Πέμπτη 22 Ιούνη 2017
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 16
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Κραυγή αγωνίας από μανάδες πρόσφυγες για τα παιδιά τους

Το δράμα των γυναικών που έχουν αναγκαστεί να αποχωριστούν ένα ή περισσότερα παιδιά τους καταγράφεται σε κείμενο των μανάδων προσφύγων που διαβιούν στον καταυλισμό της Μαλακάσας. «Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει για μια μητέρα να μην έχει το παιδί της;» σημειώνουν. Τις βασικές πτυχές της αγωνίας των προσφύγων γυναικών ανέδειξε Αφγανή πρόσφυγας που ζει στον εν λόγω καταυλισμό, κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα «Ασυλο και Ενταξη: Παρόν και Μέλλον», που διοργάνωσε προχτές, Παγκόσμια Μέρα Προσφύγων, το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων.

Πρόκειται για μια από τις πιο δραματικές συνέπειες της πολιτικής εγκλωβισμού των προσφύγων στη χώρα, η οποία σε συνδυασμό με την προοπτική διεξόδου που δεν βλέπουν να υπάρχει, οδηγεί σε απόγνωση. «Πολλές προσπαθούν να αυτοκτονήσουν. Μισούν αυτή τη ζωή και θέλουν να πεθάνουν», τονίζουν οι γυναίκες πρόσφυγες. Αναδεικνύεται το σοβαρό ζήτημα της οικογενειακής επανένωσης, που όχι μόνο δεν προχωρά, αλλά φέρεται να καθηλώνεται σε ένα εξαιρετικά χαμηλό πλαφόν. Συμφωνία που φέρεται να υπάρχει ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία κάνει λόγο για 70 επανενώσεις κάθε μήνα όταν είναι έτοιμες περίπου 2.500 σχετικές αιτήσεις.

Στο ίδιο κείμενό τους υπογραμμίζουν ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός γυναικών που είναι μόνες τους, χωρίς τους συζύγους τους και κάποιο από τα παιδιά τους, που βρίσκονται σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Πολλές έχουν χάσει αρκετά μέλη της οικογένειάς τους στον πόλεμο ή στη διαδρομή του ταξιδιού της προσφυγιάς. Εχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα και δεν μπορούν να φύγουν. «Τι θα γίνει με τους χιλιάδες ανθρώπους, οι περισσότεροι νέοι, γυναίκες και παιδιά που ζουν στους καταυλισμούς;» τονίζουν.

Ομως, δεν είναι μόνο το προσωπικό δράμα κάθε πρόσφυγα από τη φρίκη του πολέμου, την απώλεια ή τον αποχωρισμό δικών τους ανθρώπων, είναι και η απόγνωση του «τώρα» από τη μη ζωή στην οποία έχουν καταδικαστεί αυτοί οι άνθρωποι. Από την απραξία που τους έχει επιβληθεί, τέτοια που εντείνει τον συναισθηματικό πόνο και το αδιέξοδο. «Μπορείτε να φανταστείτε πώς περνάμε τις μέρες και τις νύχτες. Είναι εξαιρετικά δύσκολο απλά να περιμένεις το τέλος της μέρας, το τέλος της νύχτας. Εχουμε ανάγκη να κάνουμε κάτι. Εχουμε ανάγκη από δουλειά, να σταθούμε στα πόδια μας, να βοηθήσουμε». Αναδεικνύεται το αίτημα να ταξιδέψουν ελεύθερα αυτοί οι άνθρωποι στις χώρες που θέλουν. Να προχωρήσουν γρήγορα οι διαδικασίες ασύλου για όσους μείνουν στη χώρα και να παλέψουν από κοινού με τους Ελληνες εργάτες για την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Στη διάρκεια της συζήτησης, οι πρόσφυγες που συμμετείχαν αναφέρθηκαν σε σειρά προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, με κυρίαρχο τις χρονοβόρες διαδικασίες για την κατάθεση αιτήσεων ασύλου, την έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες, τα προβλήματα από τη μη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, την έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης.


Κορυφή σελίδας

Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org