«Ποσοστό που δηλώνει απόλυτη φτώχεια επί Τσίπρα 15,8%, επί Μητσοτάκη 14%, περίπου δύο μονάδες κάτω. Και σε σχετική φτώχεια, από το 29% επί ΣΥΡΙΖΑ στο 26,9% τώρα. Δηλαδή -2,1%. Αυτά για να γίνονται συγκρίσεις». Αυτά τα επικά έλεγε τις προάλλες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ως απάντηση στα άλλα ανεκδιήγητα που είπε ο Αλ. Τσίπρας περί ...λιτότητας με δικαιοσύνη. Εκεί θέλουν να κάνει τις «συγκρίσεις» ο λαός: Στον πάτο του βαρελιού, κάτω κι από τον πήχη της απόλυτης φτώχειας, που τον βύθισαν από κοινού όλες διαδοχικά οι κυβερνήσεις με τα μνημόνια, τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα, για να «ανθούν» τα κέρδη του κεφαλαίου. Να ψάχνουν δηλαδή οι εργαζόμενοι το δήθεν «μικρότερο κακό» - που υπάρχει μόνο στην προπαγάνδα των αστικών κομμάτων - την ώρα που ο καπιταλιστικός «μονόδρομος» - αυτός που υπερασπίζονται όλοι τους - θα τους οδηγεί στο ακόμα μεγαλύτερο κακό, με βάθεμα της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, σύνθλιψη των σύγχρονων αναγκών. Ακριβώς απέναντι πρέπει να σταθεί ο λαός: Μέτρο σύγκρισης είναι ο τεράστιος πλούτος που παράγει και τον καρπώνονται μια χούφτα μονοπώλια, ενώ η ζωή του υποβαθμίζεται διαρκώς. Είναι οι δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ζει και να εργάζεται με σύγχρονους όρους, απέναντι στη βαρβαρότητα της 13ωρης δουλειάς, της Υγείας - εμπόρευμα, της ακρίβειας, της ενεργειακής φτώχειας. Μόνο ο λαός μπορεί να λύσει αυτήν τη μεγάλη αντίφαση, παλεύοντας να πάρει όλο το καρβέλι και όχι τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι.