Πέμπτη 12 Φλεβάρη 2015
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 10
ΝΕΟΛΑΙΑ (ΤΕΤΡΑΣΕΛΙΔΟ)
Λοκομοτίβα: Εμείς ξέρουμε να μιλάμε με εικόνες

Αφίσα της ταινίας «Μάθε εργάτη πώς»
Αφίσα της ταινίας «Μάθε εργάτη πώς»
Σε καμιά περίπτωση δεν πιστεύουμε ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Παρ' όλα αυτά, θεωρούμε ότι πρέπει να κάνουμε τέχνη σαν να μπορούσε ν' αλλάξει τον κόσμο. Και σε ένα βαθμό η τέχνη παρεμβαίνει... Το 2003 ο Βενιζέλος ως υπουργός Πολιτισμού, σε ευρωπαϊκή συνάντηση για τον κινηματογράφο, πρότεινε να γίνουν επενδύσεις στον κινηματογράφο ακόμα και με χασούρα, ώστε να επιβληθεί και μέσα από αυτόν ενιαία ιδεολογία...

Η «Λοκομοτίβα» είναι κολεκτίβα, ομπρέλα κινηματογραφιστών, από το 2010. Τελευταία της παραγωγή η ταινία «Non omnis moriar» (2014) της Θ. Γραμματικού, με θέμα την απεργία των χαλυβουργών, που πρόσφατα προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Συνεχίζει την πορεία της στο εξωτερικό και την υπόλοιπη Ελλάδα. Θα προβληθεί και από σωματεία. Η πέμπτη, ανεξάρτητη παραγωγή της «Λοκομοτίβα» «Οι Παλαιστές» βρίσκεται στα σκαριά. Βασίζεται σε λογοτέχνημα του Θωμά Μανόπουλου κι αναφέρεται σε δύο στρατευμένους στη Μακρόνησο που αρνούνται να κάνουν δήλωση μετανοίας. Τιμητικός συμπαραγωγός, το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου... Προσπαθήσαμε ως «Λοκομοτίβα» να εκμεταλλευτούμε τη συνήθεια, που υπήρχε παλιότερα στον πολιτικό κινηματογράφο: Το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα να συμβάλλει σε παραγωγές ταινιών, με στόχο την πλατιά παρέμβαση.

Η συμφωνία ανάμεσα στα μέλη της ομάδας είναι συμφωνία περιεχομένου. Μακριά από εμάς ένας κινηματογράφος της ομφαλοσκόπησης, της ενδοσκόπησης και των ίσων αποστάσεων. Κοινή η αντίληψη ότι η τέχνη μας πρέπει να υπηρετεί την ιστορικά χρήσιμη αλήθεια, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Ο κινηματογράφος είναι τέχνη ακριβή που, εκτός της παραγωγής, περικλείει και τη διανομή, στάδιο σημαντικότατο, ώστε να κατορθώσει μια ταινία να φτάσει στο κοινό. Δεδομένου ότι ο κινηματογράφος, από τη δεκαετία του '90, μονοπωλείται κατά 87% με καθετοποιημένη παραγωγή, δηλαδή οι ίδιες εταιρείες κάνουν παραγωγή, διανομή κι εκμετάλλευση (αίθουσες), καταλαβαίνουμε πόσο ασφυκτικό είναι το πλαίσιο για τη δημιουργία και διακίνηση ανεξάρτητων παραγωγών.

Ενα στοιχείο που αναδείχθηκε στα χρόνια της κρίσης είναι ότι στο Φεστιβάλ Δράμας και ειδικά το 2012 η πλειοψηφία των ταινιών ήταν πολιτικές και κοινωνικές, χωρίς να συμφωνείς σε όλα μαζί τους. Από το 2013 όμως και μετά υπήρχε ένα κλείσιμο κι αυτό ίσως είναι και αντανάκλαση των δρόμων που άδειασαν. Τι μένει όμως; Μένει η παρακαταθήκη κάποιων ανθρώπων που ασχολήθηκαν με ένα διαφορετικό κινηματογράφο, σπάζοντας τον «φεστιβαλικό τσαμπουκά», ότι δε χωράνε τέτοιες ταινίες.


Κορυφή σελίδας

Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org