Τρίτη 17 Γενάρη 2017
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 10
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Το τελευταίο «αντίο» στη συντρόφισσα Μαρία Γκένα

Με την παρουσία συντρόφων, συναγωνιστών, συγγενών και φίλων, πραγματοποιήθηκε, το Σάββατο 14 Γενάρη, στην αίθουσα ΟΥΗΛ στη Λάρισα, η πολιτική κηδεία της συντρόφισσας Μαρίας Βούλγαρη - Γκένα, στην οποία παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΤΕ Λάρισας του ΚΚΕ.

Μιλώντας εκ μέρους της ΤΕ Λάρισας του ΚΚΕ ο Γιάννης Παντελίδης, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας και του Γραφείου της ΤΕ Λάρισας του Κόμματος, αναφέρθηκε στη ζωή και την αγωνιστική δράση της Μαρίας Βούλγαρη - Γκένα, τονίζοντας ότι «συνέδεσε όλη της τη ζωή με το Κόμμα και το λαϊκό κίνημα, δεν έλειψε ούτε στιγμή από καμιά μάχη, δεν λιποψύχησε ποτέ, δεν έκανε πίσω, δεν ταλαντεύτηκε στις πολλές δύσκολες καμπές που πέρασε το ΚΚΕ».

Και συνέχισε: «Η συντρόφισσα Μαρία γεννήθηκε το 1933 στη Χιλιαδού Δομοκού, στη Φθιώτιδα. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας της, Κώστας Βούλγαρης, ήταν μέλος του ΚΚΕ από το 1930. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Διδασκαλείο είχε αποβληθεί λόγω "πολιτικών φρονημάτων". Η μητέρα της, Ευτυχία, "μπαινόβγαινε" στις φυλακές τόσο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, καθώς βοηθούσε στην οργάνωση στο χωριό, όσο και μετέπειτα.

Κατατάχθηκε στον ΔΣΕ το 1948 σε ηλικία 15 χρόνων, όταν ο εθνικός στρατός κατέβασε όλο το χωριό της στις πόλεις Δομοκό και Λαμία για να μη βοηθάνε τους αντάρτες. Εντάχθηκε στην ταξιαρχία ιππικού με επικεφαλής τον διοικητή Στέφανο Μανάκα (Στέφο), τον Περικλή Οικονόμου (Γαζή) και τον Νίκο Γκένα (Πλάτανο).

Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπως σε Κουτσόχερο Λάρισας, Λάρισα, Καρδίτσα, Τρίκαλα, Ασπροκλησιά, στα υψώματα στο Λεοντάρι, στα υψώματα του χωριού Καΐτσας, σαν εφεδρεία στη μάχη του Καρπενησίου. Στο τέλος του καλοκαιριού το 1949, τους δόθηκε εντολή να περάσουν στο Πήλιο. Την ίδια περίοδο έγινε μέλος του Κόμματος. Στο Πήλιο μείνανε τρεις μήνες, μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη, και τότε δόθηκε εντολή να φύγουνε για την Αλβανία, στην οποία έφτασαν στα μισά του μήνα Νοέμβρη.

Στην Αλβανία παντρεύτηκε τον σύντροφό της, Νίκο Γκένα, και μαζί περάσανε στην Πολωνία στο τέλος του Δεκέμβρη του 1949. Το Μάρτη του 1950 μαζί με τον σ. Νίκο φεύγουν για Ρουμανία, όπου παρακολουθήσανε τη Σχολή Μπελογιάννη. Με το πέρας της σχολής ο Νίκος Γκένας έφυγε για κομματική δουλειά στην Πολωνία, ενώ η Μαρία έμεινε στη Ρουμανία για να γεννήσει τη πρώτη τους κόρη, την Λίτσα. Στην Πολωνία επέστρεψε μετά από 3 μήνες, το Σεπτέμβρη του 1951. Στο τέλος του 1952 ο Νίκος έφυγε με απόφαση του Κόμματος για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα, ενώ η Μαρία παρέμεινε στην Πολωνία με απόφαση του Κόμματος καθώς ήταν έγκυος στη δεύτερη κόρη τους, την Ευτυχία, και μετακόμισε στο Στετίνο, όπου δούλεψε ως βρεφονηπιοκόμος. Στην Πολωνία διετέλεσε στο Συμβούλιο των πολιτικών προσφύγων ως μέλος με ευθύνη για τις γυναίκες καθώς και μέλος της επιτροπής γυναικών του Κεντρικού Συμβουλίου των πολιτικών προσφύγων.

Από την αναγκαστική προσφυγιά επαναπατρίστηκε το 1975. Στην Ελλάδα συνδέθηκε αμέσως με το Κόμμα. Δούλεψε ως εργάτρια σε βιομηχανία ετοίμων ενδυμάτων και ήταν εκλεγμένη στο ΔΣ του σωματείου της. Πήρε μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες και εκδιώχθηκε για τη συνδικαλιστική της δράση. Επίσης, ήταν ενεργή στο ΔΣ των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων καθώς και δραστήριο μέλος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και της ΟΓΕ».

Καταλήγοντας, ο Γ. Παντελίδης υπογράμμισε: «Η συντρόφισσα Μαρία έζησε τα αγαθά και τα ιδανικά του σοσιαλισμού. Οταν επαναπατρίστηκε συνέχισε να αγωνίζεται γι' αυτά ως μέλος του ΚΚΕ, τίτλο που τον έφερε έως το τέλος της ζωής της. Δεν λύγισε ούτε μια φορά στις κρίσεις που πέρασε το ΚΚΕ και σταθερή στη θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού πάλευε για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, το σοσιαλισμό, για να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο».


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org