«Αν ήθελες να ξεφύγεις από τη μαύρη λίστα έπρεπε να γίνεις καταδότης. Αυτό που ήθελαν ήταν ονόματα και αυτό το έλεγαν "πληροφορίες". Είχαν ήδη όλες τις πληροφορίες. Είχαν και τα ονόματα. Αυτό που ήθελαν ήταν, με το δικό σου όνομα, να δείξουν τη δική τους δύναμη και τη δική σου υποταγή. Χρειάζονταν να δείξουν ότι κι εσύ ήσουν με το μέρος τους» (λόγια του Ουόλτερ Μπέρνστιν, βραβευμένου σεναριογράφου και συγγραφέα, που και ο ίδιος βρέθηκε στη «μαύρη λίστα»).

Η περίοδος του μακαρθισμού, όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται, ξεκίνησε το 1947, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χ. Τρούμαν δημιούργησε μια επιτροπή για να ελέγξει τη «νομιμοφροσύνη» των υπαλλήλων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Σε αυτήν βασίστηκε ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι. Πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες κατηγορήθηκαν για τη διείσδυση της κομμουνιστικής προπαγάνδας στη βιομηχανία του θεάματος και βρέθηκαν στη «μαύρη λίστα». Χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της «Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών», Τζο Πάρνελ, ισχυριζόταν: «Οι διανοούμενοι και καλλιτέχνες του Χόλιγουντ είναι το μαλακό υπογάστριο της Αμερικής. Αν οι κομμουνιστές αλώσουν την κινηματογραφική βιομηχανία θα περάσουν την κομμουνιστική ιδεολογία τους στο έθνος». Για δύο σχεδόν δεκαετίες εκατοντάδες άνθρωποι ανακρίθηκαν, κατηγορήθηκαν χωρίς αποδείξεις, άλλοι φυλακίστηκαν και άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, χάνοντας τις δουλειές τους.