Τρίτη 29 Μάη 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 42
Θέατρο
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
«Απόηχοι» του θεατρικού χειμώνα

«Ο μικρός Τόνι»
«Ο μικρός Τόνι»
Η πλούσια σε ρεπερτόριο και θιάσους χειμερινή θεατρική περίοδος και η ανοιξιάτικη επέκτασή της, αναγκάζει τη στήλη να αναφερθεί - και πάλι συνοπτικά και πάλι μετά το πέρας τους- σε μερικές αξιόλογες σκηνικές προσπάθειες που δεν έπρεπε να μείνουν στην αφάνεια.

  • «Σίρλεϊ Βάλεντάιν». Στο θέατρο «Αλίκη» φιλοξενήθηκε η εξαιρετική ερμηνεία της πολύτροπης υποκριτικά Μίρκας Παπακωνσταντίνου με τη μονολογική, πικρόγευστη ηθογραφική κωμωδία του Γ. Ράσελ «Σίρλεϊ Βάλεντάιν» (την πρωτόπαιξε η αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη), σε έξοχη μετάφραση του Παύλου Μάτεσι. Μετάφραση, που δίνει λαλιά στα άψυχα αντικείμενα της σπιτικής «φυλακής» μιας συνηθισμένης λαϊκής γυναίκας. Μιας γυναίκας στερημένης τις μικροχαρές της ζωής, αφοσιωμένης, αλλά και απηυδισμένης από τις μακρόχρονες, καθημερινές υποχρεώσεις της συζύγου και μάνας, που «επαναστατεί» στη μιζέρια και πάει ολιγοήμερες διακοπές σε ένα ελληνικό νησί, για να ξανανιώσει άνθρωπος και γυναίκα. Σπουδαία θεατρίνα η Μ. Παπακωνσταντίνου, παράλληλα με το πληθωρικό της χιούμορ, ανέδειξε και τη μελαγχολία, την καταπιεσμένη δίψα για ζωή, αλλά και τη συναίσθηση της συζυγικής και μητρικής ευθύνης. Η λιτή, αλλά και ευφάνταστη σκηνοθεσία του Νίκου Καραγεώργου, βοηθούμενη από την κινησιολογία του Μανόλη Θεοδωράκη και δεκατέσσερις νέους ηθοποιούς, πλαισίωσαν το μοναδικό πρόσωπο του έργου, με χορογραφικές εικόνες της ρέουσας κοινωνικής καθημερινότητας.
  • «Πολύ κακό για το τίποτα». Μια εκσυγχρονιστική, γεμάτη ευρήματα και παίγνια, με συνεχείς (ωφέλιμες σαν υποκριτική άσκηση) εναλλαγές των ηθοποιών σ' όλους τους ρόλους, σκηνική «ανάγνωση» της σαιξπηρικής ερωτικής κωμωδίας «Πολύ κακό για το τίποτα» από τον ταλαντούχο Θωμά Μοσχόπουλο, περιέλαβε το χειμερινό ρεπερτόριο του «Θεάτρου του Νότου». Μια παράσταση ευφρόσυνη, εικαστικά ευφάνταστη και καλόγουστη (σκηνικά - κοστούμια Ελλη Παπαγεωργίου), σοφά φωτισμένη (Λευτέρης Παυλόπουλος), την οποία υπηρέτησε δημιουργικά, πειθαρχικά και με κέφι ένα σύνολο ταλαντούχων- αρκετά έμπειρων (Νίκος Χατζόπουλος, Ναταλία Δραγούμη, Νίκος Αρβανίτης) αλλά και νεότατων- ηθοποιών (Γιώργος Καραμίχος, Κλέων Γρηγοριάδης, Λένα Κιτσοπούλου, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Αννα Μάσχα, Αργύρης Ξάφης). Οι ηθοποιοί που την ευεργέτησαν με την πείρα, το υποκριτικό ταλέντο και τη μεταμορφωτική τους ικανότητα ήταν ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Γιάννης Νταλιάνης, οι οποίοι έπλασαν ένα απολαυστικό κωμικό δίδυμο μπούφων.
  • «Πολύ κακό για το τίποτα»
    «Πολύ κακό για το τίποτα»
    «Ο μικρός Τόνι». Στο θέατρο «Ιλίσια - Βολανάκης» τρεις άξιοι ηθοποιοί - Στέλιος Μάινας, Αννα Μακράκη, Κάτια Σπερελάκη - ανέβασαν το ενδιαφέρον - κινηματογραφικής δομής και θριλερικής εξέλιξης- ψυχολογικό δράμα του άγνωστου στο ελληνικό κοινό, Ολλανδού (σκηνοθέτη, σεναριογράφου, συγγραφέα, ζωγράφου και ηθοποιού) Αλεξ βαν Βάρμερνταμ «Ο μικρός Τόνι». Το έργο βυθοσκοπεί την ψυχολογία ενός φτωχού, άτεκνου ζευγαριού, μονιασμένου μέχρι την ώρα που μια άλλη, νέα γυναίκα (δίνει μαθήματα γλώσσας στον άντρα) θα μπει ανάμεσά τους. Θα μπει με τη συνειδητή ανοχή της συζύγου, μετά τη διαβολική ιδέα της να γεννηθεί ένα παιδί από τη μοιχή σχέση του άντρα της, να το αρπάξει από τη μάνα του και να το κάνει «δικό» της, γεμίζοντας έτσι το κενό της δικής της ζωής και του άντρα της. Η γέννηση, όμως, ενός παιδιού δένει με ακατάλυτα «δεσμά» το ερωτικό ζευγάρι και οδηγεί σ' ένα καθαρτήριο θάνατο τη «διαβολικά» απελπισμένη σύζυγο. Η σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, ανέδειξε τις κινηματογραφικής ροής εικόνες - πλάνα του έργου, το ψυχολογικό βάσανο του καθένα, αποσπώντας σημαντικές ερμηνείες, γεμάτες αλήθεια και αμεσότητα και από τους τρεις ηθοποιούς.
  • «Angel baby». Στο θέατρο «Μουσούρη» παρουσιάστηκε το επίσης «κινηματογραφικής» ροής, σύγχρονου κοινωνιολογικού και ψυχιατρικού περιεχομένου έργο του άγνωστού μας Αυστραλού Μάικλ Ράιμερ «Angel baby», σε μια μοντέρνας αισθητικής, ευρηματική, με χρήση και βίντεο, «νευρώδη», ατμοσφαιρική, αισθαντική σκηνοθεσία του νέου, πολλά υποσχόμενου, σκηνοθέτη Αντώνη Β. Καλογρίδη, ο οποίος, μαζί με τον Ντένη Ηλιάδη, υπογράφει και τη μετάφραση -διασκευή. Κεντρικά πρόσωπα του έργου είναι δυο νέοι ψυχωσικοί, ένα παλικάρι και μια κοπέλα που γνωρίζονται σε ένα ψυχοθεραπευτικό κέντρο και σμίγουν ερωτικά. Δυο φοβικά πλάσματα, δυο -ακουσίως έκπτωτοι- «άγγελοι», που θα γευτούν τον έρωτα, θα προσπαθήσουν να κρατηθούν από την ευλογία της αγάπης και της αλληλοβοήθειας, έως τη στιγμή που η εγκυμοσύνη σκοτώνει την κοπέλα, αφήνοντας στον αγαπημένο τους για μόνη παρηγοριά το νεογέννητο «αγγελούδι» της αγάπης τους. Ενα αγγελούδι, καταδικασμένο, ίσως, και αυτό σαν τους «αγγέλους» που το γέννησαν, να ζήσει σε μια κοινωνία παραλογισμένη από τους ψυχολογικά «υγιείς» και διανοητικά «λογικούς». Δημιουργικοί συντελεστές της παράστασης η υποβλητική, ηλεκτρονικών ήχων, μουσική και οι στίχοι του Κωνσταντίνου Βήτα και το μοντερνιστικά καλαίσθητο σκηνικό του Ηλία Λεδάκη. Υποκριτικό πάθος και ψυχογραφικό βάθος διέκρινε τις ερμηνείες του Χάρη Σακελλαρίου και της Νατάσας Καλογρίδη. Θετικά συνέβαλαν οι ερμηνείες των Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Θοδωρή Αθερίδη, Γιώργου Συμεωνίδη, Σοφίας Μουτίδου, Μιχάλη Γιδάκη.
  • «Σίρλεϊ Βάλεντάιν»
    «Σίρλεϊ Βάλεντάιν»
    «Το φάντασμα της όπερας». Η πραγματικότητα και η φαντασία, η ιστορία και οι θρύλοι, η διαπάλη του παλιού με το καινούριο, του φωτός με το σκότος, του καλού με το κακό, της ομορφιάς με την ασχήμια, έθρεφαν και θα θρέφουν εσαεί την καλλιτεχνική δημιουργία. Σύνθεση αυτής της διαπάλης ήταν και το μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού «Το φάντασμα της όπερας», εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα στην Οπερα του Παρισιού, αλλά και από υπερβατικά «παίγνια» της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας περί ύπαρξης τεράτων και φαντασμάτων. Στο μυθιστόρημα του Λερού και στις ταινίες που ενέπνευσε, βασίστηκε η σατιρικής πρόθεσης διασκευή και η ενδιαφέρουσα, σύγχρονης αισθητικής σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, που παρουσιάστηκε στο θέατρο «Χώρα». Η σκηνοθεσία οφείλει ευγνωμοσύνη στους δύο καθοριστικούς στυλοβάτες της, οι οποίοι λειτούργησαν ως αισθητικό σχόλιο στην παράδοση της φανταστικής λογοτεχνίας και της παλιού, μεγαλοαστικών γούστων, λυρικού θεάτρου. Αναφερόμαστε στο εξαιρετικά ευφάνταστο, πολυεπίπεδο σκηνικό και τα καλαίσθητα κοστούμια της Αναστασίας Αρσένη και στους «δαιμόνιους», υποβλητικούς φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου. Μεγάλη υπήρξε και η συμβολή της μουσικής επιμέλειας (Νίκος Κολλάρος) και του μακιγιάζ (Συμέλα Καλαϊτζίδου). Ιδιαίτερα αξιοσημείωτες είναι η σατιρική ερμηνεία του Γιάννη Μποστατζόγλου, η νευρώδης, σωματικά εκφραστική, ερμηνεία του Φώτη Σπύρου, αλλά και οι υποκριτική κατάθεση των Χάρη Γρηγορόπουλου, Χριστίνας Παπαμίχου, Ηλία Γιαννάκη, Γεωργίας Μαυρογεωργή, Φαίδωνα Καστρή.

ΘΥΜΕΛΗ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org