ΛΟΝΔΙΝΟ - ΤΡΙΠΟΛΗ.--

«Η Λιβύη θα κυλήσει ακόμη βαθύτερα στο χάος, εάν οι πολιτικές παρατάξεις δεν συγκροτήσουν γρήγορα κυβέρνηση ενότητας» προειδοποίησε χτες ο επικεφαλής της λιβυκής κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας NOC, Μουστάφα Σανάλα, από το Λονδίνο, στο πλαίσιο συνδιάσκεψης επενδυτών που διοργάνωσε το βρετανικό ίδρυμα γεωπολιτικών μελετών «Chatham House», ένα 24ωρο αφότου το κοσμικό (διεθνώς αναγνωρισμένο) λιβυκό κοινοβούλιο απέρριψε τη συγκρότηση της 34μελούς «κυβέρνησης ενότητας» που είχε συμφωνηθεί στο Μαρόκο, στο πλαίσιο ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ ισλαμιστών και στοιχείων του λιβυκού στρατού.

Ο Σανάλα, κάνοντας έναν απολογισμό των συνεπειών που προκάλεσε στη Λιβύη η ανατροπή του πρώην Προέδρου, Μουαμάρ Καντάφι (μετά την επέμβαση ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ που χρησιμοποίησαν ως μέσο, ανάμεσα στα άλλα, τζιχαντιστές μισθοφόρους), έκρουσε τον κώδωνα κινδύνου για μονοπώλια και «επενδυτές», σημειώνοντας ότι εάν δεν σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση στη Λιβύη, τότε το κενό εξουσίας θα γεμίσουν, αργά ή γρήγορα, οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» που έχουν ήδη στήσει, μέσα στους τελευταίους μήνες, βάση στη Σύρτη.

Ο Σανάλα εκτίμησε ότι πέντε χρόνια μετά την ανατροπή Καντάφι, η παραγωγή πετρελαίου στη Λιβύη έχει υποστεί τεράστιο πλήγμα, προσθέτοντας ότι ξεπερνούν τα 68 δισεκατομμύρια δολάρια, δίχως σε αυτά να υπολογιστούν οι σημαντικές ζημιές που υπέστησαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο λιμάνι Ρας Λανούφ την περασμένη βδομάδα από επιθέσεις τζιχαντιστών. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι οι τζιχαντιστές δε θέλουν να καταλάβουν, αλλά να καταστρέψουν τη λιβυκή παραγωγή πετρελαίου.

Βεβαίως, δεν είναι μόνο η Λιβύη που στροβιλίζεται στο χάος που δημιουργήθηκε πέντε χρόνια μετά τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη». Είναι αρκετές άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος, Συρία, Υεμένη, Ιράκ, Τυνησία κ.ά.), στις οποίες τα δίκαια λαϊκά αιτήματα για περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες όχι μόνο δε δικαιώθηκαν, αλλά χρησιμοποιήθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ και ΕΕ για να χειραγωγήσουν τους λαούς και να τοποθετήσουν στις νέες αστικές κυβερνήσεις που εξυπηρετούν καλύτερα τα μονοπωλιακά συμφέροντα και τις μπίζνες τους, ιδιαίτερα σε σχέση με ισχυρούς ανταγωνιστές στην περιοχή, όπως η Κίνα και η Ρωσία.