή, με τον Μητσοτάκη να χαρακτηρίζει τον «αφοπλισμό» της Χαμάς «αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρξει μακροπρόθεσμη ασφάλεια, αλλά και για να δημιουργηθούν οι όροι να ανοικοδομηθεί η Γάζα», να γίνει δηλαδή ένα προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του «στρατηγικού εταίρου του Ισραήλ» όπως έλεγε, σπεύδοντας να προσθέσει πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη «να δώσει ενεργά το "παρών" στην επόμενη μέρα», με τις μπίζνες να βαδίζουν χέρι - χέρι με τον πόλεμο, βάζοντας στόχο ο ίδιος να διαμορφωθούν «κατάλληλες συνθήκες ώστε να ακολουθήσουν οικονομικές και ενεργειακές συνεργασίες».

Για, δε, τη Γροιλανδία, σε μια προσπάθεια να ισορροπήσει ανάμεσα στις μεγάλες αντιθέσεις που εκδηλώνονται στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα έλεγε ότι «υπάρχουν λύσεις οι οποίες να είναι αμοιβαία συμφέρουσες σε σχέση με την ασφάλεια στην Αρκτική, οι οποίες μπορεί να εμπλέξουν τις ΗΠΑ αλλά και την ΕΕ και σίγουρα το ΝΑΤΟ, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί κάτι το οποίο όλοι αναγνωρίζουμε ότι είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, ζητήματα ασφάλειας στην Αρκτική, χωρίς να συζητούμε για λύσεις οι οποίες παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο», αυτό που καταξεσκίζουν για να υπηρετηθούν σχεδιασμοί τους.

Σε αντίστοιχο κλίμα για το Ιράν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης έλεγε χτες, στην τακτική ενημέρωση των δημοσιογράφων, ότι η κυβέρνηση συντάσσεται «με την κοινή ευρωπαϊκή θέση», (την ώρα που η ύπατη εκπρόσωπος μιλούσε και για νέες κυρώσεις σε βάρος του), παρακολουθεί την «κατάσταση» στη χώρα και δηλώνει «αλληλέγγυα» στο «λαό του Ιράν». Απέφυγε πάντως να διευκρινίσει τι θα πράξει η κυβέρνηση στην περίπτωση που οι ΗΠΑ αποφασίσουν επέμβαση κατά της χώρας, ή αν εμπλακεί και έτερος στρατηγικός τους εταίρος, το Ισραήλ, αν δηλαδή η Αθήνα συνδράμει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με βάσεις, επιμελητεία ή ό,τι άλλο. Τα «ευκόλως εννοούμενα» παραλείπονται άλλωστε, με τις υποδομές στη Σούδα και αλλού να έχουν αξιοποιηθεί σε όλα τα προηγούμενα ευρωατλαντικά χτυπήματα στη Μ. Ανατολή, πραγματοποιώντας και γι' αυτά συνεχείς πρόβες πολέμου.