Τρίτη 26 Ιούνη 2018
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 11
ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ (ΤΕΤΡΑΣΕΛΙΔΟ)
ΤΕ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Τίμησε τις αλύγιστες της ταξικής πάλης στο Τρίκερι

Στιγμιότυπα από την ξενάγηση στο νησί
Στιγμιότυπα από την ξενάγηση στο νησί
Ο μορφωτικός - πολιτιστικός άθλος που πέτυχαν οι αλύγιστες εξόριστες στο Τρίκερι, μέσα σε αντίξοες συνθήκες και κόντρα στην προσπάθεια για τη σωματική και ηθική τους εξόντωση από τους βασανιστές τους και τον ταξικό αντίπαλο, αναδείχτηκε στην εκδήλωση που οργάνωσε η ΤΕ Μαγνησίας του ΚΚΕ στο νησί, την Κυριακή 24 Ιούνη. Ενας άθλος στον οποίο πρωτοστάτησαν τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, ενώ ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε η Ρόζα Ιμβριώτη, η μεγάλη κομμουνίστρια παιδαγωγός που συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση της καθημερινής ζωής για την επιβίωση των εξόριστων γυναικών, αλλά και στην οργάνωση των μαθημάτων και της πολιτιστικής δραστηριότητας στο Τρίκερι, όπου βρισκόταν και η ίδια.

Η εκδήλωση άνοιξε με χαιρετισμό από την Κωνσταντίνα Ρηγάκη, μέλος της ΤΕ Μαγνησίας του ΚΚΕ, η οποία, ανάμεσα στα άλλα, σημείωσε: «Στο Τρίκερι βρέθηκαν χιλιάδες γυναίκες εξόριστες, άλλες εργάτριες, άλλες αγρότισσες, μητέρες και σύζυγοι ανταρτών, άλλες μορφωμένες, άλλες αναλφάβητες. Αυτό που τις ένωσε, αυτό που ήταν στήριγμα για ν' αντέξουν και να οργανώσουν τη ζωή τους σε τόσο αντίξοες συνθήκες ήταν η πρωτοπόρα επαναστατική ιδεολογία και οργάνωση του ΚΚΕ».

Μορφωτικό σχολείο στον τόπο εξορίας


Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Γιάννης Παντελίδης, μέλος της ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ, ο οποίος ξεχώρισε στην ομιλία του τη μορφωτική - πολιτιστική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε σ' αυτόν τον τόπο εξορίας, που - όπως είπε - εξελίχθηκε σ' ένα είδος μορφωτικού σχολείου. Είπε μεταξύ άλλων: «52 εξόριστες δασκάλες με επικεφαλής την κομμουνίστρια παιδαγωγό Ρόζα Ιμβριώτη και την εκπαιδευτική ομάδα που διαμόρφωσε, σε όλη τη διάρκεια της εξορίας συνεχίζουν ασταμάτητα το έργο τους, που περιλαμβάνει την προσπάθεια να μάθουν γράμματα τα παιδιά των εξόριστων, να οργανώσουν τη ζωή των παιδιών με όσο το δυνατόν δημιουργικό τρόπο, φτιάχνοντας και λειτουργώντας παιδικό σταθμό παρά τις απαγορεύσεις και διώξεις, μέχρι τη μεταφορά και φυλάκιση των παιδαγωγών, της Ρόζας Ιμβριώτη και της Λίζας Κόττου στις φυλακές της Λάρισας και του Βόλου.

Ελαμψε το πνεύμα, η θέληση και δράση των κομμουνιστριών και άλλων συνειδητών αγωνιστριών, που οργάνωσαν με εκπαιδευτική επιστημονικότητα για όλες τις εξόριστες, τις αναλφάβητες, τις γυναίκες που μόλις ήξεραν να γράφουν το όνομά τους, τα κορίτσια που είχαν διακόψει το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, την προετοιμασία άλλων ακόμα και για το πανεπιστήμιο. Οργάνωσαν μαθήματα - διαλέξεις γενικότερης μόρφωσης, πολιτιστικής ανάπτυξης, εργασιακής ειδίκευσης.

Οι δασκάλες ήταν εξέχουσες προσωπικότητες, που με την καθοδήγηση της Ρόζας, εμπνεύσανε στις μαθήτριες πίστη στη ζωή, στα ιδανικά και στον εαυτό τους. Τα μαθήματα ήταν εκλαϊκευμένα, κατανοητά, αρεστά στις μαθήτριες, που η ηλικία, η καταγωγή τους ήταν διαφορετική. Καταλάβαιναν ότι αυτό που μάθαιναν έκανε τα σκοτάδια φως, νικούσε τις προκαταλήψεις και τους φόβους, την ανασφάλεια, που δημιουργούσε η αμορφωσιά. Η μόρφωση ήταν μόρφωση για τη ζωή. Οι περισσότερες ομολογούσαν έπειτα ότι το σχολειό και το μάθημα της εξορίας ήταν ανεκτίμητης αξίας για τη ζωή τους. Αλλες σπούδασαν κι άλλες έκαναν επαγγέλματα, σχετικά με αυτά που είχαν μάθει στην εξορία».

