Τετάρτη 20 Ιούνη 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 40
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ
Φοβούνται οι νικητές...

Τι έγινε ρε παιδιά; Ποιοι είναι αυτοί που διαδηλώνουν παντού, όπου συνευρίσκονται για να συναποφασίσουν τ' αφεντικά της Γης; Πού βρέθηκαν τόσοι «ξεδιάντροποι αλήτες»; Ποιον εκπροσωπούν οι «άγνωστοι καβγατζήδες»; Τι ζητούν οι «αγριεμένοι διαδηλωτές»; Γιατί ενοχλούν οι «ατίθασοι νέοι»; Αυτοαποκαλούνται αμφισβητίες αγωνιστές. Αμφισβητούν - λένε - την «παγκόσμια βασιλεία» του καπιταλισμού. Και δεν την αμφισβητούν σε «συζητήσεις δωματίου», σε «διαλέξεις αμφιθεάτρων». Αντιμάχονται την καπιταλιστική εξουσία στους δρόμους, συγκρουόμενοι, σώμα με σώμα, με τους, κατά τόπους, ροπαλοφόρους της. Πολεμούν παντού με θάρρος. Γιατί θέλει να 'χεις ψυχή για να βρεθείς εκεί που «πέφτει γερό ματσούκι» και «σφυρίζουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι». Την τελευταία φορά, στο Γκέτεμποργκ, είχαν και θύματα...

Ποιος το περίμενε; Μόλις πριν δέκα χρόνια ο σοσιαλισμός «έπεφτε» και ο «μεγάλος νικητής» του 20ού αιώνα, ο καπιταλισμός, επέβαλε, σχεδόν παντού επί Γης, την απόλυτη κι αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του ιμπεριαλισμού. Θυμάστε τι γινόταν τότε; Ο «πλανητάρχης» μπαμπάς Μπους ετοιμαζόταν ν' αποχωρήσει ως θριαμβευτής του «ψυχρού πολέμου», κληροδοτώντας τον πλανήτη στον Κλίντον, ο οποίος, με τη σειρά του, θα τον παρέδιδε στον υιό Μπους. (Η συνέχεια θα μπορούσε να είναι η παράδοση από τον υιό Μπους στην κόρη Κλίντον, η οποία μόλις προχτές πήρε το πανεπιστημιακό πτυχίο της, με καλό βαθμό και «διαγωγή κοσμιοτάτη», αλλά δεν το βλέπω, καθότι, μπορεί μεν η Τσέλσι να μην «το τσούζει», όπως οι κόρες του νυν Αμερικανού Προέδρου, αλλά βαρύνεται με το λάθος της να μην πάρει θέση δημοσίως για το «πατρικό παραστράτημα» και, ως γνωστόν, «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα...).

Ο Κολ μόλις είχε γκρεμίσει το «τείχος» και θα συνέχιζε για λίγο ακόμα μέχρι να παραδώσει στον Σρέντερ, αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας στην ανατροπή του σοσιαλισμού. Ο Μπλερ αναδεικνυόταν ως το «μεγάλο αστέρι» της κεντροαριστεράς και στην Ιταλία «φύτρωνε» η «Ελιά». Στην Ελλάδα - όπου όλα γίνονται με κάποια καθυστέρηση, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη - κυβερνούσε ακόμα ο Μητσοτάκης και ξαφνικά ο τότε Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών μίλησε για πρόωρες εκλογές, οι οποίες και έγιναν ξαναφέροντας στην κυβερνητική εξουσία τον Α. Παπανδρέου. Ομως, ο Κ. Σημίτης παραμόνευσε και, «συνωμοτώντας» εναντίον του, κατάφερε να τον διαδεχτεί. Η «κεντροαριστερά» κυριάρχησε, σχεδόν παντού, στη «μετακομμουνιστική εποχή», η «καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση» εμπεδώθηκε και ο Φουκουγιάμα, ενθουσιασμένος και περιχαρής, προφήτευε «το τέλος της Ιστορίας».

Ολα «πήγαιναν καλά» κι όποιο εμπόδιο παρουσιαζόταν στο δρόμο της ιμπεριαλιστικής «Νέας Τάξης» του καπιταλισμού - από το Ιράκ μέχρι τη Γιουγκοσλαβία - αναλάμβαναν να το παραμερίσουν, χρησιμοποιώντας την «πειθώ των όπλων», οι ΗΠΑ με το ΝΑΤΟ. Και ξάφνου εμφανίστηκαν οι «διεθνείς αμφισβητίες». Πρώτα στο Σιατλ - στην «καρδιά» του καπιταλισμού - κι ύστερα παντού όπου συνέρχονται οι «νικητές» του 20ού αιώνα, προκαλώντας τον εκνευρισμό τους. Μετά τα τελευταία γεγονότα στη Σουηδία, ο Μπλερ τους χαρακτήρισε «περιοδεύοντα θίασο αναρχικών», ο Σρέντερ πρότεινε κλείσιμο των συνόρων όταν επιχειρούν να διέλθουν από χώρα σε χώρα, ο Μπερλουσκόνι εξέφρασε την αγωνία του για το τι θα γίνει στη Γένοβα και ο Σημίτης υπερασπίστηκε τη δολοφονική βία των ροπαλοφόρων εναντίον τους, δείχνοντας την περιφρόνηση και το μίσος που νιώθει για τους λαϊκούς αγωνιστές. Τι έγινε, ρε παιδιά και «φοβούνται οι νικητές»;


Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org