Με ακαταμάχητη θέληση υπερνίκησαν τις δυσκολίες

Για τις δυσκολίες που είχαν να αντιμετωπίσουν οι εξόριστες, ο ομιλητής ανέφερε: «Η οργάνωση των μαθημάτων δεν ήταν εύκολη υπόθεση, αφού και η μορφωτική δραστηριότητα γινόταν στα κρυφά και με μεγάλη συνωμοτικότητα. Οι δασκάλες μάζευαν πέντε - πέντε τις κοπέλες κι έκαναν το μάθημα έτσι ώστε να φαίνονται σαν παρέα, δίνοντας την εντύπωση ότι διασκεδάζουν. Χαρτιά και μολύβια δεν υπήρχαν. Οι γυναίκες συνήθιζαν να γράφουν κάτω στην άμμο και το χώμα. Βιβλία απαγορεύονταν. Οσα έμπαιναν κρυφά στα στρατόπεδα διαβάζονταν απ' όλες σιγά - σιγά, χέρι με χέρι. Χαρακτηριστικό της θέλησης και της επιμονής τους είναι το γεγονός πως εδώ στο Τρίκερι οι εξόριστες κατάφεραν να φτιάξουν μια μικρή βιβλιοθήκη.

(...) Ιδιαίτερη φροντίδα έδειχναν οι κρατούμενες για τη μόρφωση των παιδιών που μεγάλωναν στους τόπους εξορίας και ήταν σε ηλικία να πάνε σχολείο ή άλλα που το διέκοψαν. Το 1949 οι εξόριστες στο Τρίκερι αποφάσισαν να φτιάξουν παιδικό σταθμό για τα 182 παιδιά που ζούσαν μαζί τους. Κάτω από τη σκιά μιας μεγάλης ελιάς έφτιαξαν ένα τετράγωνο σκάμμα, κουβαλώντας άμμο, βότσαλα και θαλασσινό νερό. Αφού πρώτα είχαν σκάψει σε αρκετό βάθος, έριξαν μέσα τα χαλίκια και την άμμο για να παίζουν τα παιδιά. Με τα χέρια τους έφτιαξαν ό,τι παιχνίδια μπορούσαν. Εκεί μάζευαν τα παιδιά και τ' απασχολούσαν με διάφορες δραστηριότητες από τις 8 το πρωί μέχρι το μεσημέρι. Με γυμναστική, τραγούδια και παιχνίδια έφτανε η ώρα για το πρόγευμα κι έπειτα πάλι τραγούδια, χορός, παραμύθια. Ο παιδικός σταθμός κράτησε τέσσερις μήνες, έως το τέλος του φθινοπώρου. Οι δασκάλες δουλέψανε σκληρά όσο να τα δαμάσουνε, γιατί ήταν αγριεμένα από τα γεγονότα που ζήσανε στο περιβάλλον τους, το βουτηγμένο στη δυστυχία, στον τρόμο και τη σκληράδα».

Αφιέρωμα στην «κόκκινη δασκάλα»

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με αφιέρωμα στη ζωή και το έργο της Ρόζας Ιμβριώτη, της «κόκκινης δασκάλας» του λαού, με αποκορύφωμα τη συμβολή της στην οργάνωση της ζωής των εξόριστων γυναικών στο Τρίκερι. Στο αφιέρωμα αναδείχθηκε η ίδρυση, με πρωτοβουλία της Ρόζας Ιμβριώτη, του πρώτου Ειδικού Σχολείου στην Ελλάδα, καθώς και η μεγάλη συμβολή της στη διάρκεια της Αντίστασης, ως μέλος της ΕΠΟΝ, στην εκπαίδευση των δασκάλων και στην οργάνωση των σχολείων στην Ελεύθερη Ελλάδα. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις δυσκολίες και τα βασανιστήρια που αντιμετώπισε στους τόπους εξορίας και στις φυλακές όπου στάλθηκε, χωρίς όμως ποτέ να λυγίσει. Τέλος, αναδείχθηκαν μέσα από μαρτυρίες των ίδιων των εξόριστων γυναικών στο Τρίκερι οι προσπάθειές της για την οργάνωση των μαθημάτων, της χορωδίας, θεατρικών παραστάσεων, αλλά και για τη φροντίδα των γυναικών και των παιδιών που βρίσκονταν στην εξορία.

Ακολούθησε ξενάγηση στο νησί Τρίκερι, σε σημεία που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή των εξόριστων, όπου οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να ακούσουν ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες για τη ζωή τους, τις κακουχίες και τις δοκιμασίες που αντιμετώπιζαν. Η ξενάγηση περιελάμβανε τους εξής σταθμούς: Το πηγάδι απ' όπου έπαιρναν νερό οι γυναίκες, το μοναστήρι, την τοποθεσία «Στέμμα» και το θεατράκι που είχαν δημιουργήσει οι εξόριστες.


Κορυφή σελίδας

Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